《จงจำฉันไว้》全部章節：第 131 章 - 第 140 章

ไลราลมหายใจของทาเนียไม่สม่ำเสมอ ทุกถ้อยคำที่เธอเปล่งออกมาทิ้งร่องรอยไว้ในอากาศ จับต้องได้ ฉันรู้สึกได้ถึงความโกรธและความอยากรู้ที่ปะปนกัน เดือดพล่านอยู่หลังอกของฉัน อเล็กซองดร์ยังคงจับมือฉันไว้ แนบเนียนแต่มั่นคง เขาคือจุดยึดเหนี่ยวของฉัน คือเส้นเชือกแห่งความปลอดภัยท่ามกลางความโกลาหลทางอารมณ์นี้ส่วนลูคัสนั้น เขาสวมบทบาทของตนราวกับวาทยกรที่มองไม่เห็น ทุกอิริยาบถ ทุกสายตาที่เขาส่งไปให้ทาเนียล้วนทวีความหวาดกลัว ความลังเลใจ เขายังไม่ก้าวก่าย เขาเพียงสังเกต ทดสอบ หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความเคลือบแคลง— กาเบรียล... ฉันทวนซ้ำอีกครั้ง อย่างเชื่องช้า ปล่อยให้แต่ละพยางค์ทิ้งน้ำหนัก เขาเป็นใครกันแน่?ทาเนียก้มตาลง นิ้วมือของเธอกำแน่นบนถ้วยกาแฟ ริมฝีปากของเธอสั่นระริก ราวกับการเปิดเผยชื่อของเขาคือการฆ่าตัวตายทางอารมณ์— ฉัน... ฉันไม่ได้อยากให้เธอรู้... เธอพึมพำ เสียงอู้อี้ด้วยเสียงสะอื้น มันซับซ้อน ฉัน... ฉันไม่เคยรู้เลยว่าจะ...ฉันเอียงศีรษะเล็กน้อย แสดงออกถึงการมีอยู่ การควบคุมอย่างเงียบเชียบของฉัน ความจริงอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าฉัน และมันต้องถูกเปิดเผย— แค่ซับซ้อนน่ะไม่พอ ทาเนีย ทุกรายละเอียดมีความห

ทาเนีย ประตูปิดลงบนลีราและอเล็กซองดร์ และความเงียบก็ตกทับลงในอพาร์ตเมนต์เหมือนม่านหนาทึบ ลมหายใจของฉันยังคงไม่สม่ำเสมอ ร่างกายของฉันเกร็งจากการเผชิญหน้า ลูกัสยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่เคลื่อนไหว รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะปลอบประโลงบนใบหน้า แต่ดวงตาของเขาทรยศถึงประกายแห่งการคิดคำนวณ — ทาเนีย... เขาพูดเบาๆ เข้ามาใกล้ฉัน — เธอรับมือได้ดีมากเย็นนี้ มัน... น่าประทับใจ ฉันสั่นสะท้าน ติดอยู่ระหว่างความหวาดหวั่นและความเหนื่อยล้าทางอารมณ์ เขานั่งลงข้างฉันบนโซฟา แต่ในระยะห่างที่ทำให้ฉันรู้สึกทั้งได้รับการปกป้องและอ่อนแอ ทุกท่วงท่า ทุกการผันแปรของน้ำเสียงของเขาทำให้ฉันตื่นตัว — ลูกัส... ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไร ฉันพึมพำ ไม่อาจต้านทานสายตาของเขาได้ — ไม่ต้องพูดอะไรเลย เขาตอบ เกือบจะเป็นเสียงกระซิบ — เย็นนี้ไม่เกี่ยวกับคำพูด มันเกี่ยวกับ... การรู้สึก การเข้าใจ และเธอ... เธอก็รู้สึก เธอยอมจำนนต่ออารมณ์ของเธอ เขายิ้มช้าๆ และฉันรู้สึกถึงหัวใจของฉันที่เต้นรัวโดยไม่เต็มใจ เขาโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย นำใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ของฉัน แต่ไม่ล้ำเส้น ใกล้พอที่จะทำให้ฉันตระหนักถึงการมีอยู่ของเขา ความใกล้ชิดของเขา ลู

