All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 121 - Chapter 130

ตอนที่ 121 ถือว่าข้า… ปรานีพวกนางมากแล้ว“ท่านว่าอย่างไรนะเจ้าคะ!”ฉีฝูตกใจจนถอยออกมาจากราวแขวนชุดทันที นางคิดไม่ถึงเลยว่า ในร้านขายเสื้อผ้าเช่นนี้ จะมีชุดอย่างที่คุณหนูพูดจริง ๆ แต่เมื่อเห็นสีหน้าของซานถิง จึงรู้ว่านางมิได้โกหก“คุณหนูนี่ท่านคงจะไม่คิดที่จะซื้อชุดพวกนี้ ไปให้คุณหนูรองใส่ ใช่หรือไม่เจ้าคะ”“ทำไมล่ะ เมื่อกี้เจ้ายังชมว่าสวยอยู่เลยมิใช่หรือฉีฝู”“ก็ใช่เจ้าค่ะ แต่ว่าหากนางรู้ว่า ท่านเลือกชุดที่ขายโดยนางคณิกา และยังเป็นชุดมือสองเช่นนี้…”“ตายจริงฉีฝู พึ่งจะรู้นะว่าเจ้าเห็นใจฟู่หนิงเยว่ด้วย"“ไม่ใช่นะเจ้าคะคุณหนู ข้าจะไปคิดเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ เพียงแต่ว่า…”“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า ตอนงานเลี้ยงสกุลฟู่ครั้งก่อน ฟ่านหลี่ซื่อทำอย่างไรกับข้าบ้าง แล้วเจ้าโกรธมากขนาดไหน ลืมไปหมดแล้วงั้นหรือ”ฉีฝูจากที่ไม่สบายใจ เมื่อนึกย้อนไปถึงวันที่ฟ่านหลี่ซื่อเอาชุดเก่า ๆ โทรม ๆ ที่ฟู่หนิงเยว่ไม่ใส่แล้วมาให้ซานถิงใส่เพื่อร่วมงานเลี้ยง นางก็รู้สึกโกรธขึ้นมาอีกครั้งจนสีหน้าเปลี่ยน “ท่านพูดถูกแล้วเจ้าค่ะคุณหนู คนอย่างคุณหนูรอง ไม่ควรได้สวมใส่ชุดที่ดีมากนักหรอก ใส่แค่ชุดมือสองเหล่านี้ก็เหมาะกับน

ตอนที่ 123 เจ้าจะบ้าไปแล้วหรือทุกคนนิ่งไปทันที เมื่ออวี่โม่ฉินแจ้งเรื่องนี้ ซึ่งด้านหลังหอหรูเซิน ต่างก็รู้กันดีว่าเป็นที่สำหรับเลี้ยงนักฆ่า ปะปนกับคนที่ทำงานในหอหรูเซิน “เจ้าแน่ใจหรือโม่ฉิน ว่าเรื่องนี้จริง”“ข้าแน่ใจเพราะว่าคนที่เคยทำงานในหอโอสถ ถูกเรียกให้ไปดูสถานที่เกิดเหตุ เห็นว่าตายไปประมาณสิบสามคน ดูจากสภาพศพแล้ว ไม่ใช่ผู้ที่ทำงานอยู่ในหอ แต่เป็นนักฆ่าที่ถูกเรียกมาเตรียมจะใช้งาน"“พวกเขาตายได้อย่างไร”“ถูกวางยาพิษในสุรา เหมือนกันทั้งหมด”อวี่โม่ฉินสบตากับองค์ชาย ราวกับรู้ใจกันดี และรู้ว่าองค์ชายเก้าเองก็นึกถึงใคร ซึ่งก็น่าจะเป็นคนเดียวกับเขา“วางยาพิษงั้นหรือ เหตุใดจึงเลือกวางยาพิษ แล้ววางได้ถูกที่ ถูกจังหวะเช่นนี้ โดยไร้คนสงสัย พิษนั่นคืออะไร เจ้ารู้หรือไม่โม่ฉิน”เต๋อชวนเอ่ยถามขึ้น เขาแทบไม่คิดเลยว่า เกิดเหตุสะเทือนขวัญขึ้นกลางเมืองหลวงเช่นนี้ แล้วเรื่องยังไม่ถึงศาลาว่าการ“ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจ เรื่องนี้หลังจากเราหารือกันเสร็จแล้ว จะพาเจ้าไปตรวจพิสูจน์ที่ตัวศพ”“อะไรนะ! เจ้าจะบ้าไปแล้วหรือ ขะ ข้าเป็นหมอปรุงยา หมอเทวดาผู้เลื่องลือ จะให้ข้าไปผ่าศพพิสูจน์พิษงั้นหรือ ฝันไปเถอะ!”

