All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 131 - Chapter 140

ตอนที่ 132 ความจริงจากซานถิงทั้งสี่คนหันมามองหน้ากัน องค์ชายเก้ายื่นถ้วยยาไปให้จื่อหยาง โม่ฉินกับเต๋อชวนนั่งที่เก้าอี้ โดยมีจื่อหยวนยืนประกบด้านหลัง ส่วนองค์ชายเก้ายังคงนั่งอยู่ข้างเตียงของนางไม่ห่าง “ซานถิงเจ้าพึ่งจะฟื้นจากอาการบาดเจ็บ ไม่อยากนอนพักสักหน่อยหรือ”จื่อหยางรู้สึกเป็นห่วง เมื่อเห็นสีหน้าของซานถิง ยังคงซีดจัด แต่กลับพูดชัดเจน ราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดของบาดแผล“ไม่ได้นะเพคะ หากรอนานกว่านี้ เกรงว่าอีกฝ่ายจะรอไม่ไหว วันนี้พวกเขาทำงานพลาด คิดว่าองค์ชายหก คงไม่มีทางปล่อยท่านไปแน่”ทุกคนนั่งเงียบกริบ และฟังนางพูด ซือหยางเลยหันมาถามนางอีกครั้ง“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่า พี่หกและหลี่อวี้หลานจะลอบสังหารข้า”ซานถิงมองหน้าและสบตาเขา นางรู้ดีว่าก่อนหน้านี้ พวกเขาเองก็ไม่ได้ไว้ใจนาง ที่รู้เพราะซานถิงสังเกตเห็นความผิดปกติรอบ ๆ ตัว แม้แต่ในจวนก็ยังมีคนติดตามนาง ซึ่งนางรู้ดีว่าเป็นคนขององค์ชายเก้า เพราะประสาทสัมผัสทั้งห้าของนาง รวดเร็วและว่องไวกว่าคนอื่น จึงรู้ว่ามีคนคอยสะกดรอยตามนางตลอดเวลานั่นเอง“ข้ารู้เพราะคืนก่อนเกิดเรื่องสามวัน ข้าแอบเข้าไปในจวนแม่ทัพมาเพคะ”""ว่าอย่างไรนะ!!""“น

ตอนที่ 134 ความจริงที่อยากเปิดเผยซานถิงเงยหน้าขึ้นมองเขา และทุก ๆ คนที่อยู่ในห้องนี้ แต่ละคนมิได้ตกใจ แม้ว่าจะสงสัยเรื่องนี้มานานแล้ว กลับไม่มีผู้ใดกล้าถาม จนกระทั่งเกิดเรื่องในวันนี้ขึ้น องค์ชายเก้าจึงตัดสินใจจะถามนางด้วยตัวเอง“เจ้าไม่ต้องกังวลหรอกซานถิง ที่องค์ชายเก้าถามเจ้า เพราะเขาแค่อยากจะมั่นใจเท่านั้นเองว่า จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเจ้าอย่างไร มิได้มีเจตนาไม่ดี ข้ารับประกันได้ และข้ากับทุก ๆ คนเองก็เช่นกัน พวกเราไม่มีใครคิดสงสัยเจ้า เพราะสิ่งที่เจ้าทำวันนี้มันก็พิสูจน์ทุกอย่างแล้วว่า เจ้ารักและเป็นห่วงองค์ชายเก้าด้วยใจจริง”อวี่โม่ฉินเอ่ยขึ้นมา ทำให้ซานถิงน้ำตารื้นขึ้นมาเป็นครั้งแรก เพียงแค่พวกเขาบอกว่าไว้ใจ ซึ่งนางรู้ดีว่าพวกเขามิได้โกหก เพราะเต๋อชวนที่ตั้งใจรักษานางเป็นอย่างดี โมฉินที่ถึงกับหายาที่แพงและรักษายากมาให้นาง โดยมีจื่อหยางเป็นผู้ไปเอาที่หอโอสถด้วยตัวเอง นางก็เห็นความจริงใจของพวกเขาแล้วเช่นกัน“ซานถิงหากว่าเจ้ายังไม่พร้อม”หมับ!นางเอื้อมมือไปคว้าแขนขององค์ชายเก้าเอาไว้ เขาเอื้อมมาเช็ดน้ำตาให้นางอย่างเบามือ เมื่อเห็นนางร้องไห้ หัวใจเขาก็แทบจะแตกสลายเสียให้ได้ เขารู้ดี

ตอนที่ 136 เจ้ากำลังจะบอกว่า….“วันนั้นที่เจ้าเข้าไปในจวนแม่ทัพ แล้วพบกับข้า…”“วันนั้นข้าเข้าไปที่จวนแม่ทัพ ก็เพื่อจะเอาตำรับยาไปซ่อนไว้ในกระท่อม แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะนัดพบกัน จึงได้ไปแอบฟัง ตอนกลับคิดว่าถูกจับได้ ก็เลยรีบหนี ไม่คิดว่าคนที่เขาไล่ตามจะเป็นท่านไม่ใช่ข้า ตอนที่กำลังจะออกไป ก็เลยพบกับท่านพอดี”“เอาตำรับยาไปซ่อนงั้นหรือ นี่เจ้ากำลังจะบอกว่า…. ทุกอย่างเป็นแผนการของเจ้าตั้งแต่แรกแล้ว แค่รอให้หลี่อวี้หลานเข้าไปพบเท่านั้นสินะ”อวี่โม่ฉินและองค์ชายเก้าเข้าใจก่อนเป็นคนแรก “เจ้าเอาตำรับยาไปซ่อน เพื่อจงใจให้หลี่อวี้หลานหาเจอ จะได้ทำยาถอนพิษ แต่กลับมียาที่รักษาได้เพียงจินหย่าหลีแค่คนเดียว”“ข้ารู้ดีว่าคนอย่างฟางฉินเหนียง ไม่มีทางจะกล้ารักษาคนเดียว ต่อให้อยากจะทำก็ตาม นางต้องลากจินหย่าหลีมาเป็นผู้ทดลองยาก่อนนางแน่นอน แต่เหตุการณ์ในวันนั้น กลับบังคับให้นางต้องกินยาพร้อมกับจินหย่าหลี เพราะไม่มีทางเลือก”“เจ้ารู้อยู่แล้วว่า นางทั้งสองคนถูกอาวุธคนละชนิดทำร้าย จึงจงใจรักษาเพียงคนเดียว เพื่อให้พวกนางทะเลาะกัน และจงใจว่าจะรักษาใคร”“ข้าเป็นผู้ทำพิษขึ้นมากับมือ ย่อมจำได้อยู่แล้วว่าอาวุธแต่

