All Chapters of เงาฝันอุบัติรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“ได้สิ” นางยิ้ม “ไปหลายๆ คนสนุกดี คุณหนูฉู่เองก็มา นางอยู่ด้านนั้น”ลั่วเหลียนฮวามองตามมือที่ชี้ไปก็ชะงัก นางเพิ่งมองเห็นหลานซีกับคนอื่นๆ ทว่าเมื่อหรุบตาลงสีหน้าก็กลับมาเป็นปกติ รอยยิ้มงดงามเปิดขึ้นขยับไปเดินด้านข้างฉู่เฟิงเยี่ยน จงใจพาตัวเข้าไปขวางจวินหรั่นหนิงกับชายหนุ่มหญิงสาวเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีใด นางเดินอยู่ด้านหนึ่งฉู่เฟิงเยี่ยนอยู่อีกฟาก มีโฉมงามกั้นอยู่ตรงกลางชวนสนทนา เขาหันมามองจวินหรั่นหนิง คิ้วมุ่นลงเล็กน้อยหันกลับมาสบตากับนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม นางยักไหล่มองตรงไปยังหลานซีที่เลิกคิ้วมองนางเช่นกัน“ได้ยินมาว่าตระกูลจวินย้ายมาจากเมืองอู่ซวง ที่นั่นข้าเองก็เคยไปเยือน ทิวทัศน์งดงามมากจริงๆ หุบเขาเซิงซานดอกเหมยบานสะพรั่ง” ลั่วเหลียนฮวากล่าวด้วยรอยยิ้มงดงามจวินหรั่นหนิงเดินช้าๆ ฉู่เฟิงเยี่ยนหยุดเดินแล้วขยับไปยืนอีกฝั่งอย่างแนบเนียนตอนที่สตรีทั้งสองสนทนากัน เขาเลือกที่จะเดินอยู่ด้านหลังฟังสตรีทั้งสองเงียบๆ“หากกล่าวถึงดอกเหมยที่ใดก็มิสู้เมืองหนานเฉา คุณหนูลั่วไม่คิดเช่นนั้นหรือ” จวินหรั่นหนิงกล่าวพร้อมกับมองดูข้าวของที่ร้านค้าริมถนน นางเห็นท่าทีชะงักงันของอีกฝ่าย ทว่าลั่

อิ่นเซ่อถอนหายใจ “บิดามารดาสิ้นใจเพราะแผนร้ายของอิ่นเกอ ให้อย่างไรเขาก็น่าเห็นใจอยู่ไม่น้อย เสียดายเขาไม่สนใจจะเข้ารับราชการหาไม่ข้าคงสนับสนุนเต็มที่ ที่สำคัญข้ารู้ว่าคนเช่นเขายากที่จะควบคุม เขามีความคิดเป็นของตัวเองยากนักจะชักจูงให้เป็นไปอย่างที่ผู้อื่นปรารถนา เอาเป็นว่าตอนนี้เขาช่วยเราเราก็ช่วยเขาเถิด ต่างฝ่ายต่างได้ไม่มีฝ่ายใดเสียเปรียบ”แผนการลึกล้ำ คนดีมีความสามารถ น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถชักจูงให้เข้ารับราชการได้ หาไม่เขาคงมีกุนซือชั้นยอดในราชสำนัก“เฮยเสอเล่าเป็นอย่างไรบ้าง”“กระหม่อมเพิ่งไปเยี่ยมเขาที่ร้านหมอตระกูลจวิน อาการของเขาดีขึ้นมากพ่ะย่ะค่ะ แผลที่ขาสมานกันดีแต่ยังเดินได้ไม่คล่องนัก ถึงอย่างนั้นก็สามารถลงจากเตียงเดินเหินเองได้โดยไม่ต้องมีคนช่วยประคอง ท่านหมอเจียงกล่าวว่าตอนนี้ยังไม่อาจใช้วรยุทธ์ กระหม่อมเห็นว่าเขาอยู่ที่นั่นน่าจะปลอดภัยดังนั้น...”“อืม ให้เขารั้งอยู่ที่นั่น ให้คนของเราไปจัดการดูแลเรื่องค่ารักษาและค่าที่พักของเขาทั้งหมด ยังมี....ส่งคนไปคุ้มกันที่นั่นเงียบๆ รายงานอาการของเขาให้ข้ารู้หากมีสิ่งใดน่ากังวล”“แล้วเรื่องพระชายา??”“ปล่อยข่าวลือออกไปว่านางล้มป่

