Semua Bab The Billionaire Who Watched me Die: Bab 111 - Bab 120

“Mukhang masamang balita ang natuklasan mo mula sa kausap mo, Sec. Manzano?” tanong ng isa sa mga investor habang nakatingin nang mabuti sa kanyang mukha. Halatang napansin ng mga ito ang bahagyang pagbabago ng ekspresyon ng sekretarya matapos nitong ibaba ang telepono. Sandaling natigilan si Sec. Manzano. Bahagya niyang inayos ang kanyang amerikana at pilit na ngumiti, ngunit hindi maitago ang bahagyang tensyon sa kanyang mga mata. “Ah… wala naman pong dapat ipag-alala,” mabilis niyang sagot, bagaman halatang hindi ganoon kasigurado ang kanyang tinig. Sa kabilang bahagi ng mesa, tahimik lamang na nakaupo si Althea. Hindi siya nakikialam sa usapan. Ang kanyang mga mata ay nakatutok sa cellphone na hawak niya sa ilalim ng mesa. Ilang segundo pa, dahan-dahang lumiwanag ang screen ng kanyang phone—may bagong mensahe. Mula kay Alexander. Bahagyang gumalaw ang kanyang mga daliri habang binubuksan ang mensahe. Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha habang bi

“First agenda, Madam CEO,” maingat na saad ni Secretary Susan Manzano habang inaayos ang mga dokumentong nasa harapan niya. “May ilang investor po na nag-aalala sa biglang pagbaba ng quarterly profit ng Montellana Group sa nakaraang dalawang buwan.” Agad na nagkaroon ng bahagyang bulungan sa paligid ng mesa. Isang lalaking investor ang tumayo. “Madam CEO,” seryoso nitong saad, “ayon sa financial report na ipinadala sa amin, may halos labing dalawang porsyentong pagbaba sa kita ng kumpanya.” Bahagya nitong itinulak ang folder papunta sa gitna ng mesa. “Kung magpapatuloy ito, maaaring maapektuhan ang ilang proyekto ng Montellana sa susunod na quarter.” Napatingin ang lahat kay Zamarha. Ngunit nanatiling kalmado ang CEO. Dahan-dahan niyang kinuha ang dokumento at sandaling sinilip ang laman nito. Pagkatapos ay ibinaba niya ito sa mesa. “Kung ang tinutukoy ninyo ay ang pagbaba ng profit sa energy at logistics division,” mahinahon niyang saad, “alam ko na iyon.” Nagkatinginan a

“Bwisit… bwisit!” galit na galit na sigaw ni Alexander, sabay malakas na paghagis ng wine glass sa pader—crash! Nagkalat ang bubog sa sahig, ngunit tila hindi pa rin sapat iyon para maibsan ang nag-aapoy niyang galit. “Kung alam ko lang na hindi pala si Darryl ang CEO ng Motellana Group, hindi sana tayo nag-aksaya ng panahon sa basurang ’yon!” gigil niyang dagdag, halos manginig ang kanyang boses sa poot. Nanatiling kalmado ang kanyang ina, si Madam Alicia, ngunit ang mga mata nito ay malamig—walang bahid ng awa, puro kalkulasyon lamang. “Anong nangyari sa Motellana Group?” tanong nito, dahan-dahan ngunit may bigat. “At bakit hindi umuwi rito si Althea?” “Umuwi siya sa Mansion ng mga Montale,” sagot ni Alexander, puno ng panlalait ang tono. “Montale…” bulong ni Madam Alicia, bahagyang napangisi. “Bakit siya umuwi doon?” “Dahil wala siyang silbi.” diretsahang sagot ni Alexander. “Nagkalat siya sa boardroom. Pinagdudahan niya ang CEO—at hindi lang iyon—nakipagbangayan pa siya sa

“Ang lakas naman ng loob mong sabihan ng ganyan ang Madam CEO ng Motellana Group!” sabat ni Sec. Susan, hindi maitago ang inis sa boses. “Okay lang ako, Sec.” kalmadong sagot ni Zamarha, ngunit ang mga mata niya ay nanlilisik na. Sanay siya sa ganitong laban. Dahan-dahan siyang humakbang palapit kay Madam Alicia—walang takot, walang pag-aalinlangan. “Mga magulang ba ang tinutukoy mo?” malamig niyang tanong. “O sadyang ikaw ang walang alam tungkol sa mga magulang ko?” Saglit na natahimik ang paligid—tila ba pati hangin ay huminto sa paggalaw. “Hahahaha!” malakas at mapanlait na tawa ni Madam Alicia ang bumasag sa katahimikan. “Kilalang-kilala ko ang mga magulang ng batang lalaking tagapagmana ng Motellana Group!” Bigla siyang lumapit, halos magdikit na ang kanilang mukha. “Pero ang mas nakakagulat…” diin niya, “…ay kung bakit may isang bab

Nanginginig na umalis si Theariza sa harapan ni Madam Ailyn. Halata sa kanyang mga hakbang ang pagmamadali, para bang may hinahabol siyang oras o may tinatakasan na katotohanan. “S-sino kaya ang tumawag?” nagtatakang tanong ni Madam Ailyn sa sarili. Dahil sa matinding kutob, agad niyang kinuha ang cellphone at tinignan ang call history ng kanyang phone. Ngunit laking gulat niya nang wala na roon ang numerong tumawag kanina. “Ha?” halos hindi siya makapaniwala habang muling sinusuri ang screen. “Anong meron, Theariza?” bulong niya habang nakatingin sa likuran ng anak na papalabas na ng kanyang opisina. “Anong itinatago mo sa akin?!” dagdag niya, kunot ang noo at puno ng pagdududa ang mga mata. Samantala… Mabilis ang mga hakbang ni Theariza sa hallway ng gusali. Halos hindi na niya napapansin ang mga taong nadadaanan niya. Mahigpit ang pagkaka