บททั้งหมดของ After One Night, He Became My Boss: บทที่ 71 - บทที่ 80

Elena's Pov Nagpunta kami sa malaking restaurant na paborito niya noong secretarya pa lamang niya ako. Alam ko dahil lagi niya akong kasama. At sa naalala ko ay sobrang mahal ng mga pagkain nila dito. Pero hindi ko pinapahalata na ayoko dahil alam kong sa restaurant lang siya na ito may tiwala sa hygiene dahil pinupuntahan niya ang kusina bago siya kumain. He always does that as if wala siyang tiwala sa sarili niyang restaurant. Yes, sa kaniya ito, kaya mas lalong alam ko na kailangan ko itong bayaran dahil ayokong magkautang ng loob sa kaniya. Pabalik na siya at kasama na niya ang mga waiter na nagdadala ng aming mga inorder. "Thank you," sabay naming sinabi nang inilapag nila ang pagkain. The warm aroma stayed in my nostrils for a while. Damn, it smells so good, and I bet it tastes so good. "Let's dig in?" anyaya niya nang umalis na ang mga waiter. Tumango ako. Susulitin ko na lamang ang bawat kain ko at kalimutan na kailangan ko pa lang magbayad nito upang mal

Elena’s Pov Mag-isa na lamang ako sa aking kwarto. Kaya malayang naglalakbay sa kung saan-saan ang aking utak. Mr. Monteverde texted me that the dinner will be on Monday because tomorrow is Saturday. Hindi ko na siya ni-reply-an. Biglang bumalik sa akin ang sinabi ng dalawang kaibigan. Babalik na si Veronica. I shouldn’t care. I shouldn’t mind it because it happened. But how can I ignore it all? “Sabi ko naman sa’yo, Elena, na huwag kang magkagusto sa lalaking ‘yon!” Singhal ko sa aking sarili. Umupo ako sa kama, piniko ko ang aking tuhod at pinalapit sa akin, tapos ay nilagay ko ang aking ulo doon. How can I fvcking act like it was nothing to me? Na magpanggap na wala lang sa akin lahat kahit pa halos iyon na ang gumugulo sa aking isipan sa tuwing mag-isa lang ako. Hindi ko kayang itanggi sa sarili ko na gusto ko nga si Enzo, pero alam kong hindi ko iyon sasabihin sa kanya kahit pa anong mangyari. Kahit sa mga kaibigan ko. Mananatiling ako lang ang

Elena’s Pov Pinanlakihan ako ng mata nina Stacey at Cassandra, kaya wala akong nagawa kundi kumain nang kumain kahit gusto kong batuhin ng tanong ang babaeng nasa harap ko. Bakit hindi siya isinama ni Mr. Monteverde? Wala ba siyang kaibigan sa mga nakapalibot sa amin? Bakit ba nandito siya? As much as I wanted to ask, Stacey was there to stop, so I had to behave. Hanggang sa matapos kaming kumain ay wala na akong narinig na nag-uusap pa sa amin dahil lahat kami ay tahimik. Tumayo na ako; ganoon din ang dalawa, kaya siya na lang ang naiwan. “Una na kami,” paalam ni Cassandra at hinawakan ang aking kamay, tapos hinila niya ako palayo doon. What did I do this time? Nagpunta kami sa powder room. Sinilip ni Stacey kung may mga tao ba sa cubicle, nang ma-confirm niya na wala, saka lang niya ni-lock ang pintuan. Cassandra was still holding me, “Don’t mess up with that girl.” My forehead creased, “Why?” “Kaya niyang baliktarin ang sitwasyon, Elena.” “Wh

Elena’s Pov Pinapasok ko siya. Walang nagsalita sa pagitan naming dalawa, pero narinig ko ang malakas na tibok ng aking puso habang papalapit siya sa akin. Dahan-dahan akong humakbang paatras. Hindi ako sigurado kung saan ako pupunta, basta ang alam ko lamang ay kailangan kong makaatras. “I will not do anything you don't like, Elena.” He whispered in a husky voice. “Let’s stop the chasing, hmm?” Malambing niyang sinabi. My heart went wild as I stared into his ocean-blue eyes. Hindi ko akalain na kaya ko pa lang maramdaman ang ganito kapag siya ang kaharap ko. “A-anong ginagawa mo dito?” Gusto kong sigawan ang aking sarili dahil sa kung bakit kailangan ko pang mautal sa harapan niya. Darn it! “Let’s sit first, Elena.” He said gently, and I don't know, but I nodded to obey him. Alam kong dapat ay tinulak ko na siya at pinaalis, pero tila hindi ko alam kung paano sasabihin ang bagay na iyon. Para bang nakalimutan ko kung paano magsalita noong pagkakataong i

Elena’s Pov Kinabukasan nga ay nagpunta si Mr. Buenaventura sa akin. Hindi ko maintindihan kung bakit nagsimulang gumapang ang kaba sa aking dibdib. Tiningnan ko ng maigi ang lalaki, disheveled hair, wearing a black shirt and black trousers with his leather shoes na talaga namang bagay sa kanya. "What makes you come here, Mr. Buenaventura?" I force myself to sound professional even though I lack it. Sumandal siya sa gilid ng aking mesa at ipinatong ang kanyang kamay sa parang pader sa pagitan ng aking katabi. "Well, I came here just to ask how are you?" He asked playfully, ngumiti ako pero agad ding napalitan ng pagseseryoso. How dare this man come here and ask me that in front of my colleagues who love spreading words that aren't true? Huminga ako nang malalim. "Mr. Buenaventura, I have no business with you since I quit being Mr. Monteverde's client, kaya kung ako sa'yo ay umalis ka na dito." Matabang kong sinabi. His forehead knotted, jaw clenched, but I stared at him