Se connecterPartager
บทที่ 2.7
Date de publication:
2026-02-28 07:21:35
Dernier chapitre
คุณหนูเกียจคร้านกับท่านอ๋องผู้หล่อเหลา บทที่ 7.3 จบ
แต่พอเหลือบไปมอง คนของเขากลับคอยกันคนอื่นที่จะเดินเข้ามา นางพลันหัวเราะ “เอาเถิด...” แล้วนางก็ยื่นหน้าเข้าไปจุมพิตเขา “ตกลงหรือไม่”หลี่เหวินหรงพยักหน้า “ย่อมตกลง อะไรก็ได้ เพียงเป็นเจ้า...ข้าล้วนยอม” เขาเงยหน้าขึ้นจากนั้นจุมพิตนางอย่างลึกล้ำ กอดนางแนบอกยกนางขึ้นจนตัวลอย“หลี่เหวินหรง”“หืม”“ข้ารักท่าน รักตั้งแต่แรก”เขากอดนางแน่นขึ้น “ข้าอาจไม่ได้รักเจ้าตั้งแต่แรก แต่ชั่วชีวิตนี้จะรักเพียงเจ้าไม่มีคนอื่น เซี่ยอันเหยา ข้ารักเจ้า”เขาไม่เคยละโมบ ไม่เคยปรารถนาในสิ่งใดอย่างแท้จริง เพราะตลอดมาติดอยู่กับสิ่งที่มีแล้วไม่อาจครอบครองอย่างยั่งยืน สิ่งที่อาจจะเป็นของเขา บางครั้งก็ต้องตกเป็นของคนอื่น ยิ่งอยู่ในที่สูงก็ยิ่งต้องเสียสละ เขาเติบโตมาท่ามกลางความขัดแย้ง การแก่งแย่ง ดังนั้นจึงเหนื่อยหน่าย ปล่อยวางทว่ากับนางไม่ใช่เช่นนั้น เขาเกิดความอยากได้ อยากมี อยากครอบครอง แต่ก็ตระหนักว่าการบีบบังคับไม่ใช่หนทาง เพราะหากนางไม่เต็มใจ ไม่ยินยอม นั่นก็ไม่ใช่การครอบครองอย่างแท้จริงเมื่อเห็นว่านางชอบมองเขาก็ให้มอง เห็นนางชมชอบใบหน้านี้ เขาก็ใช้วิธีให้นางยอมเข้าหาเพราะรูปลักษณ์ ค่อยๆ ล่อลวงนางให้ยอมลดกา
คุณหนูเกียจคร้านกับท่านอ๋องผู้หล่อเหลา บทที่ 7.2
เขา...หน้าม้าน “ขะ...เข้าสิ เข้าไป” เขาหันไปมองรถม้าของซีเจี้ยนหวางจากนั้นเดินเข้าจวนตระกูลเซี่ยไปอย่างเสียไม่ได้ ในใจก่นด่าหลานสาวที่ไม่ไว้หน้า แน่นอนเขาเข้าใจความหมายที่หญิงสาวแอบค่อนขอดเขาสอดมือสอดไม้สอดปากเรื่องของจวนผู้อื่นเช่นนี้ นั่นก็เพราะเขาอยากเปลี่ยนฝ่ายมาอยู่ฝ่ายท่านอ๋อง ดังนั้นจึงไม่กล้าสร้างความขุ่นเคืองเพิ่งเติมวันนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องสนทนากับบุตรสาวของเขาสักครั้ง ให้อีกฝ่ายช่วยไกล่เกลี่ยความเข้าใจผิดก่อนหน้า ทว่า...เขาไม่มีโอกาสเลยเพราะเซี่ยอันเหยาไม่ให้เวลาเขาได้อยู่ตามลำพังกับมารดาของนาง!เซี่ยซีเหวินเอาแต่รบเร้ามารดาให้เข้าไปช่วยดูความเรียบร้อยในเรือนของตน เซี่ยอันเหยาเอาแต่รบเร้ามารดาให้เข้าไปช่วยดูชุดที่จะสวมพรุ่งนี้ แม้กระทั่งเซี่ยจิ่งหวนก็ยังดูเหมือนเร่งที่จะส่งแขก...ไม่นานเสนาบดีซ้ายก็ออกมาจากจวนตระกูลเซี่ยด้วยใบหน้าโกรธกรุ่น ตะโกนด่าป้ายหน้าจวนว่า“นางเด็กเนรคุณ! ตระกูลลั่วเลี้ยงเจ้าเสียข้าวสุกจริงๆ!!” แต่...ประตูจวนตระกูลเซี่ยกลับปิดดังโครม!!...อย่างเย็นชา หาได้สนใจคำก่นด่าของเขาไม่ด้านในจวนเซี่ยซีเหวินกุมมือลั่วซื่อ “ท่านแม่ไม่ต้องกังวล วันหน้าข้าจะดูแล
คุณหนูเกียจคร้านกับท่านอ๋องผู้หล่อเหลา บทที่ 7.1
