บททั้งหมดของ เด็กมันโคตรดุ: บทที่ 1 - บทที่ 10

"อือ... ปวดหัวจังเลย~""หึ!" พระนายแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ มองตามร่างบางของคนตรงหน้าที่กำลังเดินโซเซมาเรื่อยๆ ดวงตากลมโตปรือขึ้นมองเขาเล็กน้อยยามเดินมาหยุดเผชิญด้านหน้า ขอบตาบวมเป่งเกิดจากการร้องไห้ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อยื่นออกเล็กน้อยทำให้เธอเหมือนเด็กน้อยขี้แยมากกว่าเด็กสาววัยยี่สิบเอ็ดปีเสียอีกรอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าหวานนิ้วเล็กยกขึ้นชี้หน้าคนตัวสูงตรงหน้า เปลือกตาถูกหรี่ลงจนแทบจะมองไม่เห็นดวงตาด้านใน กลิ่นกายหอมเฉพาะตัวผสมกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ โชยเตะจมูกยามเท้าเล็กก้าวเข้าหามากขึ้น"หนุ่มน้อยจากไหนเนี่ยทำไมหน้าคุ้นจังเลย~ เราเคยรู้จักกันหรือเปล่าคะ~"เสียงยานยาวทำให้คนตัวโตเบือนหน้าหนีพ่นลมหายใจกระทบใบหน้าหวานแรงๆ หนึ่งที มือใหญ่ยกขึ้นปัดมือเล็กที่ยกขึ้นชี้หน้าออกแรงๆ จนสองมือตกลงไปอยู่ข้างกาย แต่คนเมาก็ยังคงฉีกยิ้มกว้างไม่ลดละความตั้งใจขยับเข้าใกล้มากขึ้นอีกครั้ง"ดุจังเลยนะ... ไปห้องพี่ไหมคะห้องพี่มีขนมเยอะแยะเลยนะสนใจไหม""เหอะ! คงจะชวนผู้ชายขึ้นห้องบ่อยล่ะสิท่า""อือ~ ไม่ใช่สักหน่อย พี่ไม่เคยชวนใครขึ้นห้องเลยนะ เราเป็นคนแรกเลย~" "....""เด็กน้อยอย่าทำหน้าบึ้งสิคะเดี๋ยว

"กะจะแดกให้ตับแข็งเลยหรือไงวะ!"เสียงกระแทกแดกดันดังขึ้นมาก่อนเจ้าของเสียงจะปรากฏกายออกมา ร่างสูงในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูของสถาบันก้าวขายาวๆ เข้ามาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อีกตัวที่ว่างตรงข้ามเพื่อน แล้วยกเท้าขึ้นไขว่ห้างเอียงคอจ้องหน้าเพื่อนอย่างกวนๆไทป์เอียงคอกระตุกยกยิ้มควงโทรศัพท์มือถือในมือเล่นในขณะที่เพื่อนสนิทดันลิ้นเข้าหากระพุ้งแก้มพ่นลมหายใจออกแรงๆ แล้วยกเท้าเตะเข้ากับขาเก้าอี้ของเจ้าตัวแรงๆ"กวนตีนสัส""กูกวนตีนตรงไหน มึงเพิ่งชวนกูมาเมื่อคืนก่อนเองแล้ววันนี้ก็ชวนมาอีกจะให้กูพูดว่าไง""หุบปากไป""เหอะ! ชวนกูมาแดกเหล้าแต่มึงกลับมานั่งเล่นเกมสรุปคือชวนมาทำอะไรกันแน่วะ"มันไม่เกินจริงเลยสักนิด มันชวนเขามากินเหล้าแต่ดูมันทำดิ ไม่สนใจเหล้าตรงหน้าเอาแต่ก้มหน้าเล่นเกมพอเงยหน้าขึ้นมาก็กวาดตามองรอบตัวเหมือนกำลังหาใครอยู่ สาวเหรอวะ... ไม่น่าใช่ ปกติมันสนใจใครสักที่ไหนล่ะนอกจากเกม เกม แล้วก็เกมพระนายจิ๊ปากเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือด้วยความหงุดหงิดหลังจากโดนฝ่ายตรงข้ามยิงตายมากกว่าสิบครั้งได้นับจากมานั่งอยู่ในร้านจนถึงตอนนี้ กวาดสายตามองรอบบริเวณแบบผิวเผินแล้วดันลิ้นแตะมุมปากวางโทรศั

"นายไปนั่งรอตรงนั้นก่อนเดี๋ยวฉันกลับมา""..."ไม่มีมารยาทเลยสักนิด! ผู้ใหญ่พูดด้วยแทนที่จะตอบแต่นี่กลับเดินไปนั่งเฉยเลย แถมยังมองสำรวจห้องอย่างกับเป็นห้องตัวเองงั้นแหละทอฝันเดินกลับเข้ามาในห้องนอนรีบจัดการตัวเองก่อนให้เรียบร้อยเพราะตอนนี้เธอรู้สึกได้ว่ามันเริ่มจะมามากขึ้นแล้ว ปกติวันแรกจะไม่เท่าไหร่นี่นาจะมีอาการปวดหน่วงท้องน้อยแล้วก็หลังแต่ไม่ได้มามากแบบนี้ทำไมครั้งนี้ถึงได้ต่างจากปกตินะคนตัวเล็กสะบัดหัวไล่ความคิดความสงสัยทั้งหมดออกแล้วเดินเข้ามาจัดการตัวเองในห้องน้ำก่อนจะกลับออกมาหาแขกไม่ได้รับเชิญด้านนอกอีกครั้ง เธอถือกล่องยาออกมาวางลงบนโต๊ะกระจกด้านหน้าคนที่กำลังจับจ้องมองรูปถ่ายในมืออยู่"แฟนเก่า?""หื้อ?"พระนายโชว์รูปคู่ของเจ้าของห้องกับผู้ชายคนหนึ่งให้เธอดูทำเจ้าของห้องชะงักเล็กน้อย แล้วตวัดสายตาขึ้นมองใบหน้าหล่อทำหน้าไม่พอใจใส่กระชากกรอบรูปในมือหนากลับมาวางข้างกายตัวเองแทน"นายควรจะมีมารยาทหน่อยไหม ไม่ควรหยิบจับของของคนอื่นเขาไปทั่วหากยังไม่ได้รับอนุญาต""มันอยู่ตรงหน้าฉันเองไม่ได้เดินไปหาสักหน่อย""อยู่ตรงหน้าเหรอ""....""ฉันเก็บแล้วไม่ใช่เหรอแล้วมาอยู่ตรงนี้ได้ไง..."ลิ้

