วันต่อมาเช้านี้ยังคงเป็นอีกวันที่ฉันนอนซมไปเรียนไม่ได้ เหตุเพราะพิษไข้มันไม่ลดและเมื่อคืนก็ตัวร้อนจี๋จนเฮียทิกเกอร์เช็ดตัวให้สามสี่รอบพอลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่ฉันมองหาคือเจ้าของร่างสูง 185 เซนฯ ที่ดูแลฉันไม่ห่าง แต่ตอนนี้กลับเจอเพียงความว่างเปล่าไร้เงาของเขา“เฮีย” เสียงของฉันยังคงแหบแห้งอยู่ ลำคอแห้งผากแทบเป็นผง ในเมื่อหาเขาไม่เจอเลยตัดสินใจลุกออกจากห้องไปตามหาแต่ทันทีที่เปิดประตูออกมาก็ได้ยินเสียงที่ดังมาจากในโซนห้องครัว ฉันชะโงกหน้าจากชั้นสองลงไปดูแต่ก็มองไม่เห็น เลยตัดสินใจกลับเข้าไปในห้องอีกครั้งก่อนจะล้างหน้าแปรงฟันเตรียมลงไปชั้นล่างเพราะมั่นใจแล้วว่าเขาไม่ได้หายไปไหน แต่กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ในครัวแน่นอนกลิ่นหอมๆ ที่ลอยเข้ามาแตะปลายจมูกทำให้ริมฝีปากของฉันค่อยๆ แสยะยิ้มขึ้น และเมื่อเดินไปดูใกล้ๆ ก็ได้เห็นที่มาของเสียงนั้นชัดๆเฮียทิกเกอร์กับผ้ากันเปื้อนลายหมีน้อยเอามาจากไหนของเขาน่ะ ครัวฉันแทบไม่ได้ใช้งานเพราะฉันทำอาหารไม่เป็น อย่างมากก็แค่ต้มมาม่าและทอดไข่เท่านั้น“เฮียกำลังทำอะไรคะ?” ฉันถามและเดินเข้าไปใกล้ๆปุ้ง!“โอ๊ย!” แต่จู่ๆ อะไรบางอย่างที่อยู่ในกระทะก็ระเบิดขึ้น
Read more