All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 101 - Chapter 110

ตอนที่ 101 เป็นไปไม่ได้!จินหย่าหลีปลดผ้าคลุมหน้าออกมา เพื่อเผยให้เห็นลำคอที่เคยมีแผลน่าเกลียด แต่บัดนี้กลับมาเป็นเนื้อเดียวกัน ไร้รอยแผลและดูไม่ออกเลยว่า นางเคยมีบาดแผลตรงนี้มาก่อน ฉินเหนียงถึงกับถอยจนกายทรุด หลี่อวี้หลานพยุงนางลุกขึ้นมา เมื่อเห็นใบหน้าและลำคอของจินหย่าหลี กลับมาหายเป็นปกติแล้ว“ต้องไม่ใช่แบบนี้ เป็นไปไม่ได้ พี่อวี้หลานเหตุใดนางจึงหาย แต่ข้ากลับไม่หายเล่าเจ้าคะ เกิดอะไรขึ้น”“ยอดไปเลยคุณหนูจิน แผลของเจ้าสมานอย่างดี แสดงว่าเจ้าทายาต่อเนื่องสม่ำเสมอสินะ”“ต้องขอบคุณเจ้ามาก หากไม่ได้ยาของเจ้า ข้าก็คงไม่เหมือนได้เกิดใหม่เช่นนี้”บิดาของจินหย่าหลี เดินเข้ามาเพื่อขอบคุณนางอีกครั้ง“ขอบคุณท่านมากคุณหนูฟู่ ขอบคุณใต้เท้าอวี่ที่ให้ความช่วยเหลือบุตรสาวของข้าขอรับ”“ใต้เท้าจินอย่าได้เกรงใจ ต่างก็เป็นขุนนางร่วมราชสำนักเดียวกัน”เต๋อชวนรีบลุกขึ้นมาดู และรีบเอ่ยถามทันที“นี่โม่ฉิน เมื่อครู่นี้นางบอกว่ามียาสำหรับทาด้วย ยาอันใดหรือ”“ยาของคุณหนูฟู่ เจ้าต้องไปถามนางเอง”“อ้อ คุณหนูฟู่ ไม่ทราบว่าตำรับยาที่ให้คุณหนูทั้งสองทาคือสิ่งใด เหตุใดจึงขจัดรอยแผล หายเป็นปลิดทิ้งได้เช่นนี้”ซานถิง

ตอนที่ 103 เหตุผลที่รักษาไม่ได้“ว่าอย่างไรนะ!”หลี่อวี้หลานนิ่งไปทันที เขาเองก็จำได้แล้วเช่นกัน ในตอนนั้นคนที่ถูกทำร้ายก่อนคือฟางฉินเหนียง ส่วนจินหย่าหลีพึ่งจะมาถูกหมิงเล่อทำร้าย ก็ตอนที่พวกนางมาหาเรื่อง หลังจากที่ทราบว่าหมิงเล่อตั้งครรภ์ ซานถิงมองไปที่ฉินเหนียง ที่กำลังสับสนและเริ่มนึกออก แต่เหมือนจะยอมรับความจริงไม่ได้‘ในที่สุดพวกเจ้าก็จำได้แล้วสินะ พวกคนสารเลวนี่ถ้าไม่เรียกความจำสักหน่อย ก็คงจะลืมไปจนสิ้นแล้วว่า เคยทำความเลวอะไรไว้บ้าง’“จินหย่าหลี เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันที่บอกว่า อาวุธที่พวกเจ้าถูกทำร้าย เป็นคนละชนิดกัน”“เรียนท่านราชครู ครั้งนั้น...”“พ่อแล้ว! พอได้แล้ว… ฟู่ซานถิงนี่เจ้าจะบอกว่า นี่คือเหตุผล ที่ใบหน้าของข้ารักษาไม่หาย แต่ของนาง…ฮึก!”“ก็อาจจะเป็นไปได้ว่า ตำรับยาที่ท่านแม่ทัพพบ เป็นตำรับยาแปดอสรพิษ ที่อยู่ในอาวุธที่คุณหนูจินถูกทำร้าย แต่เขาไม่สามารถหาแปดอสรพิษ ที่อยู่ในอาวุธอีกชนิดที่ทำร้ายท่านได้”เฮือก!!ฉินเหนียงล้มทั้งยืนเมื่อรู้ว่า เหตุผลที่นางรักษาไม่หาย เป็นเพราะพิษที่อยู่ในดาบ กับที่อยู่ในมีดสั้นของหมิงเล่อ เป็นพิษจากอสรพิษคนละชนิดกัน “ไม่… ไม่จริง ทั

