All Chapters of My Twins พันธนาการเสือแฝด : Chapter 21 - Chapter 30

“หนูเลิกเรียนแล้วนะคะ เฮียอยู่ไหนแล้ว” ฉันหนีบโทรศัพท์ไว้กับไหล่ขณะที่มือก็เก็บอุปกรณ์การเรียนเข้ากระเป๋าผ้าไปด้วย(อยู่หน้าคณะเธอเนี่ย รีบลงมา)“โอเคค่ะ”“ตั้งแต่เปิดอกเปิดใจคุยกัน แกก็ไม่สนใจเพื่อนเลยนะ” มะนาวยืนกอดอกเอ่ยขึ้นมาเหมือนกำลังประชด แต่ฉันไม่สนหรอกเพราะรู้ว่าเพื่อนแค่แซว“แค่เปิดใจยังไม่ได้เปิดอกสักหน่อย” ฉันพูดขึ้นยิ้มๆ จนเพลงขวัญหันขวับมามอง ไม่พอยังเคาะหัวฉันไปทีหนึ่งข้อหาทะลึ่งเกินงาม“ถ้าหมอนั่นรังแกโดยที่แกไม่ได้เต็มใจ แกต้องรีบบอกฉันเลยนะ”“จะไปช่วยเหรอ?”“ใช่ พร้อมระเบิดด้วย ฉันจะไปถล่มหัวมันให้สมองกระจุยเลย”“โหดไปนะเพลงขวัญ”

หลายวันต่อมา สปอร์ตคันหรูของเฮียทิกเกอร์เลี้ยวเข้ามาในคอนโดของเฮียอาไท วันนี้ฉันตัดสินใจเข้ามารับของขวัญที่พี่ชายตั้งใจซื้อให้แล้ว หลังจากที่ลีลาอยู่เกือบหนึ่งเดือนเต็มๆ เพราะฉันคิดว่าสิ่งที่เฮียอาไทให้นั้นมันมากเกินไปสำหรับฉัน“ไม่ลงเหรอ?” เฮียทิกเกอร์หันมาถามเมื่อรถจอดสนิทแล้วแต่ฉันยังนั่งนิ่งอยู่“จริงๆ หนูไม่อยากได้เลย”“หรืออยากให้เฮียซื้อให้เอง?” เดี๋ยวนี้เขาแทนตัวเองว่าเฮียจนติดปากแล้วล่ะ ซึ่งฉันชอบมากหลงเขาจนหัวปักหัวปำ ^^“จะใครซื้อให้หนูก็ไม่อยากได้หรอกค่ะ”“แต่ถ้าเธอไม่ไปเอา เราได้นั่งแท็กซี่กลับกันนะ” จบคำพูดของเขารถสปอร์ตสีดำมันวาวคันหนึ่งก็จอดจ่อท้ายรถเราทันที นั่นทำให้ฉันกับเฮียทิกเกอร์ต้องรีบลงไปจากรถคันนี้แล้วของขวัญที่เฮียอาไทซื้อให้ฉันทำเป็นแกล้งลืมมันไปแล้วนะ แต่เมื่อวานเขาโทรมากำชับให้รีบมาเอาเพราะกลัวว่าฝุ่นจะเกาะ แต่ฉันไม่เชื่อหรอกพี่ชายฉันเห็นใจดีอบอุ่นแบบนั้นแต่เล่เหลี่ยมก็เยอะพอๆ กับเฮียทิกเกอร์นี่แหละ“กุญแจอยู่ไหน” เฮียทิกเกอร์หันมาถาม ฉันรีบหยิบขึ้นมาและยื่นให้เขา ส่วนคนมาใหม่คือเฮียไทเกอร์ที่จะมาขับรถของเฮียทิกเกอร์กลับไป และเจ้าของรถอีกคันก็คือพี่ฟ้าคร

“อืม~”เสียงครางหวานทำให้คนทำพึงพอใจเป็นอย่างมาก ทิกเกอร์ดูดกลืนน้ำหวานสีใสที่ไหลออกมาจากร่างบางอย่างไม่นึกรังเกียจ ไม่ว่ามันจะออกมามากแค่ไหนเขาก็ตวัดเข้าปากไปจนหมดสิ้นร่างบางนอนแน่นิ่งหายใจเหนื่อยหอบ ได้รู้จักการถึงจุดสุดยอดครั้งแรกทำเอาเธอหมดเรี่ยวแรงไปเลย“โอเคมั้ย?” ทิกเกอร์ขยับขึ้นมาหาข้อนิ้วเรียวหนาเกลี่ยเหงื่อเม็ดเป้งออกจากใบหน้าสวยอย่างอ่อนโยน ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงไปกดจูบหน้าผากเล็กเบาๆ ปลอบโยนเธออีกที“เฮีย…”“หืม ว่าไง?”“…” อาอิงเม้มปากแน่น หัวใจกระหน่ำเต้นแรงเมื่อลืมตาขึ้นมาและประสานกับสายตาคมเข้มของคนพี่ที่กำลังจ้องอยู่ คำพูดที่จะเอ่ยกับเขาก็ถูกกลืนหายไปหมดสิ้น“ง่วงอีกมั้ย?” คนถามอมยิ้มน้อยๆ เพราะจำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะหลับแล้วแท้ๆ ถ้าตัวเองไม่ไปก่อกวนจนเรื่องเลยเถิดซะก่อนแต่จะโทษเขาฝ่ายเดียวก็คงไม่ได้ เพราะเรื่องนี้เขาได้อดทนจนถึงที่สุดแล้วจริงๆ อาอิงน่ารักและน่ากินเขาทนนอนกอดเธอเฉยๆ มาเกือบเดือนได้ก็ถือว่าโคตรคนแล้ว“…”“อยากพูดอะไรก็พูดมา” ทิกเกอร์ขยับลงไปนอนด้านข้างและเท้าศีรษะกับฝ่ามือมองหน้าเธอ มืออีกข้างยังคงไล่พวงแก้มร้อนของเธอเล่น“เฮียง่วงมั้ย?” ตอนนี้ในห