ตอนที่ 125 หวังว่าจะไม่ทำพลาดอีก“ข้าทราบแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็คงต้องเปลี่ยนแผน”“จริงสิ รอบตัวของเขาตอนนี้มีหมอเทวดา แล้วก็เจ้าคนแซ่อวี่กับแซ่ไป๋ เจ้าสองคนนั้นไม่รู้ว่าจู่ ๆ เหตุใดจึงไปมาหาสู่กับเจ้าเก้า ข้าชักสงสัยแล้วสิ”“องค์ชายคิดว่าพวกเขา เลือกอยู่ฝั่งองค์ชายเก้าแล้วงั้นหรือ”“มันก็ไม่แน่หรอก เพราะสองคนนั้นเมื่อก่อนข้าได้ยินว่า เขาเคยเรียนกับเจ้าเก้า แต่หลังจากที่น้องเก้าป่วย พวกเขาก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กันอีก พึ่งจะมาคุยกันก็ตอนที่… มาที่จวนของเจ้าเท่านั้นเอง”“แต่ในตอนนั้น พวกเขาก็แทบจะไม่ได้คุยอะไรกันเลย ที่ใต้เท้าทั้งสองมาที่จวนของข้า ก็เพราะท่านราชครูฟาง เป็นผู้ไหว้วานมาเท่านั้น ส่วนองค์ชายเก้ามาพร้อมกับคุณหนูฟู่ คิดว่าไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันนะพ่ะย่ะค่ะ”“หากเป็นเช่นนั้นก็ดี เพราะถ้าหากว่าอวี่โม่ฉินที่เป็นเจ้ากรมตุลาการ มิได้เลือกอยู่ข้างเขา เราก็ยังพอมีโอกาสชนะ คนผู้นั้นแม้นจะเป็นผู้มีความรู้มาก แต่กลับเย็นชา และมองออกยากที่สุด เขาไม่เคยเข้าข้างใครออกนอกหน้า ไม่แสดงความรู้สึก ยากที่จะมองออกว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่”“แต่หากองค์ชายรั้งตำแหน่งองค์รัชทายาทได้ก่อนที่จะตกเป็นของผู้อ

ตอนที่ 127 อย่าแส่ไม่เข้าเรื่อง!“เจ้าเป็นใคร อย่าแส่ไม่เข้าเรื่องหลีกไป!”ร่างเล็กไม่ตอบ แต่กลับปล่อยอาวุธลับเพียงครั้งเดียว ก็สามารถจัดการนักฆ่ารอบ ๆ ได้เกือบสิบคน พวกเขาเริ่มบาดเจ็บเพราะกงจักรอันเล็ก ซึ่งนางพกติดตัวมาด้วย มันมิได้เป็นแค่กงจักร แต่มีเส้นเอ็นใสขนาดเล็กอยู่ด้วย เพียงแค่มันปักไปโดนตัวนักฆ่า ถูกนางกระชากเพียงครั้งเดียว ก็ลากตัวนักฆ่าทั้งหมด ลงมากองกับพื้นต่อหน้าหัวหน้าของพวกมัน จนทำให้อีกสี่คนที่เหลืออยู่ตกใจจนล่าถอย“หากว่าข้าไม่หลีกทางให้ พวกเจ้าจะทำอย่างไร"“ข้าไม่นิยมฆ่าสตรี แต่หากว่าจำเป็น…” "เช่นนั้นก็ไม่ต่างกับข้า เพราะว่าข้าไม่ฆ่าคนขี้ขลาด แต่จะฆ่าเดนมนุษย์และคนเลวเท่านั้น ซึ่งพวกเจ้าก็เข้าเงื่อนไขทั้งสองข้อพอดี!”“นี่เจ้า! อยากจะลองดีก็….”ฮึก!ฉึบ!“ระวัง!”นางลงมือรวดเร็ว จนกระทั่งผู้ที่ยืนคุยอยู่ไม่ทันตั้งตัว มีดโค้งสีเงินในมือของนาง พาดไปที่คอของนักฆ่าข้างกายของหัวหน้านักฆ่า เลือดสีแดงฉานพุ่งกระจายต่อหน้าผู้เป็นนาย จนทำให้คนที่เหลือเริ่มหวาดกลัว ‘นางมาที่นี่ทำไมกัน!’“องค์ชาย… ท่านหลบไปก่อน ข้าจัดการเจ้านี่เอง”นางบอกเขาโดยมิได้หันกลับมา แต่คนร้ายที่เหลื

ตอนที่ 129 แข็งใจไว้นะซานถิงองค์ชายเก้ากดไปที่ระหว่างจมูกกับปากของนาง เพื่อเปิดเส้นทางการหายใจ ไม่นานซานถิงก็ได้สติ โม่ฉินและจื่อหยางโล่งอกขึ้นมาทันที เขาจึงรีบเขียนรายการยาที่ต้องการให้จื่อหยางต่อ“เจ้ารีบไปรีบมา จะได้ทันต้มยาให้นางดื่มทัน หลังจากที่เต๋อชวนทำแผลเสร็จ”“ได้ ข้าจะรีบไปทันที”จื่อหยางถือกระดาษที่อวี่โม่ฉินเขียนรายการเอาไว้ และรีบออกไปที่หอโอสถทันที เมื่อปิดประตูก็รีบหันมาดูซานถิง ตอนนี้องค์ชายเก้ารีบบอกกับนาง ตอนที่ยังพอมีสติอยู่“ซานถิง เต๋อชวนบอกว่า ต้องดึงมีดนี่…”นางหันมาจับมือเขา สีหน้าซีดเผือด ปากเริ่มมีสีคล้ำ พยักหน้ารับด้วยความเข้าใจว่า จะต้องทำอย่างไร ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนแรง แต่กลับงดงามจนทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด“ข้ารู้… ท่านรีบดึงมีดออกเถิดท่านหมอ ข้า… ไว้ใจท่าน”“ไม่ต้องห่วงนะซานถิง ข้าจะอยู่กับเจ้า”นางหันมายิ้มให้เขาอีกครั้ง“ขอบคุณท่านมาก… ซือหยาง ข้าดีใจที่ท่าน… ปลอดภัย รีบดึง…. มีด….ออกเถอะ…”องค์ชายมองหน้าเต๋อชวน ซึ่งเขาดูนิ่งมาก โม่ฉินไม่พูดอะไร เขาเห็นว่าเต๋อชวนพร้อมแล้ว จึงหันไปจัดเตรียมเครื่องมือ และเดินออกไปสั่งให้คนเตรียมของที่ต้องใช้ทันที “ไปเอาน้ำ