Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

มหาลัย...ร่างบางของทอฝันนั่งรอเวลาอยู่กับเพื่อนสนิทอย่างพลอยใสอยู่ใต้ตึกคณะเรียน โดยเมื่อเช้านี้เธอก็ได้มามหาลัยพร้อมกับแฟนหนุ่มแต่เธอไม่ได้พูดอะไรกับเขาหรอกนะถึงแม้เขาจะพยายามชวนคุยแค่ไหนก็ตามแต่เธอก็ยังเงียบใส่เขาอยู่ดีเหตุเพราะเขาทำชมพู่เธอตกเมื่อวานเธอเลยโกรธเขามากยังไม่อยากพูดด้วย ความจริงมันก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรมากหรอกแต่เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกันเธอก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเธอถึงได้รู้สึกโกรธเขามากแบบนั้น มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเองนะแต่เธอกลับทำเหมือนมันเป็นเรื่องใหญ่มาก นี่เธอ... งี่เง่าเกินไปหรือเปล่านะ"ฝัน คิดอะไรอยู่หน้าเครียดเชียว""เฮ้อ~""อะไรของแกเนี่ย ตั้งแต่มานั่งนี่ฉันได้ยินแกถอนหายใจจะสิบครั้งได้แล้วมั้ง เป็นอะไร"ทอฝันเหลือบมองเพื่อนสนิทเพียงนิดแล้วถอนหายใจเบาๆ อีกครั้ง เธอกำลังคิดถึงอารมณ์ตัวเองอยู่ สองสามวันมานี้มันไม่ค่อยคงที่นักเหมือนจะหงุดหงิดอ่อนไหวง่ายอยู่ตลอดเวลา เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากแฟนหนุ่มให้เขาสนใจเธอหรือเพราะอะไรเธอถึงได้ดูหงุดหงิดเขาแบบนี้ แต่ที่แน่ๆ คือเธอเป็นบ่อยมากโดยเฉพาะตอนอยู่กับพระนาย"แกว่า... ฉันงี่เง่าไปไหม""อะไรเอา

แกรก~ เสียงประตูเปิดดึงสายตาคมหงุดหงิดให้ละออกจากหน้าจอโทรศัพท์ที่เฝ้ามองข้อความตอบกลับจากเพื่อนแฟนสาวตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว บางครั้งก็อยากโทรไปเร่งเร้าเอาคำตอบว่าได้เรื่องยังไงบ้างนะ แต่ก็นั่นล่ะ เธอปิดเครื่องไปจนได้ ความร้อนรุ่มในอกด้วยความเป็นห่วงและอยากรู้ถูกทำลายลงเมื่อแฟนสาวก้าวเข้ามาในห้องพร้อมด้วยรอยยิ้มสดใสจนตาหยี เธอเดินมาทิ้งตัวลงบนตักแกร่งโอบสองแขนขึ้นคล้องลำคอหนาแล้วเขย่งตัวขึ้นจูบริมฝีปากบางเบาๆ "คิดถึงจัง" มาแปลกแล้วนะ แบบนี้คือเรื่องดีหรือไม่ดีวะ แน่นอนว่าตัวพระนายเองรู้เรื่องอาการแปลกๆ ของคนตัวเล็กที่เล่าให้เพื่อนฟังจากการซักไซ้เพื่อนเธอหลังจากโทรคุยกับเธอเสร็จ และเขาเองเป็นคนบอกให้เพื่อนเธอพาเธอไปตรวจที่โรงพยาบาลเองเพราะหากเป็นเหมือนที่เพื่อนเธอสงสัยจริงๆ เขาก็คงต้องวางแผนอะไรหลายๆ อย่างใหม่ รวมถึงวางแผนอนาคตของเขากับเธอด้วย พระนายจ้องดวงหน้าหวานในระยะประชิดด้วยใบหน้าเรียบนิ่งคิดไม่ออกว่าอาการแบบนี้ของเธอมันแปลว่าอะไร สรุปเธอท้องหรือไม่ท้องกันแน่ "มีเรื่องอะไรที่ฉันควรรู้หรือเปล่า" "เรื่องอะไร ฉันแค่คิดถึงนายเท่านั้นเองไม่มีเรื่องอะไรสักหน่อย" "แน่ใจนะว่าไม่ม

"มืดจังเลย~" เสียงหวานแผ่วเบาท่ามกลางความสลัวภายในห้องน้ำ สองมือคลำหาทางในระหว่างที่สายตาก็พยายามเพ่งหาสวิตช์ไฟไปด้วยทอฝันขบเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหวั่นใจกลัว เธอไม่น่ามาคนเดียวเลยน่าจะชวนเพื่อนมาด้วยแท้ๆ แต่เธอก็ไม่รู้นี่นาว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ เธอก็แค่ออกมาเข้าห้องน้ำหลังจากนั่งอั้นมานานเท่านั้นเองหลังจากเลิกสนใจข้อความที่ถูกส่งเข้ามาจากใครก็ไม่รู้ประมาณสองชั่วโมงกว่าได้เธอก็ออกมาเข้าห้องน้ำโดยไม่ได้บอกเพื่อนไว้ เพราะไม่คิดว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้นกับตัวเอง แต่ตอนนี้กลับไม่เป็นแบบนั้นเลยเพราะความสลัวในเวลาห้าโมงครึ่งเกือบจะหกโมงเย็นมันทำให้เธอเกิดลางสังหรณ์บางอย่างพรึ่บ!แสงไฟสว่างวาบขึ้นมาเมื่อนิ้วเรียวยาวกดเข้ากับสวิตช์ไฟกลางห้องน้ำหญิง ทอฝันถอนหายใจออกเบาๆ ด้วยความโล่งอกที่สามารถมองเห็นทุกอย่างได้ แม้จะมีเพียงความโล่งของห้องน้ำที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ยืนอยู่ในนี้ก็ตามอาจเพราะยังไม่มีใครมาเข้าห้องน้ำแหละไฟเลยยังไม่เปิด แต่ก็นึกสงสัยในใจเพราะปกติแล้วจะมีรปภ. คอยเปิดปิดไฟตามสถานที่ต่างๆ อยู่แล้วแต่วันนี้มันแปลกๆ อยู่นะ หรือพี่เขาจะลืมก็ไม่รู้เธอสะบัดหัวไล่ความกังวลความคิ