รถม้าตระกูลจวินและตระกูลฉู่มาถึงพร้อมกัน พอลงจากรถม้าและมองเห็นการแต่งตัวของฉู่เซียง จวินเซียวหลุดหัวเราะออกมา “ดูเหมือนพวกเจ้าจะสนิทสนมกันมาก แม้แต่การแต่งตัวก็ดูคล้ายคลึงกันเข้าไปทุกที”ฉู่เซียงเดินเข้ามาหาทั้งสองคน นางยอบกายให้จวินหลิวก่อน “ท่านลุง ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รอง”“เด็กดี พวกเจ้าก็มาถึงแล้วหรือ เช่นนั้นพวกเราเข้าไปพร้อมกัน” จวินหลิวจัดเสื้อผ้าจากนั้นเดินเข้าไปหาฉู่เฟิงเยี่ยน วันนี้ฉู่เจวี๋ยไม่มาเพราะอยากรั้งอยู่ที่ร้านหมอเป็นเพื่อนเจียงซาน ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ชอบงานเลี้ยงจึงไม่บังคับในงานเลี้ยงแม้มีเพียงสี่ตระกูลใหญ่ ทว่าจำนวนคนที่มาก็ไม่นับว่าน้อยเลย แต่ละจวนล้วนพาบุตรชายบุตรสาวมาพบปะสร้างไมตรีกันอย่างเปิดเผย เห็นนายท่านและฮูหยินแต่ละตระกูลพาบุตรสาวเข้ามาคารวะบิดาและพี่ชาย...ยังมีฉู่เฟิงเยี่ยนที่มีคุณชายอีกสามจวนเข้ามาประจบ จวินหรั่นหนิงคล้ายเข้าใจในที่สุด “นี่...มิใช่งานเลี้ยงดูตัวหรือไร” นางกระซิบกับฉู่เซียง“ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นนี้เจ้าค่ะ ยังนึกว่าเป็นงานเลี้ยงจริงๆ”ก็งานเลี้ยงจริงๆ แต่เป็นงานเลี้ยงที่แฝงนัยเอาไว้อย่างแนบเนียน พวกนางเองก็ได้คารวะนายท่านจากสาม

เสียงน้ำแตกกระจายพร้อมกับเสียงอุทานรอบด้าน จวินหรั่นหนิงที่ตกลงไปในน้ำอันเย็นเยียบพยายามตะเกียกตะกาย เรือนผมสยายหลุดลุ่ย นางค่อยๆ จมลงไปท่ามกลางความหนาวเหน็บ ร่างกายไม่ตอบสนองต่อการขยับเพราะน้ำนั้นเย็นเยือกเกินไปเสียงตะโกนดังขึ้นจากทุกทิศทาง มีเสียงน้ำกะเพื่อมไหวรุนแรงไม่ไกลนัก มือคู่หนึ่งคว้าตัวนางลากขึ้นบนผืนน้ำ แขนเสื้อของเขาห่อศีรษะของหญิงสาวเอาไว้จนนางมองไม่เห็นสิ่งใด“อวี้เสี้ยวข้าบอกให้เจ้าไสหัวไป!!”ฉู่เฟิงเยี่ยน?? เสียงของเขาทั้งกราดเกรี้ยวและโกรธกรุ่น แล้วนี่...เขาเข้ามาถึงตัวนางตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?“ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ไม่ได้ทำอะไรนางเลย” นั่นเป็นเสียงของอวี้เสี้ยว“กันแขกฝ่ายบุรุษและบ่าวชายออกไปให้หมด!” ฉู่เฟิ่งเยี่ยนดันศีรษะของนางแนบอก ปกปิดเรือนร่างและศีรษะของนางเอาไว้กับแขนเสื้อและเสื้อคลุมของเขาจวินหรั่นหนิงรับรู้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นรัวเร็ว ตัวเขาสั่นเล็กน้อยอาจเพราะความหนาวเหน็บ นางนี่สิสั่นเทาทั้งตัวจนปากขยับแทบไม่ได้“เจ้าอย่าเพิ่งขยับ ยังมีผู้อื่น... ริ้วแพรหายไปแล้ว” เขาก้มลงมองนางดวงตาคมดุวูบไหวแต่ก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอย่างรวดเร็ว“หนะ...หนาว” สองมือของนางกุ

จวินหรั่นหนิงเป็นคนที่ตกน้ำ เป็นคนที่แช่ในน้ำทั้งตัว เป็นคนที่ใครๆ ต่างก็ประคบประหงม ทว่า...คนที่ล้มป่วยเพราะไข้หวัดกลับเป็น...ฉู่เฟิงเยี่ยน!!เจียงซานมองคนที่นอนซมอยู่บนเตียง จมูกของชายหนุ่มขึ้นสีแดงเรื่อ สูดจมูกไม่หยุดแถมตัวร้อนผ่าว ถึงอย่างนั้นก็ไม่นับว่าเขาอ่อนแอเกินไป ยังมีสติสนทนากับเขาได้ปกติ ยังลุกขึ้นมาดื่มยาเองได้“อาจารย์เจียงข้าดูน่าขันมากเลยหรือขอรับ”“แล้วไม่น่าขันหรือ อุตส่าห์ทำตัวเป็นวีรบุรุษช่วยหญิงงาม แต่ดูเจ้าตอนนี้สิสภาพดูได้ที่ไหน ส่วนคนที่เจ้าช่วยน่ะหรือ...โน่นนางยังวิ่งไปที่ร้านเพื่อตรวจสมุนไพรและออกมาช่วยงานหน้าร้าน”“นางไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วขอรับ” เขาเสียงอู้อี้เจียงซานหัวเราะออกมาอีกครั้ง “เด็กโง่พวกนี้...”แม้จะเป็นจวินหรั่นหนิงก็ยังมีข่าวลือออกมา ทว่าก็แบ่งออกเป็นฝ่ายที่ตำหนิถึงความไม่เหมาะสม กับฝ่ายที่มองว่านี่เป็นอุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นฝ่ายที่ตำหนิก็มองว่าจวินหรั่นหนิงนั้นเป็นสตรี เสียกิริยาต่อหน้าบุรุษมากมาย ทั้งยังเป็นในจวนของผู้อื่น เช่นนี้ชื่อเสียงความดีงามที่สั่งสมมาคงหมดสิ้นแล้วฝ่ายที่เห็นอกเห็นใจล้วนหาสิ่งมาโต้แย้ง เพราะหากในวันนั้นฉู่เฟ