All Chapters of เงาฝันอุบัติรัก: Chapter 21 - Chapter 30

นางถลึงตาให้เขา “เวลาอะไรแล้วยังมาพูดถึงเรื่องเขินอาย หาไม่ท่านก็ลงมือถอดเองเถิด” กล่าวจบก็วงมือฉู่เฟิงเยี่ยนลงมือถอดเสื้อด้านบนออก บนผ้าพันแผลมีเลือดซึมออกมาจริงๆ ตอนนี้เขาจึงไม่กล้าล้อนางเล่นอีก ทว่าก็แอบมองดวงตาจริงจังของนาง ในยามที่จวินหรั่นหนิงลงมือทำแผลพันผ้ารอบแผลจนเสร็จเห็นถุงหอมที่ห้อยข้างเอวตอนที่นางยืนอยู่ใกล้ เขายื่นมือออกไปคว้าเอาไว้ “ข้าชอบกลิ่นเครื่องหอมของเจ้า เจ้าซื้อจากร้านใดหรือ”“ข้าทำเอง”“ผสมเอง?”“ใช่ กลีบและน้ำมันของดอกอวี้หลาน[1]ผสมกับดอกติงเซียง[2]ตากแห้ง นำมาปั้นเป็นลูกกลอนเล็กๆ ผสมรวมกับใบชาเล็กน้อย กลิ่นหอมเย็นช่วยให้จิตใจสงบ” นางเดินไปยังลิ้นชักไม่ไกลนัก หยิบถุงหอมสองใบมายื่นให้เขา “ข้าให้ท่านทั้งสองใบ เดิมทีทำให้ท่านพ่อกับพี่ใหญ่แต่พวกเขาไม่ชอบ”ถุงหอมเรียบๆ สองใบมีลายปักอักษรสองประโยค 平安富贵[3] ฉู่เฟิงเยี่ยนหัวเราะออกมาเบาๆ “ใจกว้างจริงๆ”บาดแผลเพิ่งแห้งสนิทฉู่เฟิงเยี่ยนก็จัดพิธีกราบไหว้อาจารย์ให้น้องสาวและน้องชาย เรื่องนี้ทำขึ้นอย่างลับๆ มีเพียงคนของสองตระกูลเท่านั้นที่ล่วงรู้ชายหนุ่มขยับเข้าไปยืนข้างจวินหรั่นหนิง กระซิบถามนางเบาๆ “จะออกเดินทางวันไหน”

เนื่องจากมีเฮยเสอติดตามไปด้วย ดังนั้นฉู่เฟิงเยี่ยนจึงรับรู้เรื่องราวของน้องสาวและน้องชายผ่านอีกฝ่าย ได้ยินมาว่าระหว่างเดินทางทั้งสองเริ่มเรียนรู้วิชาการแพทย์ ท่านหมอเจียงและนายท่านจวินปฏิบัติกับน้องสาวและน้องชายของเขาราวกับคนในครอบครัว ทั้งช่วยดูแล สั่งสอน รวมไปถึงคอยปกป้องคุ้มครองไปตลอดทางที่น่าประหลาดใจกว่านั้นก็คือผู้ที่คอยกำหนดว่าจะไปที่ใดก็คือจวินหรั่นหนิง หากนางบอกจะไปตะวันออกก็ไม่มีใครคัดค้าน หากนางบอกไม่ก็ไม่มีใครสงสัย หากนางบอกให้หยุดแม้ว่าคนคุ้มกันจะบอกว่าไม่ปลอดภัย แต่เพียงนางพูดว่าไม่เป็นไรทุกคนล้วนเชื่อฟังนาง ไม่เว้นแม้แต่ท่านหมอเจียงนอกจากนั้นในยามที่นางบอกว่าไม่เป็นไร พวกเขาทั้งหมดก็ไม่เป็นไรจริงๆ แถมระหว่างทางนางยังรับคนผู้หนึ่งมาด้วย เป็นสตรีทั้งยังมีวรยุทธ์สูงส่ง เฮยเสอส่งข่าวมาว่าสตรีผู้นี้เห็นชัดว่าถูกจวินหรั่นหนิงหลอกล่อให้ติดตามขบวนเดินทางไปด้วย และทั้งๆ ที่รู้สตรีนางนั้นก็ยังยอมติดตามไปด้วยโดยดี‘หลานซี’ตลอดการเดินทางจวินหรั่นหนิงให้ความช่วยเหลือชาวบ้านที่ป่วยแต่ไม่มีเงินรักษา บางครานางถึงกับเปิดโรงทานแจกของ แม้มีไม่มากแต่ก็นับว่าทำให้ชาวบ้านพร้อมต้อนรับนางใน