หนึ่งเดือนต่อมาฉันเดินเข้ามาในบ้านก็เจอกับคุณแม่ที่ยิ้มร่าอ้าแขนมาแต่ไกล เพราะหนึ่งเดือนที่ผ่านมาฉันไม่ได้กลับมาบ้านเลย ทั้งรายงานทั้งกิจกรรมมันรัดตัวจนฉันแทบไม่ได้หลับได้นอน ป่วยจนโดนเฮียทิกเกอร์บ่นเป็นแม่คนที่สองแล้ว“หายป่วยแล้วใช่มั้ย?” มือนุ่มอุ่นอังหน้าผากน้อยๆ ของฉันวัดอุณหภูมิด้วยความเป็นห่วง“หายแล้วค่ะ” ฉันรั้งมือท่านออกและยิ้มจนตาหยีเพื่อไม่ให้ท่านเป็นห่วง จะไม่ให้หายได้ยังไงฉันมีคุณหมอประจำตัวคอยดูแลไม่ห่าง ยิ่งตอนที่ไม่สบายฉันยิ่งได้เห็นความใส่ใจที่เฮียทิกเกอร์มีให้ฉัน ไม่รู้วางกับดักอะไรให้ฉันนักหนา แค่นี้ฉันก็โงหัวไม่ขึ้นแล้ว“เพราะมีคนดูแลดีใช่มั้ย?” ท่านถามยิ้มๆ เพราะฉันต้องรายงายอาการตัวเองให้ท่านรู้ด้วย ลูกสาวป่วยทั้งคนก็ต้องเป็นห่วงเป็นธรรมดา แต่พอฉันบอกว่าเฮียทิกเกอร์ดูแลอยู่ท่านก็เบาใจแถมยังแอบไปคุยกันสองคนลับหลังฉันอีกด้วย“เฮียทิกเกอร์สอบผ่านมั้ยคะ?” ฉันกระแซะถาม“ไม่รู้ ต้องรอเจอหน้ากันก่อน”“ไว้มีโอกาสนะคะ”“ได้สิ ยังไงก็ต้องเจอกันอยู่แล้ว”กลับบ้านวันนี้จริงๆ เขาอยากจะมาส่งด้วยซ้ำ แต่ฉันบอกว่าขอมาเองเพราะไม่แน่ใจว่าจะค้างที่นี่หรือกลับคอนโด ตอนนี้บ้านฉันมัน

“อาย่า!”“เฮียขึ้นเสียงใส่ฉันเพราะอยากปกป้องมันใช่มั้ย?!”“รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา”“รู้สิ ทำไมฉันจะไม่รู้ เฮียนั่นแหละรับไม่ได้ใช่มั้ยที่รู้ว่าน้องสาวคนดีนิสัยไม่ได้ดีอย่างที่เฮียเห็น!!”“นอกจากความสะใจของตัวเอง เราเคยเห็นคนอื่นอยู่ในสายตาบ้างมั้ย?” เฮียอาไทจับอาย่าให้หันมองหน้าผู้ใหญ่ทุกคน ที่ตอนนี้สายตากำลังจ้องมองไปที่เธอคนละอารมณ์ แม่ของเธอก็ยังคงมองดูด้วยความภูมิใจ ส่วนป่ะป๊าฉันรู้ว่าท่านไม่ได้สบายใจอย่างที่แสดงออกมา แต่ก็ไม่รู้ว่าท่านกำลังคิดอะไรอยู่ถึงไม่ห้ามการกระทำนั้นของเธอ“ฉันไม่สน ยังไงวันนี้ฉันก็จะพูดให้ทุกคนรู้รวมถึงเฮียด้วย” อาย่าสะบัดแขนของพี่ชายตัวเองออก ก่อนเธอจะหันมาเผชิญหน้ากับฉันอีกครั้งด้วยสายตาที่มีแต่ความเกลียดชัง ไม่รู้ว่าฉันไปทำอะไรให้เธอนักหนาถึงได้ทำกับฉันแบบนี้ “เธอกล้าพูดมั้ยล่ะว่าสิ่งที่ฉันพูดมันไม่ใช่ความจริง”“จะจริงหรือไม่จริง บางทีเธอควรคิดได้บ้างนะว่าควรเอามาพูดหรือเปล่า”“อายเหรออาอิง ทำไมตอนทำไม่อายล่ะ”“มีอะไรที่ฉันต้องอายเหรอ เธอลองถามตัวเองดูบ้างมั้ย…ว่าเธอก็ไม่ได้ต่างกับฉันสักเท่าไหร่” ประโยคหลังฉันลุกขึ้นยืนและกระซิบพูดกับเธอเบาๆ แต่นอกจา