“ข้าเพียงสงสัย ช่วงที่เจ้าแกล้งตายอยู่ที่จวน ในใจของเจ้าเป็นห่วงข้าบ้างหรือไม่”นางชะงัก อยู่ๆ ก็คิดถึงจุมพิตในรถม้าต่อหน้าบิดามารดา “ท่านจะต้องทำให้ข้ารู้สึกขายหน้าให้ได้เลยหรือ”“เจ้ารู้สึกขายหน้า?” เขาพยักหน้ากับตัวเอง “ที่แท้ก็เป็นเพราะฤทธิ์สุรา เจ้าไม่ได้อยากทำเช่นนั้นจริงๆ” แล้วเขาก็เดินเลยไปขึ้นรถม้านางเลิกคิ้วมองตามจากนั้นรีบตามไป “ท่านกำลังน้อยใจข้าอยู่หรือ”“ออกรถ” เขาสั่งเมื่อทั้งสองนั่งลงจนมั่นคง “ข้าจะ...”หญิงสาวผุดตัวลุกแล้วโผเข้าไปหาเขา นางจุมพิตเบาๆ ที่ข้างแก้มของเขาจากนั้นเงยหน้ายิ้ม “ข้าอยากทำจริงๆ บางที...สุราก็ไม่ได้เลวร้าย เคยได้ยินหรือไม่ว่าคนที่กำลังเมามายมักไม่โกหก”เขากะพริบตามองนางคล้ายอึ้งงันนางเหลือบมองริมฝีปากของเขา พยายามนึกถึงสัมผัสในวันนั้น ทว่านึกอย่างไรก็คงไม่ดีไปกว่า... เซี่ยอันเหยาถามตัวเอง นางอยากจะเอาแต่ใจสักครั้งได้หรือไม่?ทว่า...ท่อนแขนกลับโอบเข้ามาดึงนางเข้าหาตัว รอยยิ้มหล่อเหลาล่อลวงอยู่ใกล้จนชิด เช่นนี้แล้วจะมัวลังเลทำไม!!!นางโอบสองแขนกอดเขาจากนั้นเงยหน้าขึ้นเป็นฝ่ายจุมพิตหลี่เหวินหรงอีกครั้ง และครั้งนี้สติสัมปชัญญะของนางชัดเจนแจ่มแจ้ง!
คุณหนูเกียจคร้านกับท่านอ๋องผู้หล่อเหลา บทที่ 6.9
หลังยาหมดฤทธิ์ก็หลงเหลือเพียงฤทธิ์สุรา ...ทิ้งไว้ด้วยอาการเมาค้างอย่างรุนแรง!! “อา...ทรมานกว่าที่คิดนะเนี่ย”หญิงสาวครางเสียงเบาในถังอาบน้ำ ดำผุดในน้ำซ้ำๆ เพื่อให้สมองโล่ง กระทั่งอยู่ๆ ภาพที่นางปีนขึ้นนั่งคร่อมตักหลี่เหวินหรงปรากฏขึ้น จากนั้นไม่พอนางยังบังคับจูบเขาอีก!!!“กรี๊ด!!!”เสี่ยวจิ่งวิ่งเข้ามา “คุณหนูเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ”“ไม่มีอะไรไม่ต้องเข้ามา!” นางทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง “น่าขายหน้าที่สุด...แกล้งตายตอนนี้ทันมั้ยเนี่ย!” เมาแล้วเรื้อนไม่พอ มีหน้าไปลวนลามเขาอีก ไม่เท่านั้นยังทำต่อหน้าบิดามารดาเซี่ยอันเหยาเอ้ยจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนละเนี่ย!!หลังจากฟื้นคืนจากอาการเมาค้าง เซี่ยอันเหยาตัดสินใจไม่รับแขก ไม่ออกจากเรื่อง ไม่ไปไหน เก็บตัวแกล้งตายอยู่แต่ในจวน บิดายังคงเข้าวังหลวง มารดาไม่ได้แสดงท่าทีใด ไม่ได้ตำหนิ ทว่าเมื่อนางมองตามารดาอีกฝ่ายกลับแสดงออกชัดถึงความ...ขบขัน!!เมื่ออดรนทนไม่ไหวมารดาก็กล่าวสั้นๆ “เจ้าลูกคนนี้นี่...”สามวันแล้วที่นางเก็บตัวเงียบๆ ทว่าก็ยังรับรู้เรื่องราวข้างนอกจากบิดามารดา ราชสำนักเกิดระลอกคลื่นครั้งใหญ่อำนาจที่ยังหลงเหลือของไท่หวงไท่โฮ่วบัดนี้นับว่ากวาดล้า
คุณหนูเกียจคร้านกับท่านอ๋องผู้หล่อเหลา บทที่ 6.8
