All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 111 - Chapter 120

ตอนที่ 112 ต้องกำจัดให้สิ้นซาก“แต่องค์ชายบอกข้าเองว่า พิษที่อยู่ในร่างกายขององค์ชายเก้า ไม่มีทางรักษาหาย เพราะว่าเขาได้รับพิษมาตั้งแต่เด็ก แค่หมอเทวดาเพียงคนเดียว จะรักษาเขาหายได้จริงหรือ”“หึ! หากว่ามีแค่เจ้าหมอเทวดาคนเดียวจริง ๆ ข้าก็ไม่กังวลหรอก แต่เจ้าน่าจะรู้ดีว่า ข้างกายเขายังมีอวี่โม่ฉิน และฟู่ซานถิง ที่มาทำยารักษาบาดแผลให้บุตรสาวขุนนางแซ่จินหายได้ เจ้าน่าจะรู้ดีกว่าข้านะ!”หลี่อวี้หลานเงียบไปทันที เขาย่อมรู้ดีกว่าใครว่า องค์ชายเก้าเป็นผู้ที่กำจัดยากคนหนึ่ง แม้นว่าในร่างกายเขายังมีพิษอยู่ ก็ใช่ว่าจะจัดการเขาได้ง่าย ๆ เพราะก่อนหน้านี้เขาเคยส่งทั้งนักฆ่า และลอบวางยาพิษไปหลายครั้ง แต่องค์ชายเก้าก็รอดมาได้ทุกครั้ง “แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เต๋อชวนผู้นี้ก็อยู่ข้างองค์ชายเก้ามานาน เขาก็ยังไม่สามารถรักษาพิษที่อยู่ในร่างกายขององค์ชายได้ หากท่านกังวลเรื่องอวี่โม่ฉินละก็ ข้าคิดว่าคงไม่จำเป็น เพราะใต้เท้าอวี่ผู้นี้ดูจะมิใช่ผู้ที่จะติดตามคนอื่นง่าย ๆ การที่เขามาช่วยปรุงยาครั้งก่อน เพียงเพราะได้รับการไหว้วานจากท่านราชครูฟางเท่านั้น”“แต่ข้าก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี ตราบใดที่จวินซือหยางยังอยู่ ตำแหน่

ตอนที่ 114 ไปได้หรือไม่ว่า เป็นแผนลวงองค์ชายเก้ารับกระดาษที่มีรูจากการเจาะมาอ่านช้า ๆ อารามเจิ้นซี ระวังการลอบสังหารองค์ชาย“นี่มันอะไรกัน กระดาษนี้มากจากไหน”“ไม่รู้เลยพ่ะย่ะค่ะ พอข้าขึ้นรถม้าเตรียมจะเข้าวัง กระดาษนี้ก็ถูกปักอยู่ในรถม้าของข้าแล้ว องค์ชายพอจะคุ้นเคยกับลายมือนี้หรือไม่”องค์ชายเก้ามองไปที่ลายมือ ที่หวัดโค้งไปมาไม่มั่นคง ซึ่งดูแล้วผู้เขียนน่าจะเป็นสตรีมากกว่าบุรุษ“มองไปก็เสียเปล่า ดูก็รู้ว่าผู้เขียนจงใจลงน้ำหนักและเขียนบิดเบี้ยว เพื่อมิให้ผู้ใดตรวจรู้”อวี่โม่ฉินพูดขึ้นมา หลังจากที่องค์ชายเก้านิ่งไป “ข้าเองก็ไม่คุ้นจริง ๆ ไม่เคยเห็นลายมือแบบนี้มาก่อน”“แต่เรื่องที่เตือนในจดหมายนี้ ก็มิอาจละเลยได้”“จะเป็นไปได้หรือไม่ว่า นี่เป็นแผนลวง เพื่อไม่ให้ท่านออกจากจวน แต่หากท่านไม่ไป ก็จะเป็นการเปิดช่องให้ฮองเฮาหาเรื่องท่านได้”เต๋อชวนตั้งข้อสังเกต ซึ่งนั่นก็อาจจะเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ เพราะอีกไม่กี่วัน ก็จะถึงกำหนดต้องไปอารามเจิ้นซี เพื่อทำพิธีบวงสรวงและขอพรเทพยดาฟ้าดิน ก่อนที่จะจัดงานเลี้ยงให้ฮองเฮา ซึ่งทำเป็นประจำทุกปี“หรืออาจจะเป็นเรื่องโกหก”ไป๋จื่อหยางเอ่ยขึ้น“หากเป็น

ตอนที่ 116 คงอยากจะแก้แค้น“นี่เจ้ากำลังพูดถึง… ฟู่ซานถิงงั้นหรือ เจ้าเองก็สงสัยว่า นางเป็นผู้ส่งจดหมายนั่นมาให้ข้างั้นหรือ”“นอกจากนางแล้ว ข้าก็ยังคิดไม่ออกว่า จะเป็นผู้ใดได้”“แต่ว่าเรื่องเก่า พวกเราก็ยังหาหลักฐานมาบอกได้ว่า นางเป็นคนที่ทำให้ท่านหมอของแม่ทัพหลี่ตาบอด และทำให้สาวใช้ในจวนตายภายในวันเดียวกัน”“ข้ายอมรับว่า เรื่องนี้ข้าเองก็ยังหาเหตุผลรองรับไม่ได้ แต่ว่านอกจากนางแล้ว ข้าก็นึกไม่ออกแล้ว แต่ก็ยากที่จะเชื่อได้ว่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนั้นเป็นเรื่องบังเอิญ หรือว่าเจ้าเชื่อ”อวี่โม่ฉินหหันไปถามจื่อหยาง ที่นั่งขมวดคิ้ว ราวกับเห็นแย้งต่างจากเขา “ข้าเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่วันนั้นฟู่ซานถิงให้ยาป้องกันอสรพิษกับข้า แต่กลับเลือกที่จะไม่ให้ยากับหลี่อวี้หลานและท่านหมอของเขา นางอ้างว่าท่านหมอผู้นั้นเชี่ยวชาญมากกว่านาง และหลี่อวี้หลานเป็นถึงแม่ทัพที่แข็งแกร่ง สัตว์ร้ายพวกนั้นเขาก็เป็นคนจับมา จึงไม่น่าเป็นห่วงเท่ากับข้า แต่เหตุผลอื่นข้าก็ยังนึกไม่ออก”“เรื่องนี้ดูท่าอาจจะต้องหารือที่หอเฟิ่งหวงอีกครั้ง เผื่อว่าจะมีอะไรเพิ่มเติม”“อืม ข้าเองก็คิดว่าหอเฟิ่งหวง น่าจะ

