《จงจำฉันไว้》全部章節：第 111 章 - 第 120 章

ไลราการเดินทางกลับบ้านดำเนินไปในความเงียบที่แปลกประหลาด ไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุขซึ่งเราแบ่งปันกันเมื่อไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใด ๆ แต่เป็นความเงียบที่ตึงเครียด ที่ทุกประโยคที่ไม่ได้เอ่ยออกมามีน้ำหนักมากกว่าคำสารภาพฉันจ้องมองถนน ตระหนักดีถึงไออุ่นจากมือของอเล็กซองดร์ที่วางอยู่บนมือของฉันตั้งแต่เราออกจากโรงพยาบาล นิ้วของเขาวาดวงกลมไปมาบนผิวของฉันอย่างเหม่อลอย เล่นกับแหวนของฉัน ราวกับจะเบี่ยงเบนความคิดของฉันไปที่อื่น ข้างหลังเรา ฉันรู้สึกได้ถึงแววตาของลูกัสที่มองมายังมือที่ประสานกันของเราเป็นครั้งคราว หนักอึ้ง เกือบจะเป็นการกล่าวหาในที่สุดบ้านก็ปรากฏขึ้นที่ปลายสุดของทางเดินรถ สีใหม่บนบานเกล็ดหน้าต่าง สนามหญ้าที่ถูกตัดแต่งอย่างสมบูรณ์แบบ... รายละเอียดต่าง ๆ เปลี่ยนไป แต่กลิ่นที่คุ้นเคยของกรวดเปียกชื้น เสียงดังเอี๊ยดของประตูรั้ว ทุกสิ่งทุกอย่างพาฉันย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน หัวใจของฉันบีบรัด ที่นี่ยังคงเป็นบ้านของฉัน... แต่เย็นนี้ ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะอยู่ในที่ที่เหมาะสมจริง ๆ หรือไม่ลูกัสจอดรถด้วยท่าทางห้วน ๆ และก่อนที่อเล็กซองดร์จะเดินอ้อมฝากระโปรงรถ เขาก็มาอยู่ที่ประตูรถข้างฉันแล้ว"เบา ๆ

ไลราหลังจากการพักรบที่แปลกประหลาดนั้น ความเงียบในห้องนั่งเล่นก็เปลี่ยนรูปแบบไป มันไม่ใช่สนามรบอีกต่อไป... แต่เป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยกับระเบิด เรายังคงเดินอย่างระมัดระวัง กลัวที่จะปลุกพายุให้ตื่นขึ้นอีกครั้งแม่เสนอว่าจะชงกาแฟให้ พ่อก้มหน้ากลับไปอ่านหนังสือพิมพ์ แต่ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้อ่านสักบรรทัด ลูกัสเอนกายลงบนโซฟา กอดอก สายตาของเขาแกว่งไปมาระหว่างฉันกับอเล็กซองดร์"บางทีพรุ่งนี้... เราอาจจะทานอาหารเย็นด้วยกันทั้งหมดก็ได้นะ?" แม่เอ่ยขึ้น ราวกับจะทำให้ค่ำคืนนี้ดูเป็นปกติขึ้นมาบ้างอเล็กซองดร์พยักหน้าอย่างสุภาพ"ด้วยความยินดีครับ"น้ำเสียงของเขาสงบ เกือบจะอ่อนโยน แต่ฉันรับรู้ได้ถึงความระมัดระวังที่อยู่เบื้องหลังทุกคำพูดลูกัสไม่พูดอะไร เขายังคงมีรอยย่นที่มุมปากแบบที่ไม่พอใจ ซึ่งเป็นแบบที่ทำให้ฉันนึกถึงตอนเราเป็นเด็กแล้วทะเลาะกัน เว้นแต่ว่าตอนนี้ มันไม่ใช่การต่อสู้เพื่อแย่งว่าใครจะเป็นคนเลือกหนังดูอีกต่อไป... มันหนักหนากว่านั้นมากยามค่ำคืนดำเนินไปโดยไม่มีเหตุการณ์อะไรที่ชัดเจน แต่ความตึงเครียดที่แผ่วเบาก็ไม่รอดพ้นจากฉันไปได้ ทุกการสนทนา ทุกความเงียบ บ่งบอกมากกว่าคำพูดที่เอ่ยออกมาเสียอ

