Alle Kapitel von After One Night, He Became My Boss: Kapitel 51 – Kapitel 60

Elena’s Pov The father of Mr. Buenaventura was very approachable, taliwas sa aking nalaman na sadyang masungit at hindi siya approachable. He knows when to start and end the conversation. He was even easy-going while we were eating at a restaurant. Ako, si Liam, si Mr. Buenaventura, at si Mrs. Buenaventura na nakangiti—kami lang sa isang malawak na hapagkainan habang kumakain kami. Mabuti na lamang at wala iyong mga allergy ko, kaya kampante naman ako habang kumakain kaming tatlo. Naugong ang buong mesa sa tawa ni Mr. Buenaventura kahit wala namang nakakatawa sa sinabi ko. Maybe he finds me funny? Or I was a clown in his eyes? God! Hindi ko alam kung bakit siya tumatawa!

Elena’s PovPakiramdam ko ay bumabagal ang oras habang nasa biyahe kaming dalawa. Tanging makina lang ng sasakyan ang aking narinig at ang mabagal kong paghinga sa loob ng sasakyan. Wala naman siyang ginagawa. Ganoon din ako dahil nag-focus lang ako sa pagmamaneho, pero hindi ko talaga maiwasang mapatingin sa kanyang gawi. He was staring at the road in a serious, creased-forehead mode, which always makes his features even more intimidating without doing anything. And looking at his side view? I never knew that someone could be this perfect without doing anything. “Face the road, Miss Navarro.” Mabilis akong tumingin sa daan.Shit! Paano niya nalaman na nakatingin ako sa kanya? Nakakahiya naman! Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi at ginawa ang lahat upang iwasan ang sarili kong tumingin sa gawi niya. “Focus, Elena.” Bulong ko sa aking isipan, kaya umayos na rin ako. At hindi nga nagtagal ay nakarating na kami sa airport. Sabay kaming bumaba at agad na may bodyguard na naka

Elena’s Pov Mas mabuti nang ilayo ko ang aking sarili kay Mr. Monteverde bago pa man may mangyayaring hindi ko inaasahan. Alam kong kaya kong pigilan ang aking sarili, ngunit alam ko rin naman na kapag si Mr. Monteverde ay nag-aaway ang aking puso at isipan pagdating sa kanya. Kaya sa mas madaling panahon ay naghanap ako ng room na available. Mabuti na lang at mayroon na nga, kaya lihim akong nagbunyi. Napakagandang balita iyon para sa akin, lalo pa at may kakaiba na akong nararamdaman—pakiramdam na hindi ko maipaliwanag dahil ngayon lang siya nangyari sa buong buhay ko. At hindi iyon maganda. Nilipat ko ang aking mga gamit sa bagong kwarto ko sa loob ng dalawang linggo. Kahit ayokong ibawas iyon sa ipon ko, wala akong nagawa. Kaysa naman magtiis akong makasama si Mr. Monteverde tapos…ipinilig ko ang aking ulo. Ayaw kong sabihin kung anuman ang iniisip ko. “I’ll call you for dinner?” tanong niya. Nasa may doorframe siya nakasandal habang ako naman ay hawak-hawak ang akin

Elena’s Pov Kinabukasan ay maaga akong nagising. Bumaba ako sa kama kahit inaantok pa ako. Nagtungo ako sa may lamesa at uminom muna ng tubig bago ko sinimulan ang araw. Kailangan kong maging productive dahil may trabaho akong gagawin para sa boss ko. Naghanda ako ng pangligo ko sa bathtub habang tinawagan ko naman ang hotel service tungkol sa aking breakfast na ihahatid lang nila sa loob dahil sigurado akong hindi pa ako nakalabas ng banyo niyan. “And please add a caramel macchiato,” I added. “Okay, ma’am, is that all?” Sagot sa kabilang linya. “Yes, thank you!” Magalang kong sinabi at pinatay ko na agad ang tawag. Mabuti na lamang at marunong siyang mag-English upang hindi na ako mahirapan sa pag-translate ng kanilang mga sinasabi. May alam naman ako sa ibang mga lengguwahe gaya ng Mandarin at French, pero itong mga Arab ay masyadong hindi ko makabisado kaya hindi ko inaral. Nagpasya na lamang akong magtungo sa banyo upang mabilis kong matapos. Agad na akong

Elena’s Pov Nakatutok pa rin ang aking mga mata sa aking laptop. Halos mamanhid na ang aking kamay sa kakatipa sa keyboard at halos manlabo na ang aking mga mata. “You can take a rest,” narinig kong sinabi ni Mr. Monteverde na nasa tabi ko. Nilingon ko siya. Parehas lang naman kaming kanina pa nagtatrabaho, pero parang wala lang sa kanya ang ginagawa, at kahit pa ata pumikit siya, kuhang-kuha pa rin niya lahat. Napuot na lamang ako. Sobrang unfair naman dahil habang siya ay mukhang fresh pa rin, ako naman ay parang sumabak sa laban na alam kong hindi ako mananalo. Napatingin ako sa papel na nasa tabi ko. Bigla na lang akong napapabuntong-hininga habang nakatingin doon. Pakiramdam ko ay naalimpungatan ako nang maramdaman ko ang malamig na bagay na dumampi sa aking balat. Nang lingunin ko ang lalaki, isa pala iyong bottled water. I arched both of my brows to ask what the water was for, my mouth went dry, and I couldn’t even say anything. “To be hydrated,” inilapit