All Chapters of จงจำฉันไว้: Chapter 11 - Chapter 20

อเล็กซองดร์ฉันบอกไม่ถูกว่าทำไม... แต่ทันทีที่ได้เห็นเธอ ผู้หญิงคนนั้น... ไลรา... บางอย่างในตัวฉันก็หยุดนิ่งไม่ใช่การจำได้ทันที ไม่มีความทรงจำชัดเจนผุดขึ้นมาแต่เป็นความรู้สึกทึบๆ หัวใจบีบรัด เหมือนเส้นด้ายที่ถูกขึงให้ต่ำสั่นสะเทือนโดยไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นจากไหนและจะไปสิ้นสุดที่ใดความอบอุ่นเก่าแก่ เกือบจะถูกลืม กลิ่นอายของสถานที่ที่ไม่เคยไป แต่กลับคุ้นเคยและอาการปวดหัวที่ซ่อนเร้น เหมือนเสียงกลองแผ่วเบาที่ค่อยๆ ตีอยู่ในกะโหลกศีรษะแล้วก็มีรอยยิ้มนั้นไม่ใช่สำหรับฉัน สำหรับลูคัสรอยยิ้มที่แผ่วเบา เกือบจะเขินอาย แต่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนที่แท้จริง แสงสว่างสงบในดวงตาและรอยยิ้มนั้นแหละ ที่รบกวนฉันเพราะมันไม่มีอะไรเสแสร้ง ไม่มีอะไรฝืนใจเพราะมัน... คุ้นเคย อย่างประหลาดและนั่นคือสิ่งที่ฉันเกลียด การไม่เข้าใจสิ่งที่ตัวเองรู้สึก การไม่สามารถควบคุมได้ฉันคืออเล็กซองดร์ เดลกูร์ประธานกลุ่มบริษัทเดลกูร์ แอนด์ รอธไชลด์ ฉันปกครองอาณาจักร งบประมาณสิบหลัก คณะกรรมการบริหาร นักการเมืองที่คุกเข่ามากกว่าเจรจาต่อรองฉันวางแผน ฉันคาดการณ์ ฉันตัดสินใจฉันไม่หวั่นไหวแต่ทว่า ต่อหน้าเธอ... ฉันหวั่นไหวส

ไลราฉันไม่คิดว่าตัวเองจะทำให้เขาประหลาดใจได้อีกแล้วแต่เมื่อฉันลุกขึ้นเพื่อเริ่มการนำเสนอ ฉันกลับรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาที่ไหลผ่านทั้งห้องราวกับลมหายใจหนึ่งถูกกลั้นไว้เหมือนมีใครบางคน…กำลังหยุดหายใจฉันไม่จำเป็นต้องหันไปมองฉันรู้ว่าเขากำลังมองฉันอเล็กซองดร์มองฉันด้วยบางสิ่งที่หายากกว่า ดิบกว่าราวกับว่าเขากำลังค้นพบฉันเป็นครั้งแรกฉันไล่เรียงข้อมูล ตัวเลข การคาดการณ์น้ำเสียงมั่นคง สายตาไม่หลบเลี่ยงภายในกลับสั่นสะเทือนไม่ใช่ความกลัวไม่ใช่ความลังเลแต่เป็นความคาดหวังอันดุเดือดให้เขาฟังให้เขาเห็นฉันอย่างครบถ้วนและเขามองฉันอย่างหลงใหลเขานั่งนิ่ง คิ้วขมวด สองนิ้วแตะริมฝีปากวิเคราะห์ สังเกตราวกับชายคนหนึ่งที่ไม่ทันตั้งตัวกับสิ่งที่กำลังก่อตัวขึ้นต่อหน้าเขาฉันดำเนินต่อพูดถึงการปรับโครงสร้างหน่วยงานการผสานพลังฉันพูดชัดเจน ไม่พยายามสร้างภาพไม่ได้ขายอะไรฉันเพียงแสดงให้เห็นสิ่งที่เป็นอยู่และสิ่งที่เป็นไปได้เรามองกันราวกับทั้งโลกเหลือเพียงเราสองคนและความคิดของฉันก็หวนกลับไปยังคืนนั้นคืนที่ฉันอยู่กับเขาวิธีที่เขารักฉันด้วยความเร่าร้อน ความเข้มข้น และความครอบค