พระนายเดินออกมาจากห้องนอนยืนยังหน้าระเบียงห้องในเวลาเกือบเที่ยงคืน ดวงตาคมเรียวจ้องตรงไปด้านหน้าด้วยใบหน้าเรียบนิ่งมือหนายังคงกำโทรศัพท์มือถือเอาไว้แน่นราวกับโกรธแค้นมันมาเป็นสิบชาติ ต้องการบดมันให้แหลกคามือตัวเองให้ได้ร่างสูงพันรอบเอวด้วยผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวเปิดอกเปลือยรับลมเย็นสบายยามค่ำคืน ต้องการให้ลมเย็นช่วยคลายอกร้อนที่กำลังจะระเบิดให้ทุเลาลงไม่ออกไปจัดการกับไอ้คนที่มันมาทำร้ายคนของตัวเอง ครืน~ครืนเสียงสั่นโทรศัพท์ในมือตัวเองดึงสติและสายตาคมให้หลุบลงยังเครื่องมือสื่อสารในมือ นิ้วเรียวยาวรีบกดรับสายที่โทรเข้ามาทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นสายจากเพื่อนสนิทอย่างฮันเตอร์'เป็นไงบ้างวะ'"หมดแรงหลับไปแล้ว"'สัส! กูไม่ได้ถามเรื่องนั้นเว้ย'"หึ ทางมึงเป็นไงบ้าง"ฮันเตอร์สบถด่าเพื่อนสนิทอีกสองสามคำก่อนจะเริ่มรายงานถึงความคืบหน้าในการตามสืบสตูดิโอสถานที่ที่พวกมันใช้ทำงานกัน โดยก่อนหน้านี้คนของพ่อเขาก็สืบข่าวได้ประมาณหนึ่งแล้วแต่เพราะถูกเร่งจากเพื่อนสนิทให้เร่งมือให้เร็วขึ้นเพราะเหตุการณ์เมื่อตอนเย็นเลยทำให้เขาต้องเร่งงานคนของพ่อเพิ่มขึ้นอีกถึงจะไม่ชอบการโอ้อวดว่าตัวเองเป็นใครแต่ก็อดจะยอมรับค

บรื้น!เอี๊ยด!รถบิ๊กไบค์คันใหญ่เลี้ยวเข้ามาจอดยังลานจอดรถอพาร์ทเม้นท์นอกชานเมืองติดชายทะเลแห่งหนึ่ง พระนายแหงนหน้าขึ้นมองยังตึกสูงราวสิบสามชั้นได้ด้วยแววตานิ่ง ถอดหมวกกันน็อคบนหัวออกวางลงบนเบาะหนังรถคันใหญ่แล้วเดินเข้ามาสมทบกับเพื่อนสนิททั้งสองคนที่ยืนรอเขาอยู่ไม่ไกลมากนัก"พวกมันอยู่ไหน""ข้างบน สายพ่อกูรายงานว่าพวกมันกำลังทำงานอยู่""หึ!" คงไม่ต้องให้บอกว่างานแบบไหน พวกแม่งก็ทำเป็นแต่งานเลวๆ นั่นแหละ "เงินขาดมือเหรอวะแม่งเร่งงานกันจริงเลย พวกมันเพิ่งลงคลิปไปเองไม่ใช่เหรอวะ" ไทป์ดึงสายตาลงมายังเพื่อนสองคนแล้วสบถถามไม่จริงจัง "ห้องไหน" พระนายหันยังฮันเตอร์ คว้าซองเอกสารสีน้ำตาลในมือหนามาถือไว้แล้วเปิดหยิบเอกสารด้านในออกมารูปถ่ายกลุ่มชายในชุดนักศึกษาประคองร่างผู้หญิงเข้าไปในห้องและรูปต่างๆ อีกมากมายถูกนำออกมาเปิดดู ก่อนจะตามมาด้วยรูปหมายเลขห้องพร้อมชั้นชัดเจน"กูว่ารอตำรวจก่อนดีกว่า ถึงยังไงมันก็มีพ่อเป็นตำรวจจะหลุดจากคดีนี้ก็ง่ายยิ่งกว่าอะไร ถ้าขืนเข้าไป... เชี่ย! ไอ้นายมึงฟังกูพูดให้จบสิวะ""พวกมึงรอไปกูจะขึ้นไปสังเกตการณ์ก่อน"สังเกตการณ์ห่าเหวอะไรล่ะ แม่งจะขึ้นไปกระทืบคนล่ะสิไม