《My Twins พันธนาการเสือแฝด 》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

คงเป็นอีกวันที่ฉันตื่นเต้นที่สุดวันนี้ฉันตื่นตั้งแต่แปดโมงเพื่อเตรียมตัวออกไปข้างนอกกับพี่ทิกเกอร์ ตั้งแต่เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ใช้เวลาเลือกชุดอยู่เกือบชั่วโมง มาวันนี้ก็ต้องคัดอีกรอบเพราะฉันอยากให้การเจอกันของเรามันน่าประทับใจทุกครั้งฉันแต่งหน้าอ่อนๆ ตามแบบสไตล์ของตัวเอง เน้นตรงหน้าแก้มให้เห็นสีชมพูระเรื่อกับริมฝีปากอวบอิ่มที่ทาลิปกลอสให้มันวาวน่ารัก และวันนี้ฉันก็เลือกมัดผมขึ้นเป็นหางม้าและลอนส่วนปลายให้ดูมีวอลุ่ม หน้าม้าซีทรูยิ่งทำให้ใบหน้าของฉันละมุนยิ่งขึ้น“เหมือนเด็กสามขวบเลยจริงๆ”ชุดที่ฉันเลือกใส่คือชุดเดรสแขนกุดสีขาวความยาวเหนือเข่าและกระโปรงก็ฟูเล็กน้อยด้วย เกิดมาขาสั้นเลยต้องใส่ส้นสูงเพ่ือเพิ่มความมั่นใจหันมองนาฬิกาอีกทีตอนนี้ก็ 11:45 เข้าไปแล้ว พี่ทิกเกอร์บอกว่าห้ามสาย แต่ฉันใช้เวลาตั้งแต่เช้าก็เกือบเสร็จไม่ทัน ‘นี่ฉันคงไม่เตรียมตัวเยอะเกินไปหรอกนะ’สองอาทิตย์แล้วที่ฉันได้เจอกับพี่ทิกเกอร์อีกครั้งหลังจากจบโรงเรียนมัธยมมา และนี่ก็เป็นครั้งที่สามที่เราได้เจอและได้พูดคุยกัน ไม่รู้ว่าเขาจะจำฉันได้บ้างมั้ย แต่สำหรับฉันทุกๆ วันความรู้สึกที่มีต่อพี่เขามันกลับเพิ่มมากขึ้นเรื่อ

@ตลาดนัดหลังมหาลัยเฮียทิกเกอร์จอดรถไว้ใกล้ๆ สวนสาธารณะเพราะเขาบอกว่าค่อยซื้อของมานั่งกินที่ริมน้ำกัน ฉันรู้มาว่าที่ริมน้ำเราสามารถมองพระอาทิตย์ตกดินได้ด้วย บรรยากาศคงเหมาะกับการออกเดตมากแน่ๆ ^^นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้มาเดินเล่นที่นี่ คนเยอะมาก แถมของกินก็เยอะมากๆ อีกด้วย“เราจะกินอะไรกันดีคะ?”“เธอกินได้เหรอ?”“ได้สิคะ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”“จะไม่ปวดท้องใช่มั้ย?”“หนูไม่ได้บอบบางขนาดนั้นสักหน่อย”“ไม่เจียมตัว”“เดี๋ยวกินให้ดูค่ะ”“อย่าซ่าเยอะ” มือหนารีบคว้าแขนฉันไว้ทันทีตอนที่ฉันกำลังมุ่งหน้าเดินไปที่ร้านลูกชิ้นปลานึ่ง ถึงจะไม่เคยกินแต่ก็คิดว่าคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง คนอื่นเขาก็กินกันทั้งนั้น“งั้นเฮียเลือกให้หน่อย หนูไม่เคยมา” ฉันเงยหน้าขึ้นไปพูดกับเขายิ้มๆ แต่สีหน้าของคนตัวสูงดูจะไม่ค่อยยินดีเลย เขาเป็นห่วงฉันเหรอเนี่ย ^^“อาอิง”แต่ยังไม่ทันทีเราสองคนจะได้ตัดสินใจว่าจะกินอะไรกัน จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งเอ่ยเรียกฉันขึ้นมา และเมื่อหันไปมองก็พอดีกับที่เจ้าของเสียงนั้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว“พี่ต้นไผ่”“ไงเรา”“มาได้ยังไงคะเนี่ย” พี่ต้นไผ่เป็นพี่รหัสของฉันเอง อยู่ปีสองแต่ส่วนสูงเกือบเท่ากั

