Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

ช่วงเช้าวันที่สาม หลังจากที่หลินหลานฮัวได้ทำการตัดเย็บซ่อมแซมเสื้อผ้าเหล่านั้นเสร็จแล้ว และมู่กงกงได้นำไปมอบให้กับองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงแล้ว“นี่มันเค็มเกินไป นี่ก็ด้วย เหตุใดจึงมีรสชาติมิเอาไหนเช่นนี้”องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสพลางปัดถ้วยชามใส่อาหารที่ทางครัวหลวงจัดทำมาให้หล่นกระจายไปทั่วพื้นตำหนักตงชาง“มู่กงกง” เสียงเรียกหาขันทีข้างพระวรกายดังก้องไปทั่วตำหนัก“กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ” มู่กงกงกล่าวพลางรีบเดินเข้ามายืนโค้งกายอยู่ตรงหน้าขององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิง“ไปบอกนางคนใช้ สัตว์เลี้ยงของข้าด้วยว่าต่อไปนี้ให้นางทำอาหารมาให้กับข้าสามเวลา แลกกันกับที่ข้าจะลดปริมาณการปักเย็บผ้าของนางลง เช้าวันนี้ก็ด้วยให้นางรีบทำอาหารมาส่งให้กับข้าด้วย ข้าหิวจนไส้กิ่วจวนเจียนจะขาดใจตายอยู่แล้ว จะมีผู้ใดมาเห็นใจข้าบ้างเล่า แม้แต่คนเดียวสักนิดก็มิมีเลย”องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงอันเคร่งเครียด อีกทั้งใบหน้าหล่อเหลานั่นยังได้ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นมาอีกคราแล้ว“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบไปในตอนนี้” มู่กงกงว่าพลางรีบหมุนตัวจะเดินจากไป แต่ทว่า“เดี๋ยวก่อ

เมื่ออรุณรุ่งมาเยือนอีกครา หลินหลานฮัวก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในที่สุด เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วนางก็พบว่าตนเองได้นอนอยู่บนแท่นบรรทมนี้เพียงลำพัง อีกทั้งเมื่อเดินออกมาด้านนอกแล้ว ก็พบเพียงขันทีผู้หนึ่งที่มาแจ้งให้นางได้รับทราบว่า องค์ฮ่องเต้ทรงออกว่าราชการไปแล้วและขอให้นางกลับไปทำหน้าที่ของตนเองให้ดีนั้น หลินหลานฮัวก็พลันรู้สึกโล่งอกขึ้นมาอย่างบอกมิถูก นางจึงได้เดินทางกลับตำหนักบุปผารักของตนไปในทันที ซึ่งในระหว่างทางนางก็ได้พบเจอกับอวี้เหวินเทาที่กำลังจะนำยาบำรุงครรภ์มามอบให้กับนางอยู่พอดี ทั้งคู่จึงได้ยืนสนทนากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะจากกันไป ซึ่งแน่นอนว่าในวังต้องห้ามแห่งนี้ กำแพงล้วนมีหู ประตูย่อมมีตา ภาพการสนทนาของหลินหลานฮัวกับหมอหลวงอวี้เหวินเทาเมื่อครู่จึงได้ถูกพบเห็นและได้ยินเข้าโดยเยี่ยนสือที่เดินทางผ่านมาทางนั้นเข้าพอดี นางจึงได้รีบนำเรื่องราวที่ตนได้รับรู้มานี้ไปแจ้งต่อพระสนมหม่ากุ้ยเฟยโดยเร็วที่สุด“เจ้าว่าอย่างไรนะ เยี่ยนสือ มีหมอหลวงได้มอบห่อยาบางอย่างให้กับหลินหลานฮัวผู้นั้นหรือ?พระสนมหม่ากุ้ยเฟยตรัสถามน้ำเสียงเข้ม“ใช่แล้วเพคะ หม่อมฉันเห็นได้อย่างชัดเจนเลยเพคะพระสน

“เจ้ามีอันใดจะแก้ตัวหรือไม่?”องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสถามน้ำเสียงเยียบเย็น“หม่อมฉันมิมีอันใดจะแก้ตัว เพราะหม่อมฉันมิได้ทำอันใดผิดสักนิดเลยเพคะ” หลินหลานฮัวตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอันชัดถ้อยชัดคำ“มิได้ทำอันใดผิดเช่นนั้นหรือ?” องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสออกมา พร้อมกระอักเลือดออกมาคำโต พระองค์ทรงรู้สึกเจ็บแน่นไปทั่วพระหทัยจนถึงกับยืนทรงตัวอยู่ได้อย่างมิมั่นคงแล้วในยามนี้“นั่นไง นางแพศยา เป็นเจ้าที่วางยาฝ่าบาท ทหาร ทหารอยู่ที่ใด รีบเข้ามาจับตัวนางแพศยานี่ออกไปประหารบัดเดี๋ยวนี้” พระสนมหม่ากุ้ยเฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรนใจพร้อมรีบเดินเข้าไปประคององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเอาไว้ในที่สุด“เรื่องนี้ข้าจะตัดสินใจเอง เจ้ามิต้องยื่นมือเข้ามายุ่ง”องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสพร้อมผลักหม่ากุ้ยเฟยไปอีกทาง พระองค์ทรงเดินเข้าไปหาหลินหลานฮัวอย่างช้าๆ พร้อมจับปลายคางเล็กบีบแน่นขึ้นในทันใด“เจ้ากล้าวางยาสามีตัวเองเพื่อที่จะวางแผนหลบหนีตามชายชู้ไปเช่นนั้นหรือ?” องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตะคอกถามหลินหลานฮัวด้วยน้ำเสียงอันเกรี้ยวกราด“หม่อมฉันมิได้ทำเพคะ” หลินหลานฮัวยังคงกล่าวยืนยัน

