Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

หลินหลานฮัวและเสี่ยวเชี่ยนอยู่กินข้าวเช้าร่วมกันกับจิ่วหงและมู่หรงอยู่อีกสักพัก ก่อนจะพากันคุกเข่ากราบคำขอบคุณต่อผู้มีพระคุณทั้งสอง และกล่าวคำลาหวังมุ่งหน้าพากันออกไปหาที่อยู่ใหม่ในที่สุด โดยก่อนที่จะจากไปนั้นหลินหลานฮัวยังได้สอบถามข้อมูลที่จำเป็นต่างๆ มาพอสังเขปอีกด้วยมู่หรงได้มอบยาทำแผลและยาช่วยขจัดพิษให้กับหลินหลานฮัวมาอีกหลายห่อใหญ่ ท่าที่ที่เขาปฏิบัติต่อนางช่างดูให้เกียรติและสุภาพอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง จนหลินหลานฮัวรู้สึกเกรงใจเขามากขึ้นไปอีกมิรู้ตั้งกี่เท่า“มิทราบยาพิษนี้ที่ข้าโดนนั้น คือพิษใดกันเช่นนั้นหรือเจ้าคะ?”“พิษร้ายแรงหมายเอาชีวิตเลยเชียวล่ะ ผู้ที่โดนยาพิษนี้จะเจ็บปวดไปถึงไขกระดูกจนสิ้นใจตายอย่างช้าๆ ภายในเวลามิเกินสองเค่อเลยทีเดียว” มู่หรงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเบา“แสดงว่าข้าคงยังจะยังมิถึงคราวตายสินะ เลยรอดมาจนถึงทุกวันนี้” หลินหลานฮัวเอ่ยขึ้นน้ำเสียงศร้า“เจ้าจะรีบจากไปเช่นนั้นเลยหรือรั่วซี มิรั้งอยู่ให้ข้าถอนพิษเจ้าให้หมดสิ้นก่อนออกเดินทางไปหรอกหรือ แล้วหลังจากนี้เจ้าวางแผนการเอาไว้อย่างไรต่อ เจ้าเองก็ตั้งครรภ์ขึ้นมาเช่นนี้แล้ว หากไปใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังก

“เพราะเหตุใดกันเจ้าจึงได้ทอดทิ้งข้าไปเล่าอาฮัว เพราะเหตุใดกัน ชีวิตข้าสูญเสียน้องสาวไปถึงสองคนแล้ว เหตุใดจึงต้องมาสูญเสียภรรยาไปเช่นนี้อีก เจ้าช่างใจร้ายกับข้านัก เจ้าทอดทิ้งข้าไปโดยไม่เอ่ยคำร่ำลาเลยสักคำ เจ้ายังเห็นข้าคนนี้เป็นสามีและเห็นข้าอยู่ในสายตาเจ้าบ้างหรือไม่ หรือเจ้าแอบลอบหนีข้าไปอยู่กับชายชู้แล้วเช่นนั้นหรือ เหตุใดจึงได้ทำกับข้าเช่นนี้?”องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงรำพึงกับพระองค์เองขึ้นมาน้ำเสียงปวดใจนัก ก่อนจะหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งที่หลินหลานฮัวเคยปักลวดลายมังกรเคียงบุปผาให้กับพระองค์ขึ้นมาจ้องมองดูอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานนัก จนกระทั่ง...“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้นำชิ้นส่วนของกระดาษพวกนั้นที่ยังคงพอมีหลงเหลืออยู่เก็บคืนมาได้อยู่บ้าง และขณะนี้คุณชายสี่ไคว่เล่อได้มาคุกเข่ารอเข้าเฝ้าฝ่าบาทอยู่ที่ตำหนักตงชางเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ” มู่กงกงรีบเข้ามารายงานต่อองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงในทันใด“ข้าจะกลับตำหนักตงชางไปประเดี๋ยวนี้” องค์ฮ่องเต้หว้งเจี้ยนเฉิงตรัสพลางเดินออกจากตำหนักบุปผารักไปในทันที เมื่อนั่งลงบนบัลลังก์มังกรในตำหนักตงชางโดยมีสี่ไคว่เล่อนั่งคุกเข่าอยู่

