The Billionaire Who Watched me Die のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

Parang gumuho ang mundo ni Mrs. Montale. Napaatras siya ng bahagya, halos mawalan ng balanse habang napakapit sa malamig na pader sa gilid ng hallway. Nanlalamig ang kanyang mga kamay, at ang dibdib niya ay mabilis ang pag-angat-baba. Hindi niya alam kung ano ang paniniwalaan—o kung ano ang susunod niyang gagawin. “Bakit ngayon mo lang sinabi?!” nanginginig ang boses niya, pilit pinipigilan ang pagkaputol nito. “Nasaan na ngayon ang babaeng ‘yon?!” “Mama?!” Biglang naputol ang sandali. Napalingon si Mrs. Montale—at doon niya nakita si Theariza sa kanyang likuran… nakangisi. Isang ngiting pilit na maamo, ngunit may kakaibang lamig na hindi niya maipaliwanag. “Mama, may problema ba?” tanong nito, kunwaring nag-aalala. “Kailangan na kayo sa Board…” “Ano…?” halos hindi makapagsalita si Mrs. Montale, litong-lito. “Anong problema, mama?!” bahagyang tumaas ang boses ni Theariza, ngunit may halong kaba sa loob. Sht… sino kaya kausap niya? Hindi pwede… hindi pwedeng si Detective Alvin

Tahimik lang si Mrs. Montale. Ilang segundo siyang nakatingin kay Theariza—diretso, tila sinusuri ang bawat galaw, bawat ekspresyon. “Sigurado ka?” malamig niyang tanong. Bahagyang kumunot ang noo ni Theariza, ngunit agad din niyang pinakalma ang sarili. “Opo…” sagot niya, mahina ngunit kontrolado. “Matagal na po kasi iyon, hindi ko na talaga matandaan kung nasaan—” “Hindi mo matandaan…” ulit ni Mrs. Montale, bahagyang pinuputol ang kanyang sinasabi. Diba dapat mahalaga ang iniwan ng magulang nila sa kanilang anak?! Isang mabigat na katahimikan ang sumunod. Unti-unting bumilis ang tibok ng puso ni Theariza. Bakit parang hindi siya naniniwala…? May alam ba siya…tungkol sa pagkatao ko,kaya iyon din ang naging dahilan ng pagbagsak ko,kaya hindi niya tinuloy ang halalan?” Dahan-dahan siyang napalunok, pero pinilit niyang panatilihin ang maayos na postura. “May problema po ba sa kwintas na iyon Mama?” tanong niya, maingat ang tono. Saglit na tumingin sa gilid si Mrs.

“Kung ginawa mo lang akong CEO… hindi mangyayari sa’yo ito, Mrs. Montale!” Mariing saad ni Althea, ang kanyang boses ay malamig ngunit may bahid ng pinipigilang galit. Saglit siyang tumitig sa nakahandusay na katawan ng babae—walang malay, maputla, at halos hindi na gumagalaw. Sa isang iglap, tumalikod siya. KRRRK! Mariin niyang isinara ang pinto, halos umalingawngaw ang tunog nito sa buong hallway. Napasandal siya saglit sa pinto, ipinikit ang mga mata habang pinapakalma ang sarili. Ang mabilis niyang paghinga ay unti-unting bumagal, ngunit ang kabog ng dibdib niya ay tila ayaw pa ring tumigil. Lumipas ang ilang segundo. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang tumuwid. Wala na ang malamig na ekspresyon sa kanyang mukha. Pinalitan ito ng takot. Ng pag-aalala. Ng pagiging isang inosenteng anak. Makalipas ang trenta minuto, muling bumalik si Althea sa harap ng silid. Nanginginig ang kanyang kamay habang hinahawakan ang doorknob—parang ngayon lang niya napagtanto ang sitwa

“Anong sinasabi mong wala na ang mama?!” halos mapasigaw si Harvey, namumula ang mga mata habang nakatitig sa doktor. “Ka—” akma pa sana siyang magsasalita, ngunit bigla siyang natigilan. Parang may kumurot sa isip niya. Naalala niya ang huling tawag ng kanyang ina. Ang boses nito… ang pangungulila… at ang hindi maipaliwanag na kaba. “N-Nasaan ang mama ko?!” mas mariin na ngayon ang tono niya, puno ng takot at galit habang hinaharap ang doktor na kakalabas lang ng operating room. Sandaling nag-alangan ang doktor bago sumagot. “Nasa loob pa po siya ng OR… pakihintay na lamang po kayo dahil inaayos pa ang… katawan niya,” maingat nitong saad, halatang pinipili ang mga salita. Ngunit hindi na nakinig si Harvey. “Hindi! Kailangan ko siyang makita!” sigaw niya, at bago pa siya mapigilan— sapilitan siyang pumasok sa loob ng operating room. “Sir! Hindi po pwede—!” habol ng nurse, ngunit huli na. — Sa labas… Tahimik na nakatayo si Althea. Nakatingin sa pintuan

“D-Darry…” nanginginig ang tinig ni Zamarha habang marahan niyang hinawakan ang malamig na kamay ng binata. Sa sandaling iyon, bahagyang gumalaw ang mga daliri ni Darryl. Napasinghap siya at agad napalapit. “Darry… naririnig mo ba ako?” halos pabulong niyang sabi, puno ng pag-asa. Ngunit ilang segundo lang—muling nanahimik ang lahat. Hindi na ulit gumalaw si Darryl. Unti-unting napawi ang pag-asa sa kanyang mga mata, napalitan ng kaba at pangamba. Napakagat siya sa labi habang pilit pinipigilan ang luha. “Kailangang malaman ito ni Attorney…” bulong niya sa sarili, nanginginig ang paghinga. “Pero bakit hanggang ngayon wala pa rin siyang tawag? Sabi niya tatawag siya agad kapag may balita na siya…” Napayuko siya, napahawak sa noo. “Hindi kaya… wala pa rin siyang nalalaman?” dagdag pa niya, halos pabulong na. Sumagi rin sa isip niya ang isa pang pangalan. “Si Sec. Susan… kumusta na kaya siya? Bakit wala pa ring balita…” nagkamalay na kaya siya?”Ramdam niya ang paniniki