All Chapters of The Billionaire Who Watched me Die: Chapter 151 - Chapter 160

“Kung ganito palagi ang bungad sa akin ng mga tauhan ko, baka tuluyan nang mawala ang galit ko…” bahagyang napangiti si Theariza habang inaayos ang kanyang suot. “Salamat, Analyn. Tara na, pumunta na tayo sa gala celebration ng Montellana Group.” Mahinahon ang kanyang tinig, pero halatang may bigat pa rin ang mga iniisip. Gayunpaman, pinili niyang huwag na itong palakihin—lalo na’t mahalaga ang gabing iyon para sa kumpanya. Sa likod niya, bahagyang yumuko si Analyn. “Yes, Madam CEO,” magalang nitong sagot. Ngunit sa kabila ng maayos na kilos, may lihim na ngiting sumilay sa labi ni Analyn—isang ngiting hindi napansin ni Theariza. Ito na ang huli mong ngiti, Theariza, lihim niyang bulong sa sarili. Sa gabing ito, malalaman na ng lahat ang katotohanan… na isa kang pekeng Theariza. At ang tunay… haharap na sa’yo maya-maya lang. Tahimik siyang sumunod habang naglalakad sila palabas, tangan ang isang lihim na kayang bumago sa lahat. “Makalipas ang ilang sandali, maayos na binabaybay

Muling umalingawngaw ang boses ng emcee sa buong bulwagan, puno ng diin at awtoridad— “Mga binibini at ginoo… ihanda po ninyo ang inyong mga sarili sa pagdating ng taong matagal ninyong hinihintay…” Bahagyang huminto ang emcee, pinatagal ang tensyon habang nakatutok ang lahat sa malalaking pintuan. “At ngayon… ipinapakilala ko sa inyo—” Biglang bumukas ang pintuan. “—ang Master CEO… RAVEN DARRYL MENTELL MOTELLANA! Ang nag-iisang anak ng Motellana Family!” Kasabay ng sigaw ng pangalan niya, dahan-dahang pumasok si Raven. Diretso ang kanyang tindig, malamig ngunit makapangyarihan ang aura. Bawat hakbang niya ay may bigat—tila ramdam ng buong bulwagan ang kanyang presensya. Umalingawngaw ang palakpakan—may halong paghanga, pagkagulat, at kaba. Ngunit hindi lahat ay natuwa. Sa isang sulok, nanigas ang ilang tauhan ng Montellana—mga taong minsang nagmataas at nagpahirap sa kanya noong hindi pa niya ipinapakilala ang kanyang tunay na pagkatao. “Ano? Siya ‘yon?” bulong ng isa, nang

At sa katahimikang iyon, kitang-kita ko kung paano siya lalong naipit sa sarili niyang ginawa. Nanlaki ang mata ni Althea. “Hindi ako natataranta!” mabilis niyang sagot, pero pumiyok ang dulo ng boses niya. “Ikaw ang desperado dito! Ikaw ang nagpapanggap!” Hindi ako gumalaw. Hindi ako nagsalita agad. Hinayaan kong marinig ng lahat ang panginginig sa tinig niya. Saka ako humakbang. Isa. Dalawa. Tatlo. Hanggang sa tuluyan na akong nasa harap niya. Magkalapit na kami. Halos magdikit ang galit at katotohanan sa pagitan namin. “Kung ako ang nagpapanggap,” malamig kong sabi, “sabihin mo sa kanila—” Bahagya kong inilapit ang mikropono sa kanya. “—kailan ang birthday ko.” Napaatras siya. Hindi dahil sa lakas. Kundi dahil sa tanong. “A-Ano?” napakunot ang noo niya. “Anong klaseng tanong ‘yan! “Simple lang,” putol ko. “Bilang ‘tunay’ na Theariza… dapat alam mo.” Tahimik. Walang sumasalo sa kanya. Walang tumutulong. Lahat nakatingin. “Sabihin mo,

“Bitawan mo ako! Bitawan mo ako sabi eh!” sigaw ni Althea, pilit kumakawala habang sabunot-sabunot ang buhok niya. “Sumigaw ka pa,” malamig na sagot ni Theariza, hindi man lang natitinag. “Walang tutulong sa’yo dito.” “Akala mo kinatatakutan kita?!” bulyaw ni Althea. “Isa ka lang namang pekeng nakisiksik sa buhay ko!” “Pekeng?” napangisi si Theariza, bahagyang hinila pa ang buhok ni Althea dahilan para mapangiwi ito. “Kung ako ang peke… bakit ikaw ang mukhang kawawa ngayon?” “Bitawan mo ako!” gigil na sigaw ni Althea. “Wala kang karapatan hawakan ako! Hindi mo ako kayang pabagsakin!” “Hindi?” malamig na tugon ni Theariza. “Tingnan mo nga sarili mo.” At sa isang iglap— Malakas niyang binitawan si Althea. Bumagsak ito nang pasubsob sa sementadong sahig. “Yan ba ang sinasabi mong hindi kita kayang pabagsakin?” deretsong sabi ni Theariza, walang bahid ng awa ang boses. “Hayop ka!” sigaw ni Althea habang pilit tumatayo, nanginginig sa galit at kahihiyan. “Hindi pa ito tapos! Hind

“Sandali lang…” putol ni Alexander sa paglalakad nina Zamarha at Darryl. Bahagya siyang humakbang pasulong, tila handang harangan ang daraanan ni Theariza. “Kung totoong anak ko si Thearonna, kukunin ko siya!” Napalingon si Theariza. Saglit siyang napatigil… tapos bigla siyang tumawa—malakas, matalim, halos may halong panunuya. “Hahahahaha!” umalingawngaw ang boses niya. “Huli na ang lahat, Alexander. Dahil ang anak mong si Thearonna… may kinikilala nang ama. At hindi lang basta kilala—dala niya ang apelyedo ng Montellana!” Biglang tumigas ang panga ni Alexander. “Hindi ako papayag!” madiin niyang sabi. “Kung ikaw talaga si Theariza—kung ikaw ang asawa ko—kailangan niyong bumalik sa akin. Magsama tayo muli!” “Whahahahaha!” mas lalo pang lumakas ang tawa ni Theariza, pero sa likod nito ay bakas ang galit. “Talaga lang ha? Ang dali mong magsalita ng ‘bumalik’... parang walang nangyari!” “Dahil gusto kong ayusin!” giit ni Alexander. “Hindi ko alam noon—” “Hindi mo alam noon?!