ราฟาเอลผมไม่คิดนิ้วผมกดเบอร์โทรศัพท์ราวกับมันเป็นเรื่องฉุกเฉิน ราวกับการโทรหาอาจย้อนเวลากลับไปได้ ต่อชิ้นส่วนของอดีตที่ผมไม่เคยประกอบมันให้อยู่กับที่ได้ ราวกับแค่ได้ยินเสียง เสียงเดียว ก็พอจะปลอบประโลมสิ่งที่กรีดร้องอยู่ในตัวผมตั้งแต่ทุกอย่างพังทลายลง อาการคลื่นไส้ที่เกาะติดอยู่ในลำคอ ความเกลียดชังที่ผมลากมันไปในทุกย่างก้าว ความต้องการอันผิดปกติที่จะเข้าใจว่าทำไม อย่างไร ถึงขนาดไหนกัน ที่ปล่อยให้ผมเดินอยู่ในความมืด เชื่อในความจริงเพียงครึ่งเดียว สร้างตัวตนขึ้นมาบนความว่างเปล่าเสียงสัญญาณดังขึ้นหนึ่งครั้ง สองครั้ง และสามครั้งและแล้ว เสียงที่คุ้นเคยนั้นก็ดังขึ้น เหนื่อยล้า ผิดเพี้ยนไปด้วยบางสิ่งที่ผมไม่อาจระบุได้ในทันที"ฮัลโหล?"ผมยืดตัวขึ้นตรง ราวกับถูกของแหลมทิ่มแทง และความโกรธ ความโกรธที่ผมพยายามฝังมันไว้ใต้ความอับอาย ก็ผุดขึ้นมาเป็นก้อนเดียว"เธอรู้ใช่ไหม? เธอรู้เรื่องนั้น เธอรู้ว่าเธอเป็นใคร แล้วเธอก็ไม่บอกอะไรฉันเลย"ความเงียบไม่ใช่ความเงียบแห่งความลังเล ไม่ใช่ เป็นความเงียบที่กำลังประเมิน กำลังชั่งน้ำหนัก กำลังรอดูว่าผมจะไปได้ไกลแค่ไหนแล้วก็มีเสียงถอนหายใจ ลมหายใจที่หงุดหง
閱讀更多
