All Chapters of เงาฝันอุบัติรัก: Chapter 51 - Chapter 60

เจียงซานก้มลงมองคนที่มีผื่นแดงเต็มตัว ผิวกายของฉู่เฟิงเยี่ยนไม่มีจุดใดที่ไม่มีรอยแดงเป็นจุดๆ ตาบวม หน้าบวม แม้แต่ปากยังบวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเขารีบจับชีพจรของชายหนุ่ม พบว่าเต้นช้ามากทั้งยังสับสน ถึงอย่างนั้นนี่ก็เป็นสัญญาณของการมีชีวิต ผิวกายของชายหนุ่มร้อนผ่าว ทั้งที่มีไข้ตอนนี้ยังมีถูกวางยาปลุกกำหนัด แถมยังเป็นตัวยาที่ทำให้เขาเกิดอาการแพ้รุนแรง“ตอนนี้เขาน่าจะปลอดภัยแล้ว เจ้าให้เขานั่งพิงไม่ให้เขานอนลงถูกต้องแล้ว ตอนนี้คอของเขาน่าจะบวมมาก หายใจไม่สะดวก เขาหลับไปแสดงว่ายาของเจ้าออกฤทธิ์แล้ว ลมหายใจคงที่เป็นจังหวะมั่นคง ข้าจะให้คนรีบพาเขาไปที่ร้าน ไม่สิ กลับจวนตระกูลฉู่ก่อน ไม่ต้องกลัวมีอาจารย์อยู่เขาไม่เป็นอะไรหรอก”ตอนเขานั่งรถม้าผ่านหน้าร้านแลกเงินก็พบรถม้าของตระกูลจวินจอดอยู่ สอบถามแล้วจึงรู้ว่าที่นี่เกิดเรื่องขึ้น แถมตอนกำลังสอบถามยังพบสือซาน อีกฝ่ายรีบเชิญเขาเข้ามาและเล่ารายละเอียดให้ฟัง ตอนเข้ามาก็พบว่าจวินหรั่นหนิงนั่งกอดฉู่เฟิงเยี่ยน ทั้งยังกระซิบบอกคนที่หลับไปแล้วว่าเขาจะไม่เป็นไร...บนรถม้าจวินหรั่นหนิงยังให้ฉู่เฟิงเยี่ยนนั่งพิงไหล่ นางมองสือซานนิ่ง “เขาไม่ใช่คนโง่งมที่จะพ

“ตั้งแต่วันที่เจ้าส่งแม่นางหลานซีมา แล้วข้าก็ถูกวางยาน่าจะเป็น...ตั้งแต่ครั้งแรก ที่ต้องปล่อยนางไว้เพราะในเมืองหลวงไม่ได้มีเพียงนาง ข้ารับหน้าที่สืบหาคนผู้นั้น โชคดีที่เจ้าหาเขาพบและจับตัวเอาไว้ได้ ข้ายังมีคนตระกูลหลันอีกคน ผู้ที่สามารถเป็นพยานได้ว่านางไปมาหาสู่กับคนตระกูลหลัน ก่อนที่ท่านพ่อท่านแม่ของข้าจะ...ถูกสังหาร” เขาน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยจวินหรั่นหนิงมองเขานิ่ง “ฉู่เฟิงเยี่ยนท่านอยากแก้แค้นเช่นนั้นข้าไม่ห้าม ข้าเข้าใจ แต่อยากให้ท่านเลิกหาเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัวเสียที”เขายิ้ม “มีเจ้าอยู่ข้ายังต้องกลัวสิ่งใดเล่า”“ความตาย” นางกล่าวเสียงเครียด “ชีวิตคนมีเพียงหนึ่งชีวิต ไม่อาจนำมาล้อเล่น” เห็นเขาก้มลงมองแผลเป็นที่ข้อมือของตัวเอง นางยื่นมือออกไปคว้ามือข้างนั้นมาดูฉู่เซียงเล่าให้ฟังว่าข้อมือข้างนี้เขาไม่ยอมรับการรักษา ไม่ยอมทายา ไม่ทำอะไรทั้งนั้น ราวกับจงใจปล่อยให้แผลเป็นนี้ฝังลึกเอาไว้กับตัวเขา ราวกับตอกย้ำว่าเขาจะไม่มีทางลืมเลือนเหตุการณ์ในวันนั้น“ข้าจะช่วยท่านแก้แค้น ช่วยให้เรื่องนี้สิ้นสุด” นางกล่าวฉู่เฟิงเยี่ยนเงยหน้าขึ้นมองนาง“แต่หลังจากแก้แค้นแล้วท่านรับปากข้าเรื่องหนึ่งได้ห