เนิ่นนานเพียงไรไม่รู้ที่หลินหลานฮัวได้นอนสลบไสลมิได้สติไปเอาเช่นนี้ จนกระทั่งนางได้ยินเสียงร้องไห้ของเสี่ยวเชี่ยนดังขึ้นที่ข้างหู หลินหลานฮัวจึงได้ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ“เสี่ยวเชี่ยน”“คุณหนู”ทั้งคู่ต่างโผตัวเข้ามากอดกันเอาไว้แน่น พร้อมร้องไห้ออกมาอย่างมิอายใคร“ลูก ลูกของข้า” หลินหลานฮัวพูดพร้อมรีบยกมือขึ้นมาสัมผัสเข้าที่หน้าท้องของนางแผ่วเบา“เจ้าก้อนแป้งน้อยยังอยู่ดีเจ้าค่ะ คุณหนู หลังจากที่คุณหนูถูกโบยจนสลบไป ข้าได้ขอให้เหล่าคนครัวที่เคยแบ่งปันวัตถุดิบการทำอาหารมาให้กับเราได้มาช่วยกันนำตัวคุณหนูเข้ามาในตำหนักนี่ ก่อนจะรีบนำยาห้ามเลือดที่ท่านหมอหลวงอวี้เหวินเทาให้ไว้มาให้คุณหนูกิน คุณหนูจึงฟื้นขึ้นมาได้และเลือดได้หยุดไหลไปแล้วเจ้าค่ะ”เสี่ยวเชี่ยนเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเจือสะอื้น“ขอบคุณเจ้าเหลือเกินเสี่ยวเชี่ยน ที่เจ้าได้ช่วยชีวิตของข้ากับลูกของข้าเอาไว้” หลินหลานฮัวพูดพลางกอดกับเสี่ยวเชี่ยนเอาไว้แน่นขึ้น“คุณหนู บ่าวสงสารคุณหนูเหลือเกินเจ้าค่ะ คุณหนูเองอายุก็ยังน้อย มิน่าจะต้องมาพบเจอเข้ากับเรื่องราวเช่นนี้เลย”หลังกล่าวจบเสี่ยวเชี่ยนก็ก้มหน้าลงร้องไห้สะอึกสะอื้

ทั้งหลินหลานฮัวและเสี่ยวเชี่ยนพากันเดินเท้าเข้าเมืองหลวงไปด้วยท่าทีอันอ่อนล้าโดยเฉพาะหลินหลานฮัวนั้น นางได้เดินกุมท้องของตนไปด้วยสภาพที่น่าสงสารเป็นอย่างยิ่ง“แข็งใจอีกนิดนะเจ้าคะคุณหนู” เสี่ยวเชี่ยนพูดขึ้นพร้อมช่วยประคองคุณหนูของตนเอาไว้พร้อมเอ่ยถามขึ้นมาว่า“คุณหนูเจ้าคะ เราจะหนีไปที่เมืองใดกันดีหรือเจ้าคะ?” “เฉียวฉีเองเราคงมิอาจจะหนีไปได้แล้ว แม้นั่นจะเป็นบ้านเกิดเมืองนอนของพวกเราก็ตาม ทางใต้เองข้าทราบมาว่าเมืองนี้ได้เกิดโรคระบาดหลายอย่างทั้งในอดีตลากยาวมาถึงปัจจุบันอยู่มากมายหลายโรคนัก หากเดินทางไปทางใต้ตอนนี้ก็น่าจะมิใช่ที่ ๆดี ของพวกเรา ทางซีเซี่ยอันเป็นทิศตะวันตกนั้นเล่า ข้าทราบมาว่าเมืองนั้นอยู่ใกล้กับสถานที่ล่าสัตว์ของเหล่าเชื้อพระวงศ์อีกทั้งเมืองนั้นยังมีกำลังทหารอยู่อีกมาก พวกเรามิมีทางเลือกใดนอกจากหนีไปทางทิศตะวันออกแล้วเสี่ยวเชี่ยน ข้าทราบมาว่าเมืองนั้นติดชายทะเลหากพวกเราไปเริ่มต้นใหม่กันที่นั่น อย่างน้อยเราก็ยังสามารถที่จะจับปลากินได้ คงจะมิอดตายไปง่ายๆหรอก” หลินหลานฮัวพยายามกล่าวติดตลก เพื่อหวังช่วยลดบรรยากาศความตึงเครียดลงไปบ้างเสี่ยวเชี่ยนได้ยินดังนั