Alle Kapitel von ร้านซ่อนรัก : Kapitel 21 – Kapitel 30

CHAPTER 21 ปาร์ตี้ริมสระเมื่อเดินมาถึงลานจอดรถของห้างสรรพสินค้า ก็มาถึงเวลาที่ฉันกับพี่ลูคัสต้องแยกย้ายกลับที่พักของใครของมัน “ถึงคอนโดแล้วบอกฉันด้วยนะ” เมื่อเก็บของใส่รถเสร็จ ฉันก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่พี่ลูคัสที่ยืนรออยู่ด้านหน้าของรถ “ฉันจำเป็นต้องรายงานเธอทุกฝีก้าวเลยหรือไง” “ถึงจะไม่ใช่แฟนแต่ฉันกับพี่ก็คุย ๆ กันอยู่นะ บอกกันสักนิดก็ได้” เสียงของฉันแผ่วเบาแต่หนักแน่น พูดออกไปจากความรู้สึกที่เก็บมานาน ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา พี่ลูคัสแทบจะไม่เคยบอกฉันเลยว่าไปที่ไหน ทำอะไรกับใคร ข้อมูลที่ฉันได้มักจะมาจากสตอรี่ไอจีของพี่พลอยหรือพี่นานิเสมอ บางครั้งก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่คนที่คอยตามเฝ้าดูเขาจากห่าง ๆ ถึงแม้ฉันจะเป็นคนที่ตามจีบเขาก่อน แต่เขาก็ควรที่จะบอกฉันบ้างสักนิด เหมือนที่ฉันทำกับเขา“ถ้าไม่ลืม ฉันจะส่งข้อความหาแล้วกัน” ลูคัสตอบสั้น ๆ ก่อนจะหันหลังเดินไปที่รถของตัวเอง ซึ่งจอดห่างจากรถของโซ่เพียงสามคันเท่านั้นเมื่อได้ยินคำตอบนั้น รอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของโซ่ เธอไม่พูดอะไร นอกจากเปิดประตูรถ ขึ้นไปนั่งและจัดการสตาร์ทเครื่องยนต์ ก่อนจะขับออกจากลานจอดรถของห้างไปท

CHAPTER 23 ใครกันแน่ที่ง่าย NC +“แบบนี้ยังจะอยู่ต่ออีกไหม” หลังทำแผลเสร็จพี่คิงก็ถามพวกเราทั้งสามขึ้น “พวกมึงอยู่ต่อกันก็ได้” ฉันหันมองหน้าด้วยท่าทีจริง รู้สึกเกรงใจที่เพื่อนต้องกลับเพราะฉัน ทั้งที่พึ่งมาถึงงานได้แค่ชั่วโมงกว่าเอง“ละมึงจะกลับยังไง ไม่ได้เอารถมา” เลอาทักท้วงขึ้น เหมือนจะไม่ยอมให้ฉันกลับคนเดียวง่าย ๆ “เดี๋ยวเรียกรถโดยสารในแอปก็ได้มึง” “แต่มันดึกแล้วมึง ให้พวกกูไปส่ง อีกอย่างก็ไม่อยากอยู่ต่อแล้วถ้ามึงกลับ” จูนพูดเสริมขึ้น ด้วยสีหน้าจริงจังนั่นยิ่งสร้างความลำบากให้กับฉันขึ้นไปอีก รู้สึกผิดที่ไม่ระวังตัวจนเพื่อน ๆ ต้องหมดสนุกเลย “พี่เห็นด้วยกับน้องสองคนนะ มันดึกแล้วโซ่จะกลับคนเดียวได้ไง อันตราย”“จะเอายังไง” จูนหันมามองหน้าฉันและเลอาพร้อมกับตั้งคำถาม “เอาอย่างนี้ไหม เดี๋ยวพี่ไปส่งโซ่ให้ พวกเราอยากอยู่ต่อจะได้ไม่ต้องกังวลว่าโซ่จะกลับคนเดียว” เสียงเข้มพูดเสนอขึ้น ทำให้ทั้งสามสาวหันมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ “ไม่เอาค่ะ โซ่เกรงใจ” ฉันรีบปฏิเสธขึ้นทันที “ให้พี่คิงไปส่งเถอะโซ่” เลอาพูดขึ้นอย่างเห็นด้วย เพราะลึก ๆ เธอก็อยากอยู่ต่ออีกหน่อย แต่ถ้าเพื่อนกลับคนเดียว เธอจะไม่ยอม

