All Chapters of The Billionaire Who Watched me Die: Chapter 141 - Chapter 150

“Wag kang mag-alala, D-Darryl… tatawagan ko si Attorney at sasabihin kong gising ka na.” nanginginig ang boses ni Zamarha, pero pilit niyang pinatatag ang sarili. Ngunit natigilan siya. Dahan-dahan niyang ibinaba ang cellphone na kanina’y mahigpit niyang hawak. “Pero… hindi pala ako pwedeng tumawag sa kanya…” halos pabulong niyang saad, puno ng pag-aalinlangan. Napakagat siya sa ibabang labi habang naguguluhan. “Anong gagawin ko ngayon…?” Napatitig siya kay Darryl. Nakahiga lang ito sa kama—maputla, pawisan, at halatang nanghihina pa rin ang buong katawan. Ang kanyang paghinga ay mabagal at hindi pantay, na para bang bawat paghinga ay may kasamang hirap. Ang mga mata nito ay bahagyang nakabukas, ngunit tila walang malinaw na pinagtutuunan. Unti-unting lumapit si Zamarha sa gilid ng kama. Maingat niyang hinawakan ang kamay ni Darryl—malamig. “T-talaga bang wala kang maalala, D-Darryl?” tanong niya muli, mas mahina na ngayon ang boses, tila natatakot sa maaaring maging sagot. I

“Kaladkarin niyo siya palabas!” mariing utos ni Alexander sa mga tauhan, malamig ang tono ngunit punong-puno ng galit. Agad kumilos ang mga bantay, hinawakan ang magkabilang braso ng lalaki at pilit siyang hinila palayo. “Hindi niyo pwedeng gawin sa akin ‘to!” pilit niyang pumiglas, nanginginig ang boses sa takot at galit. “Makakarating ‘to sa ama ko! Hindi niya kayo patatawarin!” Napahagalpak ng tawa si Alexander, mababa at mapanlait. “Ang ama mo?” ulit niya, sabay iling na parang hindi makapaniwala. “Sa labas ka na lang magyabang! Wala kang kapangyarihan dito!” “Lapastangan!” sigaw pa niya, habang ang iba ay napangisi at napailing na lamang, pinapanood ang unti-unting paghila kay Harvey palabas ng silid. “Ituloy niyo na ang meeting…” saad ni Alexander sa lahat, kalmado ngunit may nakatagong pananakot ang kanyang boses. Isa-isa niyang tiningnan ang bawat miyembro ng board—at malinaw na walang sinuman ang handang kumontra. Dahan-dahan siyang bumaling sa kanyang asawang si Althe

Samantala, sa Montellana Group… Nanatiling bakante ang posisyon ng CEO. Walang malinaw na lider na gumagabay sa direksyon ng kumpanya, kaya’t ang Board of Directors at ang Chairman lamang ang pansamantalang namamahala sa araw-araw na operasyon. Sa mga nagdaang linggo, ramdam ang epekto nito—bumabagal ang mga desisyon, nagiging hati ang opinyon ng bawat miyembro, at unti-unting naaapektuhan ang takbo ng negosyo. Kahit ang mga empleyado ay nagsisimula nang magtanong kung sino ba talaga ang may huling salita. Sa loob ng boardroom… “Masyado nang matagal na walang CEO ang Montellana,” seryosong saad ng isa sa mga directors habang nakapulupot ang kanyang mga daliri sa ibabaw ng mesa. “Hindi pwedeng ganito na lang tayo. Kailangan na nating magtalaga ng permanenteng mamumuno.” Sumang-ayon ang iba. Kita sa kanilang mga mukha ang pag-aalala. “Kung hindi tayo kikilos ag

“Puro kayo kapalpakan! Wala na ba kayong magandang maitutulong sa akin?!” malakas na sigaw ni Althea, umalingawngaw sa buong conference room ng Montale Corporation. Napayuko ang lahat ng naroon. Walang sinuman ang naglakas-loob na sumagot agad. Ramdam ang bigat ng galit na bumabalot sa paligid—tila anumang maling salita ay maaaring maging sanhi ng mas malaking pagsabog. Nakatayo si Althea sa dulo ng mahabang mesa, nakapamewang, matalim ang tingin sa bawat isa. Halos manginig ang ilan sa kanyang presensya. “Pasensiya na po, Madam…” mahinang sabi ng isang Director na responsable sa pakikipag-ugnayan sa investors. “Hindi po namin inaasahan na ganoon ang mangyayari. Biglaan po ang pag-withdraw ng isa sa pinakamalaking investor natin…” “Hindi ninyo inaasahan?!” agad siyang sumingit, puno ng sarkasmo ang boses. “Ano kayo, mga dekorasyon lang dito?! Binabayaran ko kayo para mag-isip, hindi para magulat!” Napaatras nang bahagya ang Director, halatang kinakabahan. “Madam, sinubukan po nam

“Sigurado ka bang papanig sa atin si Mr. Villareal?” tanong ni Zamarha, diretso ang tingin kay Raven. Hindi siya sumagot agad. Bahagya lang siyang ngumiti, parang kampante. “Huwag kang mag-alala, Zamarha,” kalmadong sabi niya. “Alam kong kakampi siya sa atin.” “Sigurado ka?” tanong ulit ni Susan, seryoso ang tono. “Malaki ang risk kapag nagkamali siya.” “Wala siyang choice,” sagot ni Raven. “Nasa atin ang laban niya. At alam niyang mas malaki ang mawawala sa kanya kung kakalabanin niya tayo.” Sandaling natahimik ang tatlo. “Kung gano’n,” saad ni Secretary Susan, bahagyang tumuwid habang inayos ang mga hawak niyang dokumento, “umpisahan na natin ang pagbabalik mo sa Montellana Group, Boss Raven.”nakangiting sabi ni Sec.Susan. Walang kaalam-alam ang suspek ng pananaksak na magaling na magaling na gng babaeng pinaniniwalaang kumatos—ang mismong target ng plano noon—ay ngayon ay nakatayo sa harap nila, malakas at buo. Isang sikreto na kapag nalaman ng kalaban, siguradong mag