LYRAฉันยืนอยู่หน้ากระจก นิ่งงัน เพียงชั่วครู่ ลมหายใจของฉันสงบ เกือบจะเรียกได้ว่าสม่ำเสมอ แต่จิตใจของฉันปั่นป่วนดั่งฝูงผึ้งที่แตกรัง อาหารค่ำคืนนี้ไม่ใช่แค่การพบปะทางธุรกิจธรรมดา แต่มันคือหมากบนกระดานที่ทุกการเคลื่อนไหวอาจทำให้พันธมิตรอันเปราะบางสั่นคลอนได้ฉันเลือกชุดของฉันอย่างพิถีพิถัน ชุดเดรสสีดำ เรียบหรู ที่กระชับรับกับส่วนโค้งเว้าโดยไม่พร่ำเพรื่อ คอเสื้อเปิดเผยเล็กน้อย ให้ได้เดา โดยไม่เคยเปิดเผยทุกอย่าง ไม่มีอะไรฟุ่มเฟือย แค่พอเพียงให้สร้างการปรากฏตัว น้ำหอมอ่อน ๆ หอมเย็นฉ่ำ ซึ่งจะเป็นเหมือนลายเซ็นที่มองไม่เห็น สุภาพแต่ยากจะลืม ฉันสางนิ้วผ่านเส้นผม เรียบมันเบา ๆ รวบเป็นมวยต่ำ ความซับซ้อนมากเกินไปจะเผยให้เห็นถึงความตึงเครียด ความละเลยมากเกินไปก็จะเผยให้เห็นถึงจุดอ่อนตรงหน้าฉัน บนโต๊ะเครื่องแป้ง มีลิปสติกสีแดงเข้มขวดเล็กตั้งตระหง่านอยู่ ฉันแตะมัน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วทาลงไปบาง ๆ แม่นยำ เกือบจะมองไม่เห็น เป็นเครื่องหมาย เป็นร่องรอย สำหรับเขาฉันอดคิดถึงเขาไม่ได้ คิดถึงอเล็กซ็องดร์ ชื่อของเขาทำให้เกิดบางสิ่งที่ผิดปกติในอกของฉัน ไม่ใช่ความรัก ใช่ไหม แต่เป็นน้ำหนักอันหนักหน่วง ควา

อเล็กซานดร์มันมีบางอย่างที่ไม่เข้าที่และยิ่งเวลาผ่านไป ความรู้สึกนี้ยิ่งเสียดแทงลึกขึ้นเรื่อยๆ มันคือความไม่ประสานกันที่มองไม่เห็น แต่ครอบงำจิตใจ ราวกับเสียงรบกวนสีขาวในหัว ไม่หยุดไม่หย่อนฉันมองไปที่ไลรา มองทั้งสองคนความสนิทสนมของพวกเขาทำให้ฉันรู้สึกผิดปกติมันไม่ใช่ความสนิทสนมที่โจ่งแจ้ง แต่มันเลวร้ายกว่า: มันลื่นไหล เป็นธรรมชาติ กลมกลืนเกินกว่าจะเป็นเพียงผลลัพธ์จากการทำงานร่วมกันไม่นาน มีท่าเต้นลับในท่าทางของพวกเขา ในความเงียบของพวกเขา ในแบบที่เขาโน้มตัวเข้าหาเธอโดยไม่รู้ตัว ในแบบที่เธอคาดเดาคำพูดของเขาได้ล่วงหน้าแล้วก็มีท่าทางนั้นไลราคว้าขวดเหล้า และโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า ก็รินน้ำใส่แก้วของลูคัสเรียบง่าย, เป็นธรรมชาติ, สนิทสนมสนิทสนมเกินไปท่าทางธรรมดา แต่เปิดเผยให้เห็น ไม่ใช่ท่าทางที่ทำกับเพื่อนร่วมงาน คล้ายกับท่าทางที่ทำจนไม่รู้ตัวแล้ว เพราะทำซ้ำจนชินชาฉันชะงักทำไมมันถึงทำให้ฉันหงุดหงิดนัก?ทำไมฉันถึงมีความรู้สึกโง่ๆ ว่ากำลังเห็นบางอย่างหลุดลอยไปจากมือ?"แล้วเธอล่ะ ลูคัส" ฉันเอ่ยขึ้น เสียงที่แหบคมกว่าที่ตั้งใจ "เมื่อไหร่ที่เธอต้องการผู้ช่วย?"ฉันไม่ทันได้ยินเสียงตัวเองด้

ไลรารถแล่นอย่างเงียบเชียบมุ่งหน้าสู่บ้าน ข้างนอกนั้น กลางคืนได้เข้ามาเยือนตั้งแต่ครู่ใหญ่แล้ว และแสงไฟของเมืองก็ค่อยๆ จางหายไปอยู่เบื้องหลังเรา เส้นทางในวันนี้ดูเหมือนจะยาวนานกว่าปกติ ราวกับว่าความเงียบนั้นได้ยืดมันออกไปให้ยาวนานยิ่งขึ้นข้างๆ ฉัน ลูคัสเหลือบมองมาทางฉันเป็นครั้งคราว โดยไม่พูดอะไรสักคำ ฉันสัมผัสได้ถึงความกังวลของเขา มันชัดเจนจนจับต้องได้ เขาไม่พูดอะไร แต่การที่เขาอยู่ตรงนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ฉันมีสติมั่นคง ฉันกำมือแน่นไว้บนตัก สายตาจ้องตรงไปข้างหน้า หายไปในความมืด"ไม่เป็นไรนะ?" ในที่สุดเขาก็เอ่ยถาม เสียงเบาและอ่อนโยนฉันค่อยๆ หันศีรษะไปทางเขา ราวกับถูกดึงออกมาจากภวังค์"ฉัน..."ถ้อยคำติดขัดอยู่ในลำคอ ฉันไม่รู้ว่าจะรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดที่มีอยู่ออกมาเป็นคำพูดได้อย่างไร"เธอไม่จำเป็นต้องเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวหรอก" เขาพูดพร้อมกับลดเสียงลงเล็กน้อย "ฉันอยู่นี่นะ เธอก็รู้"ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แต่ก็ไม่อาจทำให้สิ่งที่อยู่ภายในใจฉันสงบลงได้"แค่... มันพูดถึงมันได้ยาก แค่นั้นแหละ"เขาพยักหน้า เคารพในความเงียบของฉัน เขาเหลือบสายตาสั้นๆ ไปทางคนขับ ซึ่งยังคงจดจ่ออยู่กับถน