“นั่นอย่างไรเล่า!!” อยู่ๆ หญิงสาวก็เสียงดังขึ้นพร้อมกับหยัดตัวจนแทบล้มหงาย ยังดีที่ชายหนุ่มคว้านางเอาไว้ได้ทัน“ข้าจึงได้บอก มีข้าอยู่ หากท่านแต่งให้ข้า ข้าจะทำให้ท่านไม่มีเวลาที่จะรู้สึกเหงา เศร้า หรือว่าโดดเดี่ยว ในทุกๆ เทศกาลข้าจะนั่งข้างๆ ท่าน กินข้าวเป็นเพื่อนท่าน เวลาที่ท่านเป็นไข้ข้าจะช่วยเช็ดตัวให้ท่านเหมือนครั้งก่อนที่ท่านเป็นไข้”พูดมาถึงตรงนี้ลั่วซื่อถึงขั้นเบิกตาอ้าปากค้าง...หลี่เหวินหรงรีบเอามือปิดปากหญิงสาว “เจ้ากำลังเปิดโปงตัวเองรู้ตัวหรือไม่”“เปิดโปงอะไร ขอท่านแต่งงานก็ขอมาแล้ว เหลือเพียงลักพาตัวท่านพาหนีไปจากความวุ่นวายนี้เท่านั้น ข้าพูดจริงนะที่บอกว่าชอบที่ท่านหน้าตาหล่อเหลาดูรื่นหูรื่นตา”เขาได้แต่กุมขมับเมื่อเห็นสีหน้าของ...ว่าที่พ่อตาและแม่ยาย “เหยาเหยาเจ้าหยุดก่อเรื่องก่อนดีหรือไม่ พูดให้น้อยๆ ลงหน่อย”“ได้ เช่นนั้นไม่พูดแล้วทำเลยก็แล้วกัน” นางดันไหล่เขาจากนั้น...จูบหลี่เหวินหรงต่อหน้าบิดามารดาบนรถม้า!!!หลี่หยวนหลงเดินเข้าไปในตำหนักตะวันออก รัชทายาทที่เพิ่งรู้เรื่องรีบออกมาอย่างแตกตื่น “ถวายพระพรเสด็จพ่อ ลูกไม่รู้ว่าจะเสด็จมา...”เขาโบกมือไล่คนที่เหลือออกไป “ต
คุณหนูเกียจคร้านกับท่านอ๋องผู้หล่อเหลา บทที่ 6.7
กระทั่ง...เสียงของหนักๆ หล่นลงบนพื้น หันไปอีกครั้งก็พบว่าของหนักๆ ดังกล่าวก็คือร่างสูงของจื้อหลางโหว!!!เซี่ยอันเหยาเองก็ไม่ต่างนางล้มพับลงไปในอ้อมแขนบิดา เกิดอาการชักเกร็งทั้งคู่ “ตามหมอหลวง!!!” หลี่เหวินหรงปราดเข้าไปประคองหญิงสาว สองมือประคองใบหน้าของนาง จากนั้นกดจุดเหรินจง[1]ย้ำๆ “เหยาเหยาได้ยินข้าหรือไม่ เจ้าลืมตามองข้า” ทั้งเซี่ยอันเหยาและเหมิงซูเยี่ยล้วนถูกวางยาก่อนหน้านี้ แต่เพราะเพื่อให้แผนการลุล่วงโดยไม่เกิดความเสียหาย ทั้งสองจะต้องดูเป็นปกติที่สุด เช่นนี้หมอหลวงจึงใช้วิธีฝังเข็มและ...ใช้สุรากดผงสลายกำลังของไท่หวงไท่โฮ่วผลของการกดผงสลายกำลังด้วยการฝังเข็มก็อีกเรื่อง ผลของการดื่มสุราก็อีกเรื่อง เหมิงซูเยี่ยเป็นบุรุษไม่มีอาการรุนแรงเท่าหญิงสาว ดังนั้นหลังจากอาการชักเขาก็ไม่มีอาการอื่น ผิดกับเซี่ยอันเหยาบนรถม้า...หญิงสาวเกาะหลี่เหวินหรงเอาไว้อย่างมั่นคง ดังนั้นเขาจึงต้องขึ้นรถม้าไปกับลั่วซื่อและผู้เป็นอาจารย์เซี่ยอันเหยาคล้ายคนที่เมามายไม่ได้สติ นางลูบคลำไปทั่วปากก็พึมพำกับเขา “คุณชายหลี่ ท่านยังไม่ได้บอกข้าเลยว่าข้อเสนอของข้าท่านตอบรับหรือไม่”ไม่พูดเปล่านางยังสอดมือเข้าไปใ
Vous vous intéresseriez aussi à
ลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม36.9K Vuesหมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท
ม่านฝันจันทรา52.8K Vuesบุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี156.5K Vuesลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง137.6K Vuesหวนคืนครานี้เห็นทีต้องเอาคืน
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา519 Vuesเส้นทางนางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s
sanvittayam465 Vuesเรือนหลังฉ่ำราคะ
ท่านจอมยุทธ์1991674 Vuesนางร้ายเช่นข้าเกิดใหม่อีกคราเพื่อทวงแค้น
อักษรามณี332 Vues
