All Chapters of จงจำฉันไว้: Chapter 141 - Chapter 150

คาสซานดร้า การตื่นขึ้นในคุกไม่เคยนุ่มนวล แสงสลัวๆ กรองผ่านหน้าต่างบานเล็กที่อยู่สูงขึ้นไปได้เพียงน้อยนิด แต่เสียงต่างๆ ในยามเช้าก็กระหน่ำใส่ฉันราวกับการทุบตี เสียงประตูกระแทก เสียงโซ่ลากดังเอี๊ยดอ๊าด เสียงตะคอกของผู้คุมหญิงและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของนักโทษหญิง ทุกเสียงคือการตบหน้าดังก้อง คือการประกาศ เธอไม่มีตัวตนอีกต่อไปแล้วที่นี่ คาสซานดร้า ฉันพยายามยืดตัวขึ้น แต่มือข้างหนึ่งก็ผลักฉันไปด้านข้างอย่างรุนแรง ทำให้ฉันเสียการทรงตัว — เฮ้! เสียงแหลมๆ ตวาด เป็นเสียงของผู้หญิงตัวเล็กที่สุดในหมู่นักโทษที่ฉันเคยเจอเมื่อวันก่อน ฉันกัดฟันแน่นและรู้สึกถึงความเย็นวาบแล่นไปตามสันหลัง ภายในตัว มันคือความโกรธบริสุทธิ์ที่เดือดพล่าน เจ้าหญิงผู้ต่ำต้อยของฉันกำลังโซเซอยู่แล้ว ถูกเหยียบย่ำโดยอสุรกายพวกนี้ที่ยิ้มเยาะกับความทุกข์ยากของเธอ อาหารเช้าคือการทรมาน อาหารเย็นเฉียบและน่าขยะแขยงถูกเสิร์ฟมาในถาดพลาสติกสีหมอง นักโทษหญิงคนอื่นๆ มองฉันด้วยความดูถูก กระซิบกระซาบและหัวเราะเยาะทุกท่าทางงุ่มง่ามของฉัน ผู้หญิงคนหนึ่ง

คาสซานดราความหนาวเย็นจากห้องขังคืบคลานเข้าสู่ทุกข้อต่อ ทุกกระดูก ทุกมัดกล้ามเนื้อที่ยังระบมจากค่ำคืนก่อนหน้า ฉันยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดบนซี่โครง ขาของฉันฟกช้ำจากการกระแทกและการถูกผลัก และทุกลมหายใจคือเครื่องเตือนใจถึงความเปราะบางของฉัน ถึงกระนั้น... ไลร่า ชื่อของเธอคือรอยไหม้ในอกของฉัน เป็นทั้งยาพิษและแรงขับเคลื่อน การทรยศของเธอทำให้ฉันตกต่ำ และฉันต้องการให้เธอลิ้มรสความกลัวและความสิ้นหวังแบบเดียวกันเมื่อถึงเวลาตามระเบียบ ฉันรีบไปที่โทรศัพท์ สายไฟเส้นหนึ่งถูกหนีบไว้ระหว่างลูกกรง เปราะบาง ถูกเฝ้าติดตาม แต่ใช้ประโยชน์ได้ หัวใจฉันเต้นระรัว เป็นจังหวะของความกลัวและความตื่นเต้นที่ผสมปนเปกัน และฉันรู้สึกว่ามือของฉันสั่น ทุกเสียงจากทางเดินทำให้ฉันสะดุ้ง ทุกเงากลายเป็นภัยคุกคาม แต่ฉันไม่ยอมถอย— นักโทษใหม่? เสียงหนึ่งกระซิบ เธอได้โทรแล้วฉันพยักหน้า กำหูโทรศัพท์ที่เย็นเฉียบแนบกับหู ฉันกดหมายเลขที่ฉันท่องจำไว้อย่างระมัดระวัง ทุกตัวเลขถูกไตร่ตรอง ทุกวินาทีมีค่า จิตใจของฉันปลอดโปร่ง มีสมาธิ ทุกอย่างต้องดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบเสียงที่คุ้นเคยตอบกลับมาในที่สุด เป็นมืออาชีพ สงบ พร้อมรับฟัง ฉันสูด

