บททั้งหมดของ After One Night, He Became My Boss: บทที่ 81 - บทที่ 90

Elena’s Pov Later that day, after I finished interviewing my client and did my routine. Umuwi na ako sa condominium. Nagluto ako ng simpleng sinigang na shrimp at adobong manok. Nang matapos, nagpahinga ako ng tatlumpung minuto bago ako nagpasya na maligo upang presentable namang humarap sa lalaki kahit papaano. After I composed myself, I picked up my phone and texted Mr. Monteverde about the dinner I had promised him. Pagbaba ko sa kusina ay may narinig akong maliliit na boses. Bumalik na ba sina Stacey at Cassandra? Pagkarating ko sa kusina, nandoon nga ang dalawa—tinitingnan nang maigi ang pagkain na nakahanda sa hapag. At nang makita nila akong pumasok ay sinundan nila ako ng tingin. “I owe Mr. Monteverde, and he asked me for dinner, so I shrugged off. “You cook for him, but you didn’t cook for us?” Sarkastikong tanong ni Cassandra, kaya napairap ako sa kawalan. “As if you’ll like my cook, Chef Cass.” Pabiro kong tawag sa kanyang pangalan, pero tinaasan lang niya

Enzo’s Pov “Ayan kasi, sa ngalan ng pag-ibig ay handa kang mamatay.” Sambit ni Arthur habang nakaupo sa may sofa kung saan ay kanina pa siya nagbabantay sa akin. Dinala ako sa hospital dahil sa food poisoning at dahil na rin sa allergies ko sa shrimp. The doctor already lectured me, and here we go again with Arthur and his nonstop words. “Dapat ay sinabi mo na lang kay Elena na hindi ka puwede sa shrimp!” Pangaral niya sa akin, pero hindi ko na siya pinakinggan dahil alam ko naman na kahit anong gawin ko ay hindi niya ako papakinggan. Kilalang-kilala ko na ang ugaling ‘yan. Alam na alam ko na kapag nagpapaliwanag ako, hindi niya ako papakinggan. And it was fine because I almost lost my breath. Kung hindi ko lang agad tinawagan ang aking personal na doktor, baka tuluyan na nga akong nawalan ng buhay. Well, I couldn’t disappoint Elena. She cooked it for me only, and I had to eat all of them. Hindi ko maintindihan kung bakit gustong-gusto ako kapag nakikita siyang na

Elena’s Pov Tulala akong nakatingin sa aking monitor. Kasi hindi mag-sink in sa utak ko kung bakit gusto rin ako ni Mr. Buenaventura. Alam ko ang ganoong pagtingin. Alam ko ang ganoong mga galawan. Alam ko. I placed my elbow at the top of my desk, then put my chin in my palm while trying to analyze what was on the monitor. Hindi ko talaga puwedeng balewalain lahat ng ito. Hindi ko puwedeng isipin na wala lang dahil ayokong mangyari ang kung anumang nangyari sa kanila noon. Napailing ako. Hindi puwede iyon. Iyon nga ang iniiwasang mangyari ko. Ang maulit muli kung anuman ang nangyari noon. Hindi pa ako puwedeng umalis sa aking trabaho dahil hindi ko pa nagagawa ang aking kailangang gawin. Isa pa, mas mataas na ngayon ang sahod ko, kaya alam kong mas magiging madali lang sa akin ang lahat. Kailangan ko lang magtiis. Umiwas sa kanilang dalawa. At mamumuhay ako nang mapayapa. Pero sadyang mapaglaro ang tadhana dahil pilit kong iniiwasan ang lalaki; mas lalo naman kaming pi

Elena’s Pov “Deal,” he offered his hand in the air, my gaze lingered on his way for how long I didn't know. Nagpakawala ako ng isang malalim na hininga bago ko tinanggap ang kanyang kamay. “It’s a deal.” Ibinigay ko sa kanya ang kontrata at ballpoint upang pirmahan niya ito. Tumingin muna siya sa gawi ko, tumango at sa huli ay kanyang pinermahan iyon. Hay salamat. May naibenta ring property ngayong araw na ito. Inilahad niya ang kontrata sa akin. Kukunin ko na sana iyon nang bigla niyang ibaling sa ibang linya, kaya kumunot ang aking noo. What is he doing? “Mr. Buenaventura,” may pagbabanta ang aking boses, pero hindi siya nagpatinag. “Hindi mo ba ako tatanungin kung bakit halos magkadikit ang condominium nating dalawa?” He asked, and I've realized that we have been on the same floor and our rooms are just magkadikit. Tumingin din ako sa kabilang room at nakita na iyon din ang kwarto ni Mr. Monteverde. Nasapo ko na lamang ang aking noo. Muntik ko nang mak

Elena’s PovHindi ko maintindihan kung bakit ba naman ako umoo. Bakit? Bakit?! Gusto kong iuntog ang ulo ko, pero hindi ko ginawa; lalo pa, nasa labas na ang lalaki. Mukhang kanina pa ako hinihintay na lumabas. Nakasandal siya sa dingding, nakasuksok sa may bulsa ng kanyang trousers ang kanyang dalawang kamay. “Mr. Monteverde,” tawag ko sa kanya. Nag-angat siya ng tingin. Nang magtama ang tingin namin, sandali akong natigilan, pero pinilit ko ang aking sarili na hindi magpaapekto, kahit ang totoo ay halos magwala na itong puso ko. “I thought you wouldn't agree to have dinner with me,” iyon ang una niyang sinabi. Nagtaas ako ng kilay, pero nagkibit-balikat lamang siya at mabilis na naglakad patungo sa akin. Hindi man lang niya ako hinintay na magsalita dahil mapangahas niyang hinawakan ang aking kamay at hinila ako sa baba. I was overwhelmed that I didn't know what to do, but because it was Mr. Monteverde, I knew I was safe. To him, pakiramdam ko ay kaya ko pala na akala ko ay