CHAPTER 25 ถูกลงโทษ NC+++ใบหน้าคมคายก้มลงไปประชิดกับยอดอวบอิ่มหลังจากที่ทั้งคู่ได้ปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจนเปลือยเปล่าแล้ว ริมฝีปากหนาเลื่อนเข้าไปขบเม้มยอดปทุมถันที่แข็งชูชัน ก่อนจะเลื่อนฝ่ามือหนาอีกข้างขึ้นมาบีบเค้นเต้าสวยอย่างมันมือ ขณะที่โซ่ขยับมือลงไปกอบกุมแก่นกายหนาชักรูดขึ้นลงช้า ๆ อย่างรู้งาน “อ้า….เป็นงานขึ้นนะ” เสียงเข้มครางทุ้มต่ำในลำคอ ก่อนจะเอ่ยหลังจากที่เขาผละออกจากยอดปทุมถัน เมื่อถูกมือนุ่ม ๆ ของหญิงสาวสัมผัสเข้าที่แท่งร้อนจุดอ่อนไหวของเขา มอบความเสียวซ่านเบา ๆ จนทำให้เขากลั้นเสียงครางไว้ไม่อยู่ “เผื่อพี่จะมีใจให้ฉันมากขึ้นไง” “........” ลูคัสไม่ได้ตอบอะไร นอกจากหลุบมองยังกลีบอวบอูมของหญิงสาวที่เริ่มเปียกแฉะพร้อมที่รับแรงกระแทกจากเขาเต็มทนแล้ว มือหนาไม่รอช้า เลื่อนลงไปสัมผัสที่ใจกลางสาวนิ้วชี้เรียวสะกิดเขี่ยติ่งเกสรบดขยี้จุดอ่อนไหวของโซ่เบา ๆ จนน้ำหวานเริ่มหลั่งไหลซึมออกมาจนเปียกนิ้วเรียวของเขา คนตัวเล็กแสดงสีหน้าเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสวาบหวิวที่เขามอบให้ อารมณ์กระสันของทั้งคู่ทุกปลุกกระตุ้นขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยมแล้ว “อื้อ….พี่ลูคัส” สายตาคมกริบหลุบมองสีหน้าทรมานของคน

CHAPTER 27 อย่างี่เง่า“กินเยอะ ๆ สิลูกผอมลงเยอะเลย” เสียงปัทมาพูดกับลูกสาวคนเล็กของตระกูล “กางเกงหนูตึงหมดละคะคุณนาย” เลอาพุดพลางลูบหน้าท้องแบนราบที่ป่องออกมาเล็กน้อยหลังจากรับประทานอาหาร “แกด้วยตาลูคัส กินข้าวน้อยอย่างแมวดม” ปัทมาหันมาบ่นลูกชายคนโตต่อ “ผมเป็นนักแข่งรถอ้วนไม่ได้ครับ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเข้ม “ยังแข่งอยู่อีกหรอ?” ลูอิส ประมุขใหญ่ของบ้านเอ่ยถามยังลูกชายคนโตที่เดินตามรอยเขามาตลอดในเส้นทางของนักแข่งรถ เหมือนลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นลูคัสเหลือบมองหน้าผู้เป็นพ่อ ก่อนที่จะตอบกลับอย่างมั่นใจ “ยังครับผมยังชอบเส้นทางนี้อยู่ อีกอย่างก็ได้เข้าดูแลบริหารสนามด้วย” “อืม…ทำอะไรมีความสุขก็ทำไป” ลูอิสพยักหัวลงเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น เขาเข้าใจและเคารพการตัดสินใจของลูกอย่างเต็มที่ ความรักและการสนับสนุนของเขาไม่ได้ขึ้นอยู่กับความคาดหวังหรือความฝันของเขาเอง แต่เขาต้องการให้ลูกได้เดินตามเส้นทางที่พวกเขารู้สึกพอใจและมีความสุข“ขอบคุณครับป๊า” ลูกชายคนโตตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่แสดงถึงความรู้สึกขอบคุณที่ได้รับการสนับสนุนจากพ่ออย่างแท้จริง“ว่าแต่…เลอาไปเรียนดื้อหรือเปล่าลูก” “คุณนา

CHAPTER 29 เที่ยวทะเล“มีใครไม่เข้าใจหัวข้อนี้ไหมคะ ไม่เข้าใจยกมือถามได้เลยนะ อาจารย์จะอธิบายให้ฟังอีกครั้ง” เสียงอาจารย์ผู้สอนดังผ่านไมโครโฟน ทำให้นักศึกษาที่นั่งฟังบทเรียนอยู่ในภายห้องเรียนที่ตั้งใจฟังกันมาอย่างดี ตอบพร้อมเพรียงกัน “ไม่มีค่ะ/ไม่มีครับ” “ถ้าไม่มีคำถาม งั้นอาจารย์ขอไปต่อนะคะ” เสียงอาจารย์ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเปลี่ยนสไลด์ต่อไป ฉันถอนหายใจเบา ๆ และจดจ่อกับเนื้อหาต่อ จิตใจจดจ่ออยู่กับการเลิกเรียน วันนี้เป็นวันที่ฉันรู้สึกง่วงมาก เมื่อคืนนอนเกือบตี 4 เพราะมัวแต่ดูซีรีส์เพลินไปหน่อย “โซ่….” เสียงเลอาดังขึ้นแผ้วเบาข้างหู“หื้อ?” ฉันจึงหันไปมองพลางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย “อยากไปทะเล” “ทะเล?” “พรุ่งนี้อาจารย์ยกคลาสแถมวันถัดไปก็เป็นวันหยุด เท่ากับว่าเราหยุดติดกัน 3 วัน” จูนชะโงกหน้ามาพูดเสริม “ไปที่ไหนอ่ะ” “เกาะกูดไหม ทะเลสวย” เลอาเสนอขึ้น “น่าสนใจ” คนตัวเล็กพยักหน้าลงอย่างเห็นด้วย “ไอ้พีท…” ฉันหันไปสะกิดไอ้พีทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต่อ “อะไร” มันหันถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “พรุ่งนี้ไปทะเลกันป่ะ” “ไม่ไป” มันปฏิเสธออกมาทันที แบบไม่ทันคิด“ยังไม่คิดเลย ปฏิเสธกูละ” “ขี