All Chapters of เงาฝันอุบัติรัก: Chapter 1 - Chapter 10

...รออะไรน่ะหรือ??…รอความตายของนายอำเภอหนานเฉาอย่างไรเล่า!!!ในความฝันบอกเหตุครานั้น นายอำเภอคนเก่าจะสิ้นใจด้วยโรคเก่า ทางการจะส่งนายอำเภอคนใหม่มาประจำการ ซึ่ง นายอำเภอคนใหม่นี้ก็คือสาเหตุการล่มสลายอันน่าอนาจของคนตระกูลจวิน!!ระหว่างรอนางให้บิดาแอบใช้เงินซื้อจวนหลังหนึ่งเอาไว้ในเมืองอู่ซวงไม่ไกลจากหนานเฉานัก จากนั้นก็ค่อยๆทยอยซื้อจวนหลังเล็กๆ เอาไว้ในเมืองต่างๆ ให้บิดาลอบใช้เงินที่มีซื้อทองหลอมเป็นแท่ง จากนั้นแอบเอาไปฝังเอาไว้ใต้พื้นกระเบื้องของจวนหลังที่ซื้อเอาไว้ในเมืองต่างๆ พร้อมๆ กันนั้นก็ให้คนไปหาซื้อสมุนไพรหายาก กระจายข่าวไปว่าตระกูลจวินหมดเงินไปกับสมุนไพรนั้นไม่น้อยเรื่องของเรื่องก็คือ...กิจการท่าเรือตระกูลจวินจะถูกนายอำเภอคนใหม่หมายตา เขาวางแผนใส่ร้ายจวินหลิวบิดาของหญิงสาว หาว่าท่าเรือตระกูลจวินมีการลักลอบค้าเกลือเถื่อน โทษนั้นหนักหนาถึงขั้นประหารชีวิตทั้งตระกูล!!!โชคยังดีที่แม้จวินเซียวพี่ชายของนางไม่เชื่อเสียทีเดียว แต่พอนายอำเภอคนเก่าสิ้นใจไปจริงๆ เขาก็ยอมให้บิดาถ่ายโอนยักย้ายทรัพย์สินที่มี จากนั้นก็ส่งคนตระกูลจวินสายรองให้แยกย้ายกันออกจากเมืองหนานเฉา ท้ายที่สุดก็ประกาศว

รถม้าออกตัวไปได้ไม่ไกลคนขับรถม้าก็ส่งเสียงเรียกนาง “คุณหนูขอรับ มีคนบาดเจ็บนอนอยู่ข้างถนน”นางเลิกม่านรถม้าขึ้น “หยุดรถ”ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากประตูเมือง เป็นสามแยกที่ทางหนึ่งเป็นทางขึ้นเขาตรงไปยังอารามไห่หวง ส่วนอีกทางตรงไปยังเมืองอวี่เฉิงทางเหนือ มองไปรอบๆ ด้านล้วนเงียบงันทั้งยังไม่มีข่าวโจรปล้นชิง หญิงสาวลงจากรถม้าเพราะอย่างไรเสียนางก็เรียนหมอ การช่วยคนจึงถูกปลูกฝังมากับบทเรียนของท่านอาจารย์เจียงซานเด็กหนุ่มที่นอนอยู่อายุราวสิบหกสิบเจ็ด มากสุดเดาว่าคงไม่เกินสิบแปด เสื้อผ้าที่เขาสวมเป็นแพรพรรณเนียนลื่นราคาสูง ตามเนื้อตัวมีร่องรอยของการถูกทำร้าย เขาเสียเลือดมากจึงหมดสติ ดูแล้วคงหนีบางอย่างมาเพราะตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยฝุ่นเปรอะเปื้อน“คุณหนูเขาคงมิใช่คนร้าย??” สาวใช้ของนางเสียงเบาด้วยความกลัวจวินหรั่นหนิงนั่งลงจากนั้นคว้าแขนของเขาขึ้น เลิกแขนเสื้อเพื่อจับชีพจร... ดวงตาของนางเบิกกว้าง ‘ผีเสื้อ’ นั่นเป็นปิ่นเงินรูปผีเสื้อ!!!ปิ่นนั้นดูเหมือนถูกดึงออกมาจากความร้อน เมื่อมือคว้าของร้อนแน่นอนย่อมทิ้งรอยเผาไหม้ มือของเขา...ข้อมือที่ตัวปิ่นทาบลง ...แผลยังสดใหม่คล้ายผีเสื้อบุรุษชุดแดงผู้นั้นแท้