ตอนที่ 105 เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!“อะไรนะ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! นี่เจ้าต้องการจะฆ่าข้าจริง ๆ สินะฟู่ซานถิง เจ้าต้องการจะทำเช่นนี้ตั้งแต่แรก อย่างไรก็จะต้องเอาเลือดจากหัวใจของข้าให้ได้งั้นหรือ!”“เจ้าพอได้แล้วฉินเหนียง! หากไม่ทำตามที่คุณหนูฟู่บอก ตอนนี้เจ้าก็หมดหนทางรักษาแล้วนะ”“ไม่! พี่อวี้หลานนางโกหก ยานี่มันไม่ถูกต้องมาตั้งแต่แรกแล้ว ทำอย่างไรข้าก็ไม่หาย เรื่องนี้เจ้าจงใจทำใช่หรือไม่ นี่เจ้าคงจะไม่ได้กำลังคิดว่า หากข้าเสียโฉมแล้ว จะได้ใช้โอกาสนี้เข้าหาพี่อวี้หลาน คงจะไม่ได้กำลังจับปลาสองมือหรอกใช่หรือไม่ เจ้ามีองค์ชายเก้าอยู่แล้วนะ”“หยุดนะคุณหนูฟาง! หากเจ้ายังกล้ากล่าวหาคู่หมั้นของข้าอีกครั้ง ก็อย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้าบิดาของเจ้า”“หรือว่าที่ข้าพูดไม่ใช่เรื่องจริงเล่าเพคะองค์ชาย! พี่อวี้หลานมีทั้งกำลังและกองทัพ นางเป็นเพียงสตรีอ่อนแอ แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับท่าน เขาน่าสนใจกว่าเห็น ๆ ท่านก็ควรรับความจริงเสียทีเถอะ”“หุบปากนะฉินเหนียง! ตำรับยานั่นมาจากข้า แปดอสรพิษข้าก็เป็นคนไปหาด้วยตัวเอง ผู้ที่ปรุงยาก็คือใต้เท้าอวี่ ที่สำคัญ… จินหย่าหลีก็รักษาหาย นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณหนูฟู่ เจ้าเลิกโทษนางไ

ตอนที่ 107 มีอะไรอยากจะบอกข้าหรือไม่“ซานถิงเจ้าเป็นอะไรไป เหตุใดเจ้าตัวสั่นถึงเพียงนี้ เจ้า… มีอะไรอยากจะบอกข้าหรือไม่”“ข้า!”ซานถิงหันไปมององค์ชายเก้า เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของเขา ที่เป็นห่วงนาง แววตาของเขาไม่ได้โกหก แต่ตอนนี้ซานถิงไม่กล้าไว้ใจใคร แม้ว่าองค์ชายเก้าจะช่วยนางหลายอย่าง แต่เพราะความจริงในอดีต ที่ฟาดหน้านางครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นเรื่องยากยิ่งนัก ที่จะเชื่อใจผู้อื่นได้อีก “ซานถิง”“ไม่มีอะไรเพคะ ข้าก็แค่ตกใจ ที่ชะตากรรมของสตรีคนหนึ่ง เหตุใดจึงต้องมาพบเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนั้น ควักลูกตางั้นหรือ นี่มัน… โหดร้ายเกินไปแล้ว อ๊ะ!”เขาดึงนางเข้ามากอดแน่นเพื่อปลอบใจ เพราะคิดว่าซานถิงทนฟังเรื่องโหดร้ายเช่นนี้ไม่ได้ ซานถิงตกใจและก็ยอมให้เขากอด ไม่คิดเลยว่าในสายตาขององค์ชาย นางจะเป็นเพียงแค่สตรีอ่อนแอคนหนึ่ง“ไม่เป็นไรนะซานถิง ชะตากรรมเลวร้ายเหล่านั้น ไม่มีทางเกิดขึ้นกับเจ้า ตราบใดที่ยังมีข้าอยู่ข้าง ๆ ข้าจะไม่มีทางให้ผู้ใด ทำร้ายเจ้าเป็นอันขาด”ซานถิงรู้สึกซาบซึ้งจนกลั้นน้ำตาไม่ไหว นางไม่เคยถูกปกป้องเช่นนี้มาก่อน นับครั้งไม่ถ้วนที่องค์ชายเก้า มักจะก้าวออกมาปกป้องนางอย่างไม่ลังเล ตั้

ตอนที่ 109 ได้เวลาของเจ้าแล้วจินหย่าหลีบอกลาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะออกจากจวนของนางไป ซานถิงยืนส่งนาง พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเมื่อรถม้าสกุลจิน ค่อย ๆ เคลื่อนออกไป“จินหย่าหลี… ได้เวลาของเจ้าแล้ว อย่าทำให้ข้าผิดหวังเล่า”จวนแม่ทัพจินหย่าหลีไม่รอโอกาสผ่านไป นางรีบจัดเตรียมของขวัญ และมาที่จวนแม่ทัพหลี่ด้วยตัวเอง เพราะนี่เป็นโอกาสที่ดี ที่จะได้เข้าใกล้เขา โดยที่ไม่มีฟางฉินเหนียง“คารวะท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ”“คุณหนูจิน เจ้ามีธุระอะไรงั้นหรือ แล้วนี่เหตุใดจึงนำของขวัญ มามากมายเช่นนี้”“มิได้เจ้าค่ะท่านแม่ทัพ ที่ข้ามาวันนี้ ก็เพื่อขอบคุณท่านแม่ทัพ ที่ยอมเสียสละเวลาไปหาแปดอสรพิษ เพื่อมาทำยารักษาข้าจนหาย ข้ารู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก ท่านโปรดรับน้ำใจเล็กน้อยพวกนี้เอาไว้ด้วยเจ้าค่ะ”“ของขวัญตอบแทนงั้นหรือ แต่นี่มันมากเกินไปหรือไม่”“ไม่มากไปหรอกเจ้าค่ะ หากไม่มีแปดอสรพิษที่ท่านตรากตรำไปหามาให้ข้าด้วยความยากลำบาก มีหรือที่ใบหน้าของข้า จะกลับมางดงามเช่นนี้ ท่านดูสิเจ้าคะ บัดนี้ใบหน้าของข้า กลับมางดงามดังเดิมแล้วใช่หรือไม่”“เจ้า…”จินหย่าหลีเดินเข้ามาใกล้หลี่อวี้หลาน แม่ทัพหนุ่มที่ยืนนิ่งเริ่มรู้สึกคอแห้งผาก หายใจไ