ตอนที่ 138 ข้ากับเขาเท่านั้นที่รู้“เจ้าบ้านั่นถึงกับ… เอาไปซ่อนไว้ที่แบบนั้น คงจะคิดว่ามันปลอดภัยจริง ๆ สินะ”“แต่เขาก็คิดถูกนะ คงไม่มีใครกล้าคิดว่า ป้ายคำสั่งทหารสามกองทัพ จะอยู่ที่หลุมฝังศพอดีตแม่ทัพใหญ่อย่างแม่ทัพหลี่จิ้งได้หรอก”“ซานถิงเจ้าแน่ใจหรือว่า ป้ายคำสั่งอยู่ที่นั่นจริง ๆ”อวี่โม่ฉินหันมาถามนางให้มั่นใจอีกครั้ง ซานถิงเริ่มตึงที่แผลแล้ว หลังจากที่คุยกับพวกเขามาได้สักพัก“แน่ใจเจ้าค่ะ เพราะว่าในตอนนั้น ข้าเป็นคนที่ไปฝังสิ่งนั้นพร้อมกับหลี่อวี้หลาน มีเพียงข้ากับเขาสองคนเท่านั้นที่รู้ว่า ป้ายคำสั่งนั้นอยู่ที่ใด และจนถึงตอนนี้ หลี่อวี้หลานก็ยังคิดว่า ทุกอย่างจะปลอดภัยสำหรับเขา”“ทำไมพูดแบบนั้น หากเจ้านั่นขี้ระแวงจริง ๆ ละก็...”“จื่อหยางเจ้าอย่าลืมสิว่า หลี่อวี้หลานคิดว่าองครักษ์หญิงผู้นั้นตายไปแล้ว เขาจึงลำพองใจว่า ตอนนี้เขาเป็นเพียงผู้เดียวที่ล่วงรู้ความลับนี้”“ท่านเข้าใจถูกต้องแล้วซือหยาง และยิ่งไปกว่านั้น คนอย่างหลี่อวี้หลานเมื่อคิดว่าปลอดภัยแล้ว เขาจะไม่เฉียดไปใกล้ที่นั่นให้คนอื่นสงสัยอย่างแน่นอน หากไม่จำเป็น”“เช่นนั้นก็เยี่ยมเลย เราคงต้องรีบหน่อยแล้วล่ะ”“จื่อหยางเจ้าก

ตอนที่ 140 เจ้ารู้ว่าข้า... ไม่ใช่นาง“มาเถอะเจ้าค่ะคุณหนู ข้าจะค่อย ๆ เช็ดตัวให้”“ขอบใจนะฉีฝู”เมื่อฉีฝูเริ่มเช็ดตัว และเห็นบาดแผลของซานถิง ก็ตกใจจนเริ่มมือไม้สั่น “บาดแผลของท่าน เหตุใดจึง…”สาวใช้เริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น เมื่อเห็นผิวเนื้อบอบบางซึ่งเคยขาวเนียนของซานถิง มีร่องร่อยลึกและมีแผลที่ถูกเย็บ ดูน่ากลัวจนนางมิอาจทนได้ ซานถิงยิ้มและปลอบฉีฝูเบา ๆ นางก็เป็นอีกคนหนึ่ง ที่ยังไม่เคยรู้มาก่อนว่า ซานถิงที่อยู่ตรงหน้า มิใช่คุณหนูของนางมานานแล้ว“อย่าร้องไห้สิ ข้าไม่เจ็บแล้ว”“แต่ว่าท่านทำเช่นนี้ ต่อให้มีอีกสิบชีวิต ก็อาจจะพลาดเข้าสักวัน คุณหนูเจ้าคะ ท่านอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามและเสี่ยงเช่นนี้อีกได้หรือไม่”“คงไม่มีโอกาสอีกแล้วล่ะ อย่างน้อยพวกเขาก็คงไม่ปล่อยให้ข้าทำ”“องค์ชายเก้าเป็นห่วงท่านมากเลยนะเจ้าคะ เมื่อคืนนี้ท่านมีไข้ตอนดึก องค์ชายก็มาเช็ดตัวให้ท่านด้วยตัวเอง และสั่งให้ท่านหมอผู้นั้นไปต้มยาให้ท่านด้วย”“ขอบใจเจ้ามากนะฉีฝู ที่อยู่ข้างข้าจนถึงตอนนี้”“คุณหนูท่านอย่าพูดเช่นนั้น ต่อให้ท่านจะเป็นอย่างไร หรือจะเป็นผู้ใด ข้าก็จะไม่มีวันทิ้งท่านไปไหน ตัวท่านไปที่ใด บ่าวก็จะขอติดตามท่านไปทั้