แม้กล่าวได้ว่าทั้งสองเป็นศิษย์ของหมอเทวดา แต่การใช้เข็มกับด้ายเย็บแผลก็ไม่แพร่หลาย เนื่องจากความเสี่ยงที่แผลจะติดเชื้อนั้นมีมาก เป็นนางเองที่แอบหยิบยืมความรู้จากโลกอนาคตมาแนะนำผู้เป็นอาจารย์ ทันทีที่เห็นฝีเข็มพี่ชายของนางย่อมตระหนักว่าผู้ใดเคยช่วยฉู่เฟิงเยี่ยนเอาไว้“ข้าน้อยสาบานจะไม่พูดออกไปเด็ดขาดเจ้าค่ะ”จี๋เอ๋อร์ทำให้นางหลุดจากภวังค์ จวินหรั่นหนิงพยักหน้าจากนั้นก็ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ในเมื่อเจ้ามาแล้ว... เจ้าช่วยอะไรข้าสักอย่าง” แล้วนางก็แอบกระซิบกับจี๋เอ๋อร์ให้อีกฝ่ายแอบไปสืบเรื่องคนตระกูลฉู่ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้นึกถึงท่านลุงใจดีผู้นั้น...ฉู่อวี้ นางอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้เนื่องจากตระกูลจวินต้องปิดบังความมั่งคั่ง ดังนั้นจึงแสร้งไปขอกู้เงินเปิดร้านจากร้านแลกเงินตระกูลฉู่ ครานั้นท่านลุงฉู่ยอมให้กู้เงินโดยไม่ได้คิดดอกเบี้ยตามปกติ ด้วยร้านหมอในเมืองหลวงนั้นมีเพียงไม่กี่ร้าน เพิ่มเข้ามาอีกสักแห่งก็สามารถช่วยชีวิตคนได้อีกคนหนึ่ง ท่านลุงฉู่กล่าวว่านับเป็นเรื่องดีนางยังไม่ปักปิ่นน้อยครั้งนักจะได้พบปะผู้คน ในยามมาช่วยงานในร้านก็มักขลุกอยู่หลังร้าน ทว่าก็เคยพบและได้คารวะท่านลุงฉู่หล

ที่นางรู้ก็เพราะพวกเขาล้วนสวมชุดของสำนักศึกษาทั้งสิ้น เกรงว่าหลังเลิกเรียนไม่กลับบ้านแต่ตามตอแยไม่เลิกรา หญิงสาวตัดสินใจเดินเข้าไป“อาเจวี๋ย ไม่กลับบ้านมัวทำอะไรอยู่ตรงนี้”นางกวาดสายตามองไปยังเด็กหลายคนที่อายุน้อยกว่า จากนั้นมองไปยังฉู่เจวี๋ยที่เงยหน้าขึ้นมองนางด้วยความสงสัย จวินหรั่นหนิงยิ้มให้เขา “เจ้าทำถูกแล้ว อันว่าคนพาลนั้นไม่ควรตอบโต้หรือให้ความสำคัญ พวกเขาไม่คบหา เช่นนั้นก็นับว่าเจ้าโชคดีแล้ว”“ท่านจะไปรู้อะไร มารดาของเขาเป็นฆาตกร...”อีกฝ่ายยังพูดไม่ทันจบนางก็หันไปมองพร้อมกล่าวตัดบท “นางสังหารบิดามารดาเจ้าหรือ”เด็กคนนั้นเบิกตามองนางด้วยท่าทีโกรธขึ้ง “ย่อมไม่ใช่! บิดามารดาของข้ายังอยู่ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาแช่งบิดามารดาของข้า!”“เช่นนั้นเจ้าเดือดร้อนอะไร เขาไม่ใช่มารดา คนก่อเหตุเป็นคนละคนกัน สำนักศึกษาไม่ได้สั่งสอนหรือว่าควรแยกแยะผิดถูก ทั้งไม่ควรโยนความผิดให้ผู้บริสุทธิ์”“พวกข้าเพียงสงสารเห็นใจคุณชายกับคุณหนูฉู่”“ใช่ๆ พี่ฉู่ใจดีมาก สตรีชั่วช้าเช่นนั้นย่อมต้องให้กำเนิดคนต่ำตมเช่นเดียวกัน วันหน้าเขาต้องกลายเป็นฆาตกรเหมือนมารดาแน่นอน”“เจ้าได้ยินคุณชายและคุณหนูฉู่กล่าวเช่นนี้หรื

ด้านหลังเมื่อนางหันกลับไปสือซานก็กระซิบบอก “คุณชายนางหันกลับมามองท่านขอรับ”ชายหนุ่มไม่ได้หยุดเดินเพียงยิ้มออกมาจางๆ ตอนเห็นนางยิ้มให้น้องชายของเขาเมื่อครู่ อยู่ๆ หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้น นึกสงสัยเงียบๆ ว่าเพียงรอยยิ้มนี้ที่นางมีให้เด็กคนหนึ่งที่ไม่ใช่ญาติ ไม่ได้คุ้นเคย กลับทั้งอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความจริงใจถึงเพียงนี้ ลักยิ้มสองข้างแก้มทำให้รอยยิ้มของนางน่ามองนัก ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคล้ายถูกดึงดูด“จวินหรั่นหนิง...นางอายุสิบเอ็ดจริงๆ หรือ”นางชอบสวมชุดทะมัดทะแมงราวกับบุรุษ เรือนผมก็ไม่ได้ม้วนมวยแบบสตรียังไม่ออกเรือน เพียงม้วนมวยผูกด้วยแถบผ้าเช่นบุรุษ คนทั่วไปเข้าใจได้เพราะนางเป็นหมอ ดังนั้นจึงไม่มีใครมองว่าไม่เหมาะสม ด้วยทุกๆ วันจะมีคนเจ็บมาตามหมอได้ตลอดเวลา การเดินทางอย่างเร่งรีบ หากสวมชุดของสตรีย่อมไม่สะดวกรวดเร็ว ท่าที กิริยา คำพูด รวมไปถึงการสางตัวที่ดูโตกว่าอายุ ทำให้ผู้คนลืมว่านางเป็นเพียงเด็กสาววัยไม่ถึงสิบห้าปีด้วยซ้ำ“ไม่ผิดขอรับ นางอายุเท่าคุณหนูรอง”“อืม” เขาส่งเสียงตอบรับ “นายท่านจวินช่างเป็นบิดาที่ประเสริฐยิ่ง บุตรสาวอายุเพียงเท่านี้กลับเฉลียวฉลาดและใจกล้านัก”บาดแผลของเข