ไลราแสงอ่อนโยนของยามเช้าส่องลอดผ่านบานเกล็ดหน้าต่าง วาดเส้นสีทองลงบนพื้นไม้ ฉันยังคงรู้สึกถึงกลิ่นของอเล็กซองดร์บนผิวของฉันและไออุ่นจากร่างกายของเขาแนบกับตัวฉัน ค่ำคืนนี้ช่างยาวนานและเต็มไปด้วยความใกล้ชิด ทุกช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับเขาทำให้ฉันยังคงสั่นระรัว ถูกห่อหุ้มอยู่ในฟองสบู่แห่งความปลอดภัยและความปรารถนา"ไลรา..." เสียงอบอุ่นพึมพำใกล้หูของฉันฉันสั่นสะท้าน ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเพื่อสบกับแววตาของเขา ซึ่งเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความเจ้าเล่ห์ เขาแตะจูบเบา ๆ ลงบนหน้าผากของฉัน จากนั้นอีกครั้งบนแก้มของฉัน ทุกสัมผัสทำให้ฉันต้องเผยรอยยิ้มอย่างงัวเงียออกมา"ค่อย ๆ ตื่นนะ..." เขาพึมพำ ลูบไล้นิ้วไปบนแก้มของฉันฉันปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ มือของฉันแตะเบา ๆ ที่หน้าอกของเขา ราวกับจะทำให้แน่ใจว่าเขาอยู่ที่นั่น จริงแท้และปรากฏอยู่ตรงหน้า จากนั้นเขาก็โปรยจูบลงบนลำคอและไหล่ของฉัน แตะสัมผัสริมฝีปากของฉันอย่างแผ่วเบา และฉันรู้สึกถึงความสั่นสะท้านที่แล่นผ่านร่างที่ยังคงอบอุ่นจากค่ำคืนที่ผ่านมา"หลับสบายดีไหม?" ในที่สุดเขาก็ถาม ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ดวงตาของฉัน"สบายดี แล้วคุณล่ะ?" ฉันกระซิบ ยังคงครึ่งหลั

อเล็กซองดร์ฉันยื่นมือไปหาเธอ ช่วยพยุงให้เธอลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง ผิวที่ชื้นของเธอลื่นใต้สัมผัสของนิ้วฉัน และฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นจากอ่างอาบน้ำที่ยังคงซึมซับอยู่ในร่างกายของเธอ เธอพิงฉันเล็กน้อย ผมของเธอติดอยู่ที่ต้นคอ และฉันรับรู้ถึงความเปราะบางที่ผสมผสานกับความแข็งแกร่งอันเงียบสงบที่ทำให้ฉันซาบซึ้งใจทุกครั้งฉันห่อตัวเธอทันทีด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่นุ่มฟู ปิดชายผ้ารอบตัวเธอราวกับว่าฉันต้องการปกป้องเธอจากโลกทั้งใบ— เอาล่ะ… อบอุ่นแล้ว ฉันพึมพำเธอส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากให้ฉัน— ดูเหมือนนายจะปฏิบัติกับฉันเหมือนเจ้าหญิงนะ— ไม่ใช่เจ้าหญิง… ราชินีของฉัน ฉันตอบโต้ทันควัน และเธอก็หัวเราะออกมา ศีรษะของเธอซบลงบนหน้าอกของฉันฉันจูบลงบนผมของเธอ สูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่และผิวของเธอ เราเดินช้า ๆ ไปยังห้องนอน แขนของฉันโอบอุ้มเธอไว้ราวกับว่าทุกย่างก้าวต้องได้รับการตรวจตราเธอนั่งลงบนขอบเตียง และฉันคุกเข่าลงตรงหน้าเธอเพื่อเช็ดขาของเธอเบา ๆ นิ้วของฉันเลื่อนไปบนผิวของเธอด้วยสัมผัสที่เชื่องช้า เกือบจะเป็นพิธีกรรม เธอหัวเราะเบา ๆ— นายแน่ใจนะว่านี่แค่เช็ดตัวให้ฉัน ไม่ใช่ยั่วยวนฉัน?ฉันแสร้งทำเป็นไร้เดี

อเล็กซองดร์เรายังอยู่ในฟองสบู่ของเรา นิ้วมือพันกัน เมื่อเสียงกระแทกแห้ง ๆ ที่ประตูทำให้เราสะดุ้ง— เฮ้! คู่รัก! พวกนายคิดจะออกมาจากนั่นสักวันไหม? เสียงผู้ชายที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาตะโกนขึ้นไลราและฉันแลกเปลี่ยนสายตาสมรู้ร่วมคิดกัน สายตาแบบที่บอกว่า เรากำลังจะถูกล้ออีกแล้ว จากนั้นฉันก็จำน้ำเสียงล้อเลียนของลูคัสได้ทันที— ลูคัส… ไลราถอนหายใจ ขบขัน นายน่าจะเคาะเบากว่านี้นะ— โอ้ โทษที เจ้าหญิง แต่ถ้าฉันไม่ได้รบกวนพวกนายนะ อาหารเช้าของครอบครัวพร้อมแล้ว แล้วพ่อกับแม่ฉันก็สั่งให้ฉันมาตามพวกนาย… เป็นการส่วนตัวฉันเดาได้ว่าเบื้องหลังเสียงของเขามีรอยยิ้มที่กว้างเกินกว่าจะไร้เดียงสา ไลรากลอกตา และฉันก็อดยิ้มไม่ได้— เรากำลังไป ฉันพูดพลางพยายามทำหน้าตาจริงจังลูคัสไม่ตอบ แต่ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเดินห่างออกไปตามทางเดิน อย่างเชื่องช้า ราวกับว่าเขาต้องการให้เราเข้าใจว่าเขามีเวลาทั้งหมดที่จะมาล้อเราในภายหลังไลราออกจากอ่างอาบน้ำ ห่อตัวด้วยผ้าขนหนูแล้วรีบไปที่ห้องนอนเพื่อแต่งตัว ฉันยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ชื่นชมความสง่างามของอิริยาบถของเธออย่างอดไม่ได้ แม้ในสิ่งเล็กน้อยที่สุด แต่ฉันก็ห้ามใจไว้ —