หลังจิบชาไปได้ไม่นานร่างกายก็รับรู้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ เขามองชานั้นแล้วขมวดคิ้ว พอละสายตาไปมองควันจากเครื่องหอม...“บัดซบ!!”เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้ประตู ฉู่เฟิงเยี่ยนสบถออกมาพร้อมกับมองไปที่หน้าต่าง ยังไม่ทันได้ลงมือผลักก็มีคนเปิดเข้ามา จากนั้นก็คว้าสาบเสื้อของเขาดึงออกไป...สตรีชุดดำยกเขาตัวลอยขึ้นไปในอากาศ พาเขาเหินตัวขึ้นไปบนหลังคาอย่างเงียบงัน เขาเหงื่อซึมออกมาพยายามตั้งสติ เบื้องล่างมีเสียงสนทนากันดังขึ้น คิดว่าผู้มาคงหมายจะเจอเขาดิ้นรนอยู่ในห้องนั้น“พิษม่านถัวหลัวนั่นจะทำให้เขาทั้งร้อนเร่าและอ่อนแรง เขาจะไปที่ใดได้ ตามหา ค้นให้ทั่ว!”สาวใช้หลายคนเร่งค้นหาไปทั่วเรือนรับรอง ฉู่เฟิงเยี่ยนกัดฟันอดทน ตอนนี้รู้แล้วว่าแม้รับมือการค้าได้ แต่เล่ห์กลของอิสตรีและความเจ้าเล่ห์ของตระกูลคหบดีด้วยกันเองนั้น เขาไม่ควรประมาท นายท่านลั่วนั้นแม้กล่าวว่าเจ้าเล่ห์ ทว่าเขามั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้รู้เห็นกับเรื่องนี้แน่นอน“โง่งมอย่างที่นางบอกไม่ผิด” สตรีชุดดำถลึงตาให้เขา นางกวาดสายตามองไปทั่วตัวเขา กระทั่งดึงถุงปักของเขาไป“หยุดนะ...” เขาพยายามยกมือขึ้นยื้อแย่งกลับมา ตอนนี้จึงพบว่าเขาไม่มีเรี่ยวแร

“ท่านเคยพบจวินเซียว?”“ไม่เคยพบ แต่เขาเป็นของข้านับจากวันที่ข้ากับหรันหรั่นทำข้อตกลงกันเอาไว้”ฉู่เฟิงเยี่ยนยกมือขึ้นกุมขมับ ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกัน!? “ข้อตกลงอะไรหรือ”“จากนี้จนกว่าหรันหรั่นจะกลับมา ข้าจะอยู่คุ้มครองความปลอดภัยของเจ้ากับจวินเซียว”เขาควรต้องสนทนากับจวินเซียวอย่างจริงจังเสียแล้ว เหตุใดเขารู้สึกว่าเรื่องที่ไร้เหตุผลนี้ ...กลับเต็มไปด้วยความมีเหตุมีผลเขาถูกวางยาแต่จวินหรั่นหนิงกลับให้ยาถอนมาล่วงหน้าเขาตกอยู่ในแผนการของคนตระกูลลั่ว นางเคยเตือนว่าให้ระวังอิสตรี ทั้งยังส่งหลานซีผู้นี้มาช่วยได้ทันเวลา“ท่านบอกว่าจนกว่าหรันหรั่นจะกลับ?”“ใช่ เห็นว่าต้องตามหาคนอีกสองสามคน หากไม่เจอคงยังกลับไม่ได้” หลานซีกล่าวจากนั้นก็หลับตาพิงผนังรถม้า เป็นอันว่าจบบทสนทนาแต่เพียงเท่านั้น...จวินเซียวมองฉู่เฟิงเยี่ยนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม ยิ่งมองเห็นสตรีชุดดำเดินตามมาด้วยเขาก็ยิ่งงุนงง “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”สตรีนางนั้นเดินเข้ามาใกล้เขา ยื่นมือออกมาจับคางของเขาเอาไว้ บิดไปมามองจนเขารู้สึกใบหน้าร้อนวูบ เขากำลังจะดันมือของนางออกนางกลับกล่าวขึ้นเสียก่อน“ข้ามีนามว่าหลานซี นี่เ

เขามองตามเด็กน้อยด้วยรอยยิ้ม จากนั้นหมุนตัวเดินกลับไปที่ร้านหมอ ไม่ได้สังเกตเลยว่าการกระทำนั้นตกอยู่ในสายตาของคนกลุ่มหนึ่ง“คุณหนูเขาก็คือท่านหมอจวินเจ้าค่ะ ตอนย้ายมาเมืองหลวงเขามีทั้งอาจารย์เจียง มีนายท่านจวิน มีคุณหนูจวินที่เป็นน้องสาว แต่ได้ยินมาว่าพวกเขากลับไปเยี่ยมบ้านเกิด ตอนนี้ก็ยังไม่เห็นกลับมา”“ตอนนี้เขาดูแลกิจการเพียงลำพัง?”“เจ้าค่ะ จวนของเขาอยู่ในตรอกหลางสือ”“แล้ว...ตอนนี้ในจวนมีใครอยู่บ้าง”“มีเพียงเขากับบ่าวไพร่ไม่กี่คนเจ้าค่ะ อีกปีกว่าเขาก็จะเข้าพิธีสวมหมวก ตอนนี้แม่สื่อในเมืองหลวงกำลังตื่นเต้นกันใหญ่ ถึงอย่างนั้นเพราะนายท่านจวินไม่อยู่ ดังนั้นจึงยังไม่มีใครกล้าเข้าไปหาเขาโดยตรง”“ว่ากันว่ามีคนหลายตระกูลเล็งเขาเอาไว้เป็นเขย จวนใดมีบุตรสาวก็มักจะส่งเทียบเชิญเวลามีงานเลี้ยง ทว่าท่านหมอจวินล้วนปฏิเสธ”“แล้วงานเลี้ยงของข้าเล่า”“นายท่านไปเชิญเขาด้วยตัวเองเลยเจ้าค่ะ แต่เขาปฏิเสธ”“คุณหนู ท่านหมอจวินผู้นี้แม้เป็นที่นับหน้าถือตา ทว่ากลับไร้ทุนทรัพย์ ได้ยินมาว่าแม้แต่เงินเปิดร้านนายท่านจวินก็ต้องไปกู้เงินจากร้านแลกเงินตระกูลฉู่”“แม้อาจไม่ได้ดูมั่งคั่ง แต่ท่านพ่อของข้าถึงกับไ