Line : เฮียทิกเกอร์P’Tigger : กาแลคซี่สวยมั้ย เธอชอบมันหรือเปล่า?ฉันใจแข็งต่อไปไม่ไหวแล้ว เฮียทิกเกอร์ทักหาฉันทุกวันหลังจากที่เกิดเรื่องสุดวาบหวามวันนั้น เป็นฉันที่ไม่กล้าคุยกับเขาเพราะเขินอายจนแทบจะเอาหน้ามุดดินหนีAhhIng : สวยค่ะเป็นเพียงข้อความสั้นๆ ที่ฉันส่งกลับไป เพราะเขาส่งรูปกำไลข้อมือที่ฉันฝากไปให้เฮียไทเกอร์ เขาคงเอาไปให้แล้วสินะ มีความส่งรูปมายืนยันอีกด้วยแต่คำถามของเขาแปลกๆ นะP’Tigger : สวยมาก มันใส่ได้พอดีเลยเขาใส่ใจความรู้สึกของฉันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันAhhIng : ขอบคุณนะคะP’Tigger : วันหลังทำอีกสิAhhIng : เฮียจะไปเป็นเพื่อนหนูมั้ยP’Tigger : ได้เสมอAhhIng : งั้นก็ตกลงค่ะดีจัง เขาคุยกับฉันเป็นปกติ ไม่ได้ถามถึงเรื่องน่าอายตอนนั้นด้วย ถึงแม้ว่าก่อนหน้าเขาจะพิมพ์มาว่าขอโทษฉันแล้วก็เถอะAhhIng : หนูจะนอนแล้วนะP’Tigger : อื้อ ฉันก็จะกลับแล้วเหมือนกันAhhIng : อยู่ข้างนอกเหรอคะ ไปไหนอ่ะP’Tigger : กินเหล้ากับเพื่อนนิดหน่อยAhhIng : แล้วเฮียขับรถได้มั้ยคะ?P’Tigger : สบายมากAhhIng : แน่นะคะP’Tigger : ไม่แน่เธอจะมารับฉันเหรอ?AhhIng : เรียกแท็กซี่ให้ค่ะP’Tigger :

ปลายนิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่จรดขึ้นไปที่ริมฝีปาก ก่อนจะสูบเอาสารนิโคตินเข้าไปจนแก้มตอบ ควันสีเทาลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศและค่อยๆ จางหายไปกับสายลมยามพลบค่ำ มือหนาอีกข้างยกโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูแนบใบหูเมื่อต่อสายหาน้องชายฝาแฝดได้แล้ว(มีอะไร?) เสียงทุ้มที่เล็ดลอดออกมาดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ซึ่งเขาพอจะรู้ว่ามันเกิดจากอะไร“มึงไปหลอกอะไรเด็กอีก?”(อย่ามาใส่ร้ายกูนะ)“ไหนบอกไม่สบาย?”(ก็ไม่สบายจริง ค่อกๆๆ) มีเสียงเอฟเฟกยืนยันอีกด้วย“เก็บไว้หลอกเด็กมึงเถอะ” ไทเกอร์ส่ายหัวน้อยๆ เขารู้ทันความคิดแฝดน้องดีตั้งแต่มันรู้เรื่องที่อาอิงกำลังทำอะไรอยู่ ดูมันจะสนุกขึ้นเยอะเลย คราวนี้คงเตรียมแผนเผด็จศึกเด็กคนนั้นอยู่แน่ๆ“มึงอย่าวู่วาม น้องยังเด็ก”(หึๆๆ)“ถือว่ากูเตือนมึงแล้วนะ ปู่รู้คงไม่เป็นผลดีกับมึงแน่ๆ”(เออน่า กูไม่ทำอะไรให้ตัวเองหัวขาดหรอก)“เดี๋ยวกูเอาไปส่ง จะป่วยระยะไหนก็เตรียมตัวดีๆ จับโป๊ะได้แล้วโกรธขึ้นมากูไม่เกี่ยวด้วย”(พี่ชายสุดหล่อไม่ต้องห่วงน้องหรอกครับ น้องพร้อมเผด็จศึก เอ๊ย! พร้อมอ้อนว่าที่เมียในอนาคตแล้วค้าบ)“กวนส้นตีน” พูดเพียงแค่นั้นเขาก็ตัดสายไปทันทีครืดดด ครืดดด ครืดดดพอดีกับ

 “เฮียไม่อยากหมั้นกับหนูไม่ใช่เหรอ?” “ใช่…” คำตอบสั้นๆ ที่ทำให้คนฟังหน้าชาได้ “แต่นั่นมันเมื่อก่อน” “แล้ว…ตอนนี้ล่ะ” “ตอนนี้อยากทำอย่างอื่น” พรึ่บ! “อ๊ะ!” ร่างบางร้องเสียงหลงเมื่อตัวเธอถูกท่อนแขนใหญ่ช้อนอุ้มเหมือนเด็กตัวน้อยๆ ทิกเกอร์อุ้มรวบขาเธอขึ้นด้วยท่อนแขนเพียงข้างเดียว ก่อนจะก้าวเดินออกไปจากโซนห้องครัวมุ่งหน้าสู่โซฟากลางห้องนั่งเล่น “เฮียจะทำอะไร ปล่อยหนูนะ” คนตัวเล็กดิ้นดุ๊กดิ๊กๆ ก่อนจะถูกจับโยนลงมาเหมือนตุ๊กตามีชีวิต ใบหน้าสวยหวานงอง้ำแสนงอนที่ีทำให้คนเห็นอดมันเขี้ยวเธอไม่ได้ ทิกเ