ทาเนีย ฉันรู้สึกถึงทุกลมหายใจของลูกัส ทุกการเคลื่อนไหวเล็กๆ ของร่างกายของเขาถูกคำนวณไว้เพื่อให้ฉันตื่นตัว สายตาของเขาไม่ละจากฉัน สำรวจปฏิกิริยาของฉันบทที่ เหมือนนักหมากรุกผู้เชี่ยวชาญ ประเมินทุกความลังเล ทุกความสั่นสะท้าน หัวใจของฉันเต้นรัว กล้ามเนื้อของฉันบางครั้งปฏิเสธที่จะเชื่อฟัง และฉันก็ตระหนักว่าฉันถูกยึดกุมอย่างสมบูรณ์โดยการมีอยู่ของเขา — หายใจ... เขาพึมพำ น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาและเย็นเยียบภายใต้ความอ่อนโยนที่ปรากฏ — ปล่อยตัวไป... ฉันจะให้ความสุขกับเธอ... ทั้งคืน ฉันเกือบจะสะดุ้งกับคำพูดของเขา ส่วนผสมของความประหลาดใจและความคาดหวังแล่นผ่านร่างกายของฉัน ลมหายใจของฉันแตกกระจาย และถึงกระนั้นฉันก็ไม่สามารถเบือนสายตาไปจากเขาได้ ทุกท่วงท่า ทุกการผันแปรของน้ำเสียง ทุกรอยยิ้มที่คำนวณไว้ทำให้ฉันเสียสมดุลและดึงดูดฉัน — ลูกัส... ฉัน... ฉันควร... ฉันพูด ลังเล ไม่อาจพูดอะไรอย่างอื่นได้ เขายิ้ม รอยยิ้มที่ทั้งอ่อนโยนและโหดร้าย และเริ่มถอดเสื้อโค้ทและเสื้อผ้าชั้นนอกของเขาออกอย่างช้าๆ ทุกการเคลื่อนไหวถูกว

คาสซานดร้า ประตูกระแทกปิดด้านหลังฉันด้วยเสียงโลหะดังกึกก้องสะเทือนไปถึงกระดูก หมายเลขหนึ่ง รหัสหนึ่ง ชื่อที่โลกลืมเลือน คาสซานดร้าไม่มีอีกต่อไปแล้ว เหลือเพียงสิ่งที่ระบบต้องการจะมองเห็น ห้องขังหนึ่ง ลูกกรงหนึ่ง เตียงเหล็กหนึ่ง และกลิ่นนี่... กลิ่นผสมระหว่างน้ำยาฆ่าเชื้อเหม็นหืนกับความอับชื้นที่แสบจมูกและเกาะติดผิวหนังฉัน ฉันก้าวไปข้างหน้า ตัวแข็งทื่อราวกับเข็มหมุด ผู้คุมชี้ด้วยท่าทางห้วนๆ ไปที่เตียงใกล้กำแพงที่สุด ฉันนั่งลง มือทั้งสองกำแน่นบนหัวเข่า ส้นเท้าของฉันกระทบกันบนพื้น ทุกเสียงคือการตอกย้ำอันโหดร้าย โลกภายนอกหมุนต่อไปโดยไม่มีฉัน และฉัน... ฉันติดอยู่ที่นี่ ผู้หญิงอีกสามคนอาศัยอยู่ในห้องขังนี้ คนแรกเคี้ยวอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนกระดาษอย่างประหม่า ดวงตาบ้าคลั่ง ดูเหมือนกำลังวางแผนการล่มสลายของมนุษยชาติ คนที่สองกรนเสียงดังราวกับหมีจำศีล รอยยิ้มเปื้อนสุขบนริมฝีปาก ไม่สนใจใยดีการเข้ามาของฉัน คนที่สาม... เธอจ้องมาที่ฉัน ดวงตาสีดำ ทิ่มแทง ทะลุทะลวงความพยายามรักษาศักดิ์ศรีของฉัน — มาใหม่เหรอ? เธอถามด้วยเสียงแห

คาสซานดร้า ความเงียบที่หนักอึ้งของห้องขังถูกทำลายลงด้วยเสียงโลหะกระทบและเสียงกรีดร้องอู้อี้ที่มาจากสุดทางเดิน ฉันกลั้นหายใจ มือทั้งสองกำแน่นบนหัวเข่า เงาเริงระบำบนกำแพง ที่ถูกทอขึ้นจากแสงริบหรี่ของตะเกียงที่แขวนอยู่บนเพดาน และทุกเสียงกลายเป็นโน้ตในซิมโฟนีแห่งความกลัว ที่นี่ เวลายืดขยายออก และทุกวินาทีดูเหมือนจะย้ำเตือนฉันว่าฉันโดดเดี่ยว โดดเดี่ยวในโลกนี้ โดดเดี่ยวเมื่อเผชิญหน้ากับการพังทลายของตัวเอง เสือสาว นิ่งสนิทบนเตียงของเธอ ส่งสายตาที่รู้กันมาให้ฉัน ฉันยิ้มจางๆ รอยยิ้มกึ่งเย้ยหยัน กึ่งซาดิสต์ แต่ภายใน หัวใจของฉันสั่นไหว ในโรงละครแห่งความทุกข์ยากนี้ เธอจะเป็นทั้งผู้พิพากษาและพันธมิตร... หรือบางทีอาจจะเป็นแค่เงาคุกคามเหมือนกับคนอื่นๆ — การตรวจรอบแรก เธอพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ผู้คุมชอบแสดงตัว เสียงลูกกุญแจกระทบกันแต่ละครั้งคือเสียงปรบมือ เสียงครวญครางแต่ละครั้งคือโน้ต จำไว้ เจ้าหญิง การแสดงเริ่มต้นขึ้นแล้วตอนนี้ ฉันพยักหน้า หลงใหลในมุมมองเรื่องไร้สาระของเธอ แต่ลึกลงไปในตัวฉัน ความกลัวหม่นๆ ก็เลื้อยคลานเข้า