"ฝัน"ในจังหวะที่ทอฝันกับพลอยใสกำลังจะเดินเข้ามาภายในโรงอาหารของคณะเสียงคุ้นเคยก็เรียกดังขึ้นจากทางด้านหน้าทำเท้าเล็กหยุดชะงักใบหน้ายิ้มแย้มเจื่อนค่อยๆ เงยขึ้นมองเจ้าของเสียงเรียกที่นั่งอยู่กับเพื่อนในโต๊ะอาหาร"พี่ต้นไม้" ใช่แล้ว เขาคือแฟนเก่าเธอเอง คนที่นอกใจทิ้งเธอไปเพียงเพราะเธอไม่พร้อมจะให้เขาในสิ่งที่เขาต้องการ"หวัดดีครับ พี่ไม่คิดว่าจะเจอเราอีกหลังจากเลิกกันไปแล้ว""ค่ะ""สบายดีนะ" เหอะ! ลองมาเป็นเธอดูไหมล่ะ มาเป็นคนที่ถูกทิ้งดูไหมจะได้รู้ว่าคำถามแบบนี้มันน่าถามออกมาไหมพลอยใสกระแทกลมหายใจแรงๆ บอกให้รู้ว่าตัวเองไม่พอใจกับคำถามโง่ๆ ที่รุ่นพี่หนุ่มถามเพื่อนเธอเลยสักนิด สองมือยกขึ้นกอดอกแล้วก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว"ขอโทษนะคะ ยัยฝันมันสบายดีค่ะพี่ไม่ต้องห่วง""....""พลอยว่าพี่ห่วงตัวเองดีกว่าเถอะค่ะ สำส่อนแบบนี้น่าห่วงมากกว่าเพื่อนพลอยอีก""ปากดีนะครับ เป็นแค่ลูกเจ้าของร้านอาหารเล็กๆ แต่ปากดีใช่เล่น ระวังจะไม่มีที่ทำกินโดยไม่รู้ตัวนะ""พี่ต้นไม้! ห้ามหยาบคายกับเพื่อนหนู"ทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้นะ เมื่อก่อนเขาเป็นคนที่สุภาพและอบอุ่นมากไม่คิดว่าจะเปลี่ยนไปได้มากขนา

"นั่งนี่"สั่งเสียงเข้มทันทีพร้อมกับใช้สายตาข่มขู่หลังเหวี่ยงร่างเล็กลงมาบนเก้าอี้แล้ว พระนายหันไปเรียกพนักงานให้นำเหล้ามาเสิร์ฟพร้อมกับสั่งอาหารมาเล็กน้อยร่างสูงเดินมาทิ้งตัวลงยังเก้าอี้ตัวใกล้หญิงสาวรุ่นพี่ที่กำลังส่องสายตามองหาเพื่อนสนิทอยู่ เธอเหลือบมองเขาเพียงนิดแล้วดึงสายตากลับมองหาเพื่อนอีกครั้ง"เดี๋ยวไอ้ฮันก็พามา"ดวงตากลมโตหันมองเจ้าของเสียงเข้าใจในคำพูดเขาว่าหมายถึงใครเพราะรู้จักดีกันอยู่แล้วว่าคนที่เขาเอ่ยถึงคือใคร ก็เด็กนั่นเป็นคนที่น่าจับตามองมากที่สุดของวิศวะในรุ่นของปีที่ผ่านแล้ว คนรู้ทั่วมหาลัยเลยด้วยซ้ำ ไม่ต่างจากคนที่นั่งหน้านิ่งอยู่ตอนนี้เลยสักนิด แต่คนที่รู้จักเขาเพราะเขาเป็นหลานรหัสของเฮดว๊ากคนก่อนซึ่งต้องสืบทอดตกจากรุ่นสู่รุ่นแต่เพราะพี่รหัสของเขาเป็นคนเงียบๆ และไม่ค่อยอยากยุ่งกับหน้าที่นี้ปีนี้เฮดว๊ากที่ควรจะเป็นของรุ่นพี่ปีสามเลยตกมาอยู่ที่ปีสองแทน นี่แหละต้นเหตุของเฮดว๊ากหน้าอ่อนฉายาที่เขาใช้เรียกคนตัวสูงตอนนี้"ฝัน" เสียงใสเหมือนกำลังตื่นเต้นตะโกนแข่งกับเสียงเพลงดังกระหึ่มในคลับ ก่อนร่างบางของพลอยใสจะปรากฏพร้อมกับเพื่อนของคนด้านข้างและ... แฟนสาวของเขา พระพ