นับเป็นระยะเวลาเนิ่นนานมากแล้ว ที่องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงได้ทรงส่งคนให้ไปเสาะหาหลินหลานฮัวที่ได้หายตัวออกไปจากตำหนักบุปผารัก แต่ทว่าข่าวคราวที่พระองค์ได้ทรงทราบมานั้นมันกลับสร้างความเจ็บปวดทุกข์ทรมานใจให้กับพระองค์เช่นดี เมื่อได้รับรู้ว่าหลินหลานฮัวถูกมือสังหารตามฆ่าจนถึงกับยิงธนูพิษเข้าใส่นางจนนางได้ร่วงลงสู่พื้นน้ำนั้น ก็ทำเอาสีหน้าขององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงดูไม่ชวนมองเป็นอย่างยิ่ง แต่คนเป็นย่อมได้พบเจอ หากแม้ตายก็ย่อมต้องพบศพ พระองค์จึงยังคงมิทรงละทิ้งซึ่งความหวังที่จะได้พบเจอกันกับนางอีกครั้ง อีกทั้งยังได้สืบหาถึงตัวเหล่านักฆ่ามือสังหารเหล่านั้นพร้อมนำตัวของพวกมันมารีดเค้นเอาความจริงมาได้เป็นบางส่วนแล้วในช่วงเช้าวันหนึ่งพระองค์จึงทรงตัดสินพระทัยให้มู่กงกงได้นำยาทำลายการตั้งครรภ์ไปมอบให้พระสนมหม่ากุ้ยเฟยถึงในตำหนัก อีกทั้งยังได้ออกราชโองการให้ผู้คนรับรู้กันไปทั่วว่าหลินหลานฮัวได้ตั้งครรภ์กับพระองค์ขึ้นมาแล้ว และด้วยการที่หลินหลานฮัวได้ตั้งครรภ์มังกรขึ้นมาเป็นคนแรกในรัชศกของพระองค์นี้ พระองค์จึงทรงแต่งตั้งหลินหลานฮัวขึ้นเป็นหลินฮองเฮา แต่ทว่านางกลับถูกคนมิประสงค์ดี

“เหอะ” ชินอ๋องหวังเทียนหมิงกล่าวออกมาเพียงเท่านั้นก็มิได้เอ่ยคำใดออกมาอีก“หากกระหม่อมมิสะดวกรับราชโองการนี้เล่า”ชินอ๋องหวังเทียนหมิงตรัสหยั่งเชิง“ขัดราชโองการเท่ากับกบฏ พี่น้องมิรักกันก็แล้วไปเถอะ แต่เหตุใดเจ้าจึงต้องขัดราชโองการข้า หรือเจ้าคิดว่าข้ามิโหดเหี้ยมพอที่จะสั่งประหารชีวิตเจ้าเช่นนั้นหรือ?” แม้ถ้อยคำกล่าวประโยคนี้ขององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงจะดูเหมือนรุนแรงเป็นอย่างมาก แต่น้ำเสียงที่พระองค์กล่าวออกมานั้นมันช่างฟังดูให้ชวนน่าสงสารและฟังดูแล้วช่างอ่อนแรงเป็นอย่างยิ่ง ทำเอาชินอ๋องหวังเทียนหมิงต้องพ่นลมหายใจออกจากจมูกอย่างแรงทั้งสองข้างด้วยความเบื่อหน่าย“จักเดินทางไปตามหาหัวใจก็หัดใช้ความคิดเสียบ้าง เมืองทางเหนือมิต้องเสียเวลาไปเสาะหาหรอก เพราะมิมีผู้ใดที่หนีตายไปทางบ้านเดิมของตัวเองอยู่แล้ว”คำกล่าวอันรู้ทันอีกทั้งยังตรงไปตรงมาของพระอนุชานั้นทำเอาองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงถึงกับไปไม่เป็นไปชั่วขณะ จนถึงขั้นสำลักน้ำชาที่กำลังยกขึ้นมาจิบอยู่เลยทีเดียว“ผู้ใดจะไปตามหาหัวใจอะไรยังไงกันล่ะ เจ้าเองก็หัดใช้คำพูดให้มันดีๆ หน่อย ข้าบอกแล้วว่าข้าจะออกไปเยี่ยมเยือนราษฎรของข้า

คำแซ่ซ้องสรรเสริญที่มีต่อชายหนุ่มรูปงามที่องค์ฮ่องเต้บอกกับเหล่าราษฎรไปว่าพระองค์ทรงเป็นขุนนางเล็กๆ เพียงผู้หนึ่งนั้นได้ถูกส่งผ่านไปยังชินอ๋องหวังเทียนหมิงในที่สุด ซึ่งในยามนี้เองน้องชายของพระองค์ก็กับมีความรู้สึกเริ่มที่จะมิปรารถนาในการได้นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรอันแสนจะเหน็บหนาวและต้องแบบรับภาระมากมายอันล้นบ่าในแต่ละวันนี่ไปเสียแล้วองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงเสด็จออกจากพระราชวังต้องห้ามไปเพียงมินานเท่าใดนัก ก็ทรงช่วยขจัดปัดเป่าปัญหาและความทุกข์ของราษฎรเรือนหมื่นเรือนแสนโดยมิได้สูญเสียกำลังชีวิตของไพร่พลและหยาดเนื้อเลือดเลยสักหยด มิแปลกใจเลยว่าเหตุใดพระราชบิดาผู้เป็นองค์ฮ่องเต้พระองค์ก่อนจึงทรงแต่งตั้งให้เขาเป็นองค์รัชทายาทและได้เป็นผู้ที่ขึ้นครองราชย์เป็นโอรสสวรรค์คนต่อไประหว่างการเดินทางในครั้งนี้ แม้จะมีหญิงงามมากหน้าหลายตาเสนอตัวที่จะขอติดตามรับใช้มาปรนนิบัติองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงด้วยนึกชื่นชมในความสามารถครั้งนี้ของพระองค์มากเพียงใดก็ตามแต่ แต่ทว่าพระองค์ทรงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงมั่นคงเป็นอย่างยิ่งว่า พระองค์ทรงได้แต่งงานผูกเงื่อนผมกับภรรยาแสนงามและจิตใจดีผู้หนึ่ง อีกท