“คิดว่าข้าดื่มจนเมาและหลับไปแล้ว?” หลานซีมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเย็นชา “ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าอย่ามายุ่งกับคนของข้า เจ้าทำอาจารย์สิ้นใจแต่อาจารย์สั่งเสียเอาไว้ว่าไม่ให้ข้าแก้แค้นให้เขา เรื่องนั้นข้ายังเสียใจจนถึงทุกวันนี้ แต่เหลียนฮวาหากข้าสังหารเจ้าเพราะเจ้าทำร้ายคนของข้า เช่นนี้ข้าก็ไม่ถือว่าผิดต่อคำสั่งเสียของอาจารย์! เพราะข้าเคยเตือนเจ้าแล้ว!!”หลานซีพุ่งเข้าไปพร้อมกับมีดสั้นในมือ ทว่าผู้ใดจะคาดคิดฉู่เจวี๋ยที่ติดอยู่ในรถม้าจะโผล่ออกมาจากม่านรถม้า จวินหรั่นหนิงหัวใจหล่นวูบ นางเพิ่งขยับเท้า ไม่ทันได้ส่งเสียงก็เห็นลั่วเหลียนฮวาคว้าฉู่เจวี๋ยลากออกมาจากรถม้า“ข้าไม่ให้เจ้าทำร้ายอาเจวี๋ย!!” ต้าหู่คำรามเสียงดังคว้าฉู่เจวี๋ยมาจากมือของลั่วเหลียนฮวา กระบี่เล่มหนึ่งจ้วงแทงไปข้างหน้า แทงทะลุอกของลั่วเหลียนฮวาจนนางอึ้งงันไม่ทันตั้งตัว“เหตุใดพวกเจ้าล้วนมีวรยุทธ์...”จวินหรั่นหนิงนึกถึงภาพที่นางเห็นเมื่อนานมาแล้ว ภาพที่ทำให้นางต้องออกเดินทางไปตามหาคนสามคน ภาพที่นางพาฉู่เซียงและฉู่เจวี๋ยไปด้วย สิ่งเหล่านี้นางเคยเห็นมันเกิดขึ้นแล้ว และต้าหู่ก็คือคนที่จะปกป้องฉู่เจวี๋ยจากลั่วเหลียนฮวาแม้ลั่วเหลียนฮวาไ

ฉู่เฟิงเยี่ยนไม่ได้พูดอะไรหลังกลับมาจากคุกหลวง เขาเพียงพาน้องสาวน้องชายไปไหว้หลุมศพบิดามารดา จุดจบเช่นนี้...ก็คงสาสมแล้วกับสิ่งที่อิ่นเกอได้กระทำกับคหบดีหลายๆ จวน เพราะบางครั้งการตายก็เท่ากับหมดทุกข์ การอยู่แบบไร้ค่าต่างหากที่จะเป็นการลงโทษอย่างแท้จริง อย่างที่เขาเรียกกันว่า...อยู่มิสู้ตายหญิงสาวถูกเรียกตัวเมื่อมีคนป่วยเข้ามาตรวจ นางนั่งลงก็พบว่าเป็นคุณชายสี่ตระกูลหลี คุณชายแห่งร้านแพรพรรณตระกูลหลีนั่นเองหลีเหวยจิ่นประคองสองมือคารวะนาง “วันนี้ข้าช่างโชคดีที่ได้ตรวจกับคุณหนูจวิน ยินดีด้วยกับการปักปิ่น ไม่มีเทียบเชิญมาข้าเสียดายยิ่งที่ไม่ได้ไปร่วมงาน ท่านพ่อกับท่านแม่เองก็เตรียมของขวัญ ยังหาโอกาสมามอบให้ไม่ได้ เสียดายจริงๆ”“คุณชายหลีเชิญนั่ง...” นางยิ้มบาง “ที่ไม่มีเทียบเชิญก็เพราะเป็นการจัดงานแบบกันเองในครอบครัว ข้าไม่ได้อยากได้งานเลี้ยงโต ไม่ชอบความยุ่งยากวุ่นวาย ขออภัยคุณชายหลี นายท่านและฮูหยินด้วย เอาเป็นว่าข้ารับน้ำใจของทุกท่านไว้แล้ว”เขานั่งลงและมองนางด้วยสายตาแฝงนัย จวินหรั่นหนิงมองออกถึงสายตาแบบนี้ บิดาเองก็เตือนแล้วว่าให้ระวังทั้งคำพูดและการกระทำ ตอนนี้นางไม่เหมือนเมื่อก่อน

พิธีปักปิ่นของฉู่เซียงไม่อาจจัดอย่างขอไปที ด้วยแขกที่มาร่วมงานมีเจ้ากรมคลังที่เคยทำพิธีสวมหมวกให้ฉู่เฟิงเยี่ยนมาแล้ว เขาพาฮูหยินและบุตรชายมาด้วย เห็นชัดว่าแม้เป็นขุนนางแต่ก็อยากให้บุตรชายรู้จักสนิทสนมกับชายหนุ่มท่านป้าสวียังคงทำหน้าที่สำคัญในพิธีปักปิ่นของฉู่เซียง หวีผมม้วนมวยและปักปิ่นผีเสื้อ ปิ่นที่จวินหรั่นหนิงจดจำได้ดี เพราะมันเคยทิ้งแผลเป็นเอาไว้ที่ข้อมือของฉู่เฟิงเยี่ยน เป็นปิ่นของมารดา...หนึ่งเดียวที่หลงเหลือเอาไว้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม ฉู่เฟิงเยี่ยนกำลังจดจ้องน้องสาวของตนด้วยรอยยิ้ม แววตาของเขาสั่นไหวตอนที่นางขยับเข้าไปใกล้ ใช้แขนเสื้อบดบังจากนั้นจับมือของเขาเอาไว้ กุมแน่น...ฉู่เฟิงเยี่ยนกุมมือตอบนาง มือของเขาสั่นน้อยๆ เห็นชัดว่าดีใจมากจริงๆ ที่บัดนี้ฉู่เซียงเติบโตแล้ว ทั้งยังปลอดภัยไร้กังวล เขาไม่ได้ก้มลงมามองนางและไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงยิ้มอย่างอ่อนโยนงานเลี้ยงเริ่มขึ้นแล้วตอนที่จวินหรั่นหนิงเดินเล่นอยู่ในสวน นางเดินเข้ามาในเรือนของฉู่เซียง เป็นเพื่อนอีกฝ่ายเข้ามาเปลี่ยนชุดงานของฉู่เซียงเป็นทางการกว่ามากจวินหรั่นหนิง เพราะมีขุนนางมาเป็นแขก เมื่อเจ้ากรมคลังและฮู