ตอนที่ 118 หากมองไม่ออก ก็คงจะโง่เต็มทีสีหน้าที่ดีใจเพียงชั่วครู่ หุบลงไปเล็กน้อยอีกครั้ง เมื่อซานถิงเร่งตัดบท และไม่ให้โอกาสท่านย่าได้พูด“เช่นนั้นเจ้าก็รีบไปเถอะ”“ท่านย่ารักษาสุขภาพด้วย หลานขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”“อืม….”ซานถิงบอกลาและเดินออกมาจากเรือนเสวียนฮวาทันที เมื่อเดินกลับออกมา ฉีฝูก็อดถามไม่ได้“นี่คุณหนูคงจะไม่ซื้อชุดให้พวกนางจริง ๆ ใช่หรือไม่เจ้าคะ ครั้งก่อนอนุฟ่านผู้นั้น บังอาจเอาชุดเก่าที่ทั้งเก่าทั้งโทรม มาให้ท่านสวมทั้ง ๆ ที่เป็นงานเลี้ยงสำคัญ แต่ครั้งนี้กลับบังคับให้ท่านซื้อชุดใหม่ให้ มันจะเกินไปแล้ว”“ขนาดเจ้ายังมองออก หากข้ามองไม่ออก ก็คงจะโง่เต็มที เจ้าอย่าโมโหไปเลย ไม่ต้องห่วงหรอกฉีฝู ถึงอย่างไรข้าก็มีวิธีจัดการอยู่แล้ว”“คุณหนูจะหาชุดให้คุณหนูรองใส่จริงหรือเจ้าคะ ชุดผ้าไหมอวิ๋นจิ่นชุดนั้นราคาสูงนัก พวกนางคิดที่จะให้คุณหนูจ่ายเงินก้อนโต คิดจะปล้นกันชัด ๆ เลย ทั้ง ๆ ที่งานนั้น อนุฟ่านเป็นคนละเลยท่านก่อนแท้ ๆ”ซานถิงมองไปยังเรือนใหญ่ ที่สองแม่ลูกอาศัยอยู่ และยิ้มออกมาเล็กน้อย“ยังอีกหลายวันกว่าจะถึงงานเลี้ยง อย่าพึ่งห่วงเรื่องนั้นเลย”“แต่ว่า…”“เอาเถอะน่าฉีฝู เมื่อถึง

ตอนที่ 120 ซื้อชุดให้น้องสาวคนดีซานถิงได้ยินเสียงเปิดประตูออกไปจากห้อง นางจึงรีบกลับออกไปจากที่นั่นทันที เพื่อกลับไปหาฉีฝู ซึ่งรออยู่ในห้องส่วนตัว อาหารถูกนำมาวางเต็มโต๊ะ แต่ฉีฝูกลับไม่กล้าแตะต้อง จนกระทั่งนางมาถึง“คุณหนูท่านกลับมาแล้ว ข้าเกือบจะออกไปตามหาท่านอยู่เชียว”“เจ้าไม่ได้ถามอะไรกับใครใช่หรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ ข้าก็แค่เป็นห่วง แต่ไม่ได้คุยหรือถามผู้ใด มีอะไรหรือเจ้าคะ”“ไม่มีอะไร ข้าก็แค่หลงทาง หาห้องน้ำไม่เจอก็เลยมาช้าน่ะ เหตุใดเจ้าไม่กินไปก่อนเล่า หิวแย่เลยนั่งลง ๆ"“ท่านไม่กลับมาเสียที ทำให้ข้าเป็นห่วงแทบแย่ จะกินดื่มอะไรลงได้อย่างไรเจ้าคะ อีกอย่างบ่าวไม่ควรแตะต้องของกินของผู้เป็นนาย ข้าทำไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”“ช่างเถอะ พูดไปก็เหนื่อยเปล่า ข้าหิวจนตาลายแล้ว รีบนั่งลงแล้วกินข้าวเถอะ จะได้มีแรงไปซื้อของต่อ”“จริงสิเจ้าคะคุณหนู วันนี้ท่านออกมาซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”“ก็ซื้อชุดให้น้องสาวคนดีของข้า ที่ท่านย่าฝากให้ดูแลอย่างไรเล่า”“นี่ท่านจะซื้อให้นางจริงหรือเจ้าคะ ข้าก็นึกว่าท่าน….”“เอาล่ะไม่ต้องคุยแล้วรีบกินข้าวเถอะ ยังมีอีกหลายอย่างที่เราต้องไปทำกันนะ”“เจ้าค่ะ”หลังจากนั้นทั้งสอ