บททั้งหมดของ After One Night, He Became My Boss: บทที่ 61 - บทที่ 70

Elena’s PovWe stayed there for how many hours. Hindi ako umalis sa kanyang tabi dahil alam kong kahit hindi niya sabihin ay kailangan niya ng kasama. Nang tumayo siya, agad na rin akong tumayo. “I need to breathe some fresh air,” he said without looking at me. Hindi na niya kailangang sabihin kung anong dahilan, basta ay kailangan ko nang umalis at iwanan siya.Naglakad na ako paalis. Hinawakan ko ang doorknob, pero huminto ako sandali at unti-unti siyang nilingon. “Mr. Monteverde, you have to know that you did your best, and I saw how dedicated you are to this project.” Nagtagpo ang aming mga mata. Nakita ko kung paano nawala ang kislap sa kanyang mga mata at gusto nang sumuko, pero ngumiti ako. “We will work hard to make a perfect project and…it will be successful.” Bumuntong-hininga ako. “Hindi tayo puwedeng umuwi nang hindi natin nakukuha ang gusto natin. Hindi tayo susuko, Mr. Monteverde.” He didn’t say anything. He just looked at me deeply, and there was something flickeri

Elena’s Pov Huminto kami sa may parking lot. Parehong habol ang aming hininga. Binitawan na niya ang aking kamay, kaya napahawak ako sa aking tuhod habang hinihingal. Gosh! Muntik na ako doon ah. Nang humupa na ang bigat ng paghinga namin, umayos na akong tumayo at tumingin sa gawi ng lalaki na nakatingin na rin pala sa akin. “What are you doing there?” Iyon ang unang tanong niya sa akin. Naramdaman kong may galit sa kanyang boses. Pero bakit naman siya magagalit? Hinanap ko nga siya, di ba? “Answer me, Elena!” his voice was firm and tense. Napalunok ako. Tinawag niya ba ako sa first name ko? Ang alam ko lang ay galit siya kapag nagfi-first name base siya. So, galit nga siya sa akin? “I am looking for you.” Mahinahon kong sagot. Ayokong dagdagan ang galit na nag-aalab sa kanyang puso. Kaya hangga’t maaari ay ginagawa ko ang lahat upang maging kalmado lamang. “Did I tell you to look for me?” his voice raised, napapikut siga, and then nang imulat niya mu

Elena’s Pov Pagkababa ko ay mahigpit ang hawak ko sa folder, taas ng noong naglalakad patungo sa kotse. Binuksan ko iyon at natagpuan ko si Mr. Monteverde na may ginagawa. Hindi siya lumingon pero agad na nagtanong. “Shall I guess it? Or is it really nothing?” Inabot ko sa kanya ang folder, walang sinabi. Sa gilid ng aking mga mata ay nakita ko ang pagtataka sa kanyang mukha at kinuha niya ang folder. Nasa unahan pa rin ang aking tingin. Hinihintay ko kung anuman ang magiging reaksiyon niya. At nang buksan niya ang folder ay nakita niya ang pirma ni Mr. Abdul. Ang nalukot niyang mukha ay unti-unting nagliwanag at napatingin sa akin habang hawak ang kontrata. “You…you made him sign this contract?” Nauutal niyang tanong, doon lang ako tuluyang lumingon sa gawi niya. “How did you do it?” he whispered while looking back at the contract in his hands. “Why? Like it’s hard to do it?” His muscles tensed. And I know that moment I stepped on his ego, but I won't take

Enzo’s Pov “I don't like it,” mabilis kong moment kahit hindi ko pa naman naririnig ang sasabihin ni Stacey. “You know what,” I stood up and looked at them all staring at me, confused. “Revise everything and let’s meet tomorrow with a better presentation.” Iniwan ko sila sa meeting room pagkatapos sabihin iyon, pero bago pa ako tuluyang makaalis doon ay narinig kong may nagsalita. “What is happening with him these days? Hindi naman siya ganyan kapag galit siya.” Narinig kong komento ng babae, pero hindi ko na nilingon kung sino iyong nagsalita. Basta ay gusto ko nang makaalis dito. Sinalampak ko ang aking sarili sa aking swivel chair habang tulala na nakatingin sa kung nasaan ang puwesto ni Elena. Tumiim ang aking bagang habang pinagmamasdan kung paano ko iyon pinagpapanggap upang maging permanente na niyang opisina, tapos bigla lang niyang sasabihin na gusto niyang mapunta sa ibang department? Ano ba kasing nagawa kong mali? I am being kind. I even acknowledge h

Elena’s Pov “Huwag kang masyadong lumapit diyan kay Stella,” bulong ng isa naming katrabaho. Kumunot ang aking noo. Naghahanda ako para sa aking kliyente mamayang alas tres nang tumabi siya sa akin. May pinuntahan kasi si Stella, kaya malaya silang malapitan ako. Napapansin kong madalas ay takot sila sa babae, pero pinagtutulungan naman nila itong pag-usapan, kaya hindi ako sigurado kung kanino ba ako maniniwala. Pero wala naman talagang halong pakikipagkaibigan ang pagtulong ko sa babae. Nakikita ko kasi ang sarili ko sa kanya, kaya gusto kong baguhin niya ang kanyang sarili at magkaroon ng kumpiyansa sa kanyang sarili. Kaya ko siya tinutulungan. Sa last session namin ay naging magaling na siya. May kumpiyansa na siya at magaling na ring magdala ng kanyang sarili. Marunong na rin siyang pumili ng mga susuotin niya. Hindi iyong laging mataas ang skirt at naka-jacket na tila ba may nakakahawang sakit. “Bakit ba lagi ninyong sinasabi iyan?” Taka kong tanong. Sasagot