ไลร่าการเดินทางกลับบ้านเป็นไปในความเงียบที่อ่อนหวาน แทบจะไม่จริง อเล็กซองดร์ขับรถด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างวางบนต้นขาของฉัน นิ้วหัวแม่มือของเขาวาดวงกลมช้าๆ บนผิวฉัน เป็นท่าทางที่ปลอบโยน แทบจะสะกดจิต ฉันยังรู้สึกถึงเจลเย็นจากการอัลตราซาวนด์บนท้อง แต่ภายใน ทุกอย่างลุกโชน: ไฟที่ร้อนแรง อารมณ์ที่ท่วมท้นซึ่งไม่ยอมดับฉันเบือนสายตาไปหาเขา รอยยิ้มเล็กๆ ที่เก็บไว้ซึ่งเขามี... ฉันรู้จักมันดี รอยยิ้มที่เขาจะแสดงเฉพาะในเวลาที่เขามีความสุขอย่างสุดซึ้ง แต่ไม่กล้าที่จะปล่อยให้มันปรากฏเต็มที่ ดวงตาของเขา หักหลังทุกสิ่ง: พวกมันเป็นประกายด้วยความเจิดจ้าที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน— เธอรู้ตัวไหมว่าเราได้ยินเสียงหัวใจของลูก? เขากระซิบ แทบจะเป็นความลับที่ล้ำค่าเกินกว่าจะพูดออกมาดังๆฉันพยักหน้า ไม่สามารถพูดได้ ถ้าฉันพูด ฉันจะร้องไห้ ดังนั้นฉันจึงแค่ยื่นมือให้เขา เขาคว้ามันไว้ทันที แน่น เหมือนกลัวว่าฉันจะหลุดมือไป ไม่จำเป็นต้องมีคำอื่นอีกเมื่อเราผ่านประตูรั้วของบ้านครอบครัว คลื่นอารมณ์ก็ท่วมท้นฉัน และเป็นเวลาสามเดือนมาแล้ว ที่มันกลายเป็

ไลร่าแสงแห่งรุ่งอรุณนั้นขี้อาย ราวกับมันลังเลที่จะเข้ามาในห้อง ม่านกรองลำแสงสีทองอ่อนที่เต้นรำบนพื้นไม้ แตะเบา ๆ ที่ขอบเตียง อากาศยังคงมีกลิ่นของเรา: ความอบอุ่นของร่างกาย เหงื่อที่ผสมผสาน ผิวที่ถูกสัมผัส แค่กลิ่นนี้ก็ทำให้ฉันยิ้มได้ฉันขดตัวแนบชิดกับอเล็กซองดร์ ใบหน้าของฉันซุกอยู่ในซอกคอของเขา ในตอนนี้ ในห้วงนิทราของเขา เขาได้พลิกตัวตะแคงเล็กน้อย กลิ่นของเขาห่อหุ้มฉัน เป็นส่วนผสมของความเป็นชายและเกลือ ของเราสองคน ฉันหายใจเข้าลึกๆ แทบจะเมามายในตัวเขาใต้แก้มของฉัน หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้น มั่นคง สม่ำเสมอ ราวกับมันกระซิบในทุกการเต้น: ฉันอยู่ตรงนี้ ฉันอยู่ตรงนี้ ฉันอยู่ตรงนี้และฉันรู้สึก... สมบูรณ์ ไม่ใช่แค่อิ่มเอมด้วยความรักที่เขามอบให้ แต่หยั่งรากลึก เป็นทั้งหมด เขาได้รวบรวมชิ้นส่วนของฉันทีละชิ้น ตัวฉันที่คิดว่าตัวเองแตกสลายไปตลอดกาลทันใดนั้น ความสั่นสะท้านก็แล่นผ่านตัวฉัน นิ้วของเขา พวกมันเคลื่อนไหว แค่เพียงเล็กน้อยในตอนแรก การสัมผัสเบา ๆ บนเอวของฉัน ที่เลื่อนลง ขึ้นอีกครั้ง เกียจคร้าน

ไลร่า กลิ่นกาแฟมาถึงฉันก่อนที่เราจะออกจากห้องนอนเสียอีก มันผสมกับกลิ่นขนมปังปิ้งและดอกไม้สดที่แม่ของฉันคงจะจัดไว้บนโต๊ะ อเล็กซองดร์จับมือฉันขณะที่เราเดินลงบันได เขาไม่เคยปล่อยมือฉันจริงๆ เลย เหมือนเขาต้องการเตือนฉันในทุกช่วงเวลา: ฉันอยู่ตรงนี้ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไป แสงยามเช้าท่วมท้นห้องครัวผ่านหน้าต่างบานกว้างกระจกใส รังสีของดวงอาทิตย์เล่นบนกระเบื้อง ทำให้ห้องอบอุ่นด้วยแสงสีทอง แม่ของฉันในผ้ากันเปื้อนสีอ่อน ง่วนอยู่หลังเคาน์เตอร์; เราได้ยินเสียงกระทบกันเป็นจังหวะของถ้วยชามที่แม่จัดเก็บ พ่อของฉัน นั่งใกล้หน้าต่าง พลิกอ่านหนังสือพิมพ์แต่เงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นเรา ลูคัส พี่ชายของฉัน ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ครัวซองต์ที่กินไปครึ่งหนึ่งในมือข้างหนึ่ง โทรศัพท์ของเขาอยู่ในอีกข้างหนึ่ง — อ้า มาแล้ว แม่พูดพลางวางผ้าเช็ดมือ ใบหน้าของแม่สว่างขึ้นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน นอนหลับสบายไหม? ฉันรู้สึกว่าแก้มของฉันร้อนขึ้น แต่อเล็กซองดร์ ใจเย็นไม่สะทกสะท้าน ตอบด้วยน้ำเสียงสงบ: — ดีมากครับ ขอบคุณ แล้วคุณแม่ล่ะครับ?