Alle Kapitel von ร้านซ่อนรัก : Kapitel 41 – Kapitel 50

CHAPTER 41 แผนการเช้าวันต่อมา ร่างบางในชุดนักศึกษาที่เรียบร้อยดูสะอาดตา เดินลงมายืนรอที่หน้าตึกคอนโดของเธอ ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปยังถนนเบื้องหน้าอย่างตั้งใจ ลมเย็นในยามเช้าพัดเอื่อยผ่าน ชายกระโปรงพลิ้วไหวไปตามแรงลม เธอรวบสายกระเป๋าสะพายเล็ก ๆ ให้แน่นขึ้น พลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือวันนี้เธอตั้งใจออกมายืนรอตามเวลาที่ได้นัดหมายไว้กับชายหนุ่มรุ่นพี่ที่เธอเพิ่งรู้จักเมื่อวานตามที่ตกลงกันไว้ เพื่อเป็นการชดใช้ค่าเสียหายที่รุ่นพี่หนุ่มทำกุญแจรถยนต์ของเธอพังแทนการจ่ายเงิน ไม่นานนัก เสียงเครื่องยนต์ก็ดังใกล้เข้ามา ก่อนที่รถสีดำจะมาจอดเทียบตรงหน้า เผยให้เห็นชายหนุ่มที่สวมเสื้อยืดสีขาวสะอาดตากับกางเกงยีนส์สีอ่อนราคาแพง เขาเปิดประตูลงจากรถ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ประดับรอยยิ้มอ่อนโยน“รอนานไหมครับ” เสียงของไบร์ทเอ่ยขึ้น ขณะที่เดินอ้อมมาเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับให้กับเธอ “ไม่นานค่ะ” เธอยิ้มตอบ ทว่าสายตากลมก็เผลอสำรวจชุดที่เขาสวมใส่อย่างรวดเร็วเสื้อยืดสีขาวเรียบ ๆ และกางเกงยีนส์ที่ดูสบาย ๆ ดูเหมือนชุดสำหรับไปเดินเล่นมากกว่าที่จะไปมหาวิทยาลัย ความสงสัยเริ่มก่อตัวในใจ แต่เธอเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกม

CHAPTER 43 เสียสมาธิตอนนี้รถแข่งทุกคันเคลื่อนตัวเข้าไปยังจุดจอดประจำตำแหน่งของแต่ละคนในลำดับการออกตัวที่ถูกจัดวางตามผลการควอลิฟาย เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ ๆ แฝงด้วยพลังมหาศาลที่พร้อมจะระเบิดออกมาทุกเมื่อ ลูคัสที่อยู่ในชุดแข่งเต็มยศนั่งประจำในรถคู่ใจ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องตรงไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ มือหนากำพวงมาลัยแน่นราวกับต้องการส่งผ่านทุกความมุ่งมั่นไปยังเครื่องยนต์ที่กำลังเตรียมพร้อมในขณะเดียวกัน ผู้คนบนอัฒจรรย์เริ่มส่งเสียงเชียร์กระหึ่ม บรรยากาศตื่นเต้นและเร้าใจยิ่งทวีคูณ โซ่ที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ใจหนึ่งก็รู้สึกตื่นเต้นสายตาจับจ้องไปที่รถแข่งคันของพีท ทว่าก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่รถแข่งอีกคันของชายหนุ่มที่เธอไม่อยากเจอเขามากที่สุดในตอนนี้ เมื่อสัญญาณไฟสีแดงเริ่มนับถอยหลัง หัวใจของทุกคนในสนามเหมือนเต้นตามจังหวะเดียวกับเวลา เสียงลมหายใจของผู้ชมเงียบลง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังเส้นทางข้างหน้า พร้อมกับ... ไฟเขียวสว่างขึ้น!เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มก้องสนั่นไปทั่วทั้งสนาม การแข่งขันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว“ดูท่าแล้ว พี่ลูคัสจะแฟนคลับเยอะเหมือนกันนะ” จูน

CHAPTER 45 แค่นี้ก็เจ็บมากพอแล้ว“ค่ะแม่” ฉันกดรับสายของแม่พร้อมกับเดินออกมายืนที่ระเบียงของห้อง อากาศยามค่ำคืนค่อนข้างเย็นสบาย สายลมพัดเบา ๆ พลางสายตามองออกไปยังวิวของเมืองที่เต็มไปด้วยตึกราบ้านช่อง“กินข้าวยัง” เสียงอ่อนโยนของเกศเอ่ยถามลูกสาวมาจากปลายสาย “กำลังจะกิน ตอนที่คุณนายโทรมาล่ะค่ะ” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงขี้เล่น “จะว่าแม่โทรมากวน?” “ป่าวนะ แค่บอกเล่าให้ฟัง” “หึ…ทำไมวันนี้ไม่กลับบ้านล่ะ” เสียงเกศราหัวเราะลูกสาวด้วยความเอ็นดู“ฉลองไอ้พีทมันแข่งรถได้ที่สี่” “แข่งรถ?” “ก็ลงแข่งแบบที่หนูชอบไปดูกับมันนั่นแหละ” “ว้าว เก่งเหมือนกันนะเนี่ย” “เอาเวลาไปไหนแอบไปซ้อมก็ไม่รู้ โซ่ก็ยังงงอยู่ว่ามันไปลงแข่งตอนไหน รู้อีกทีก็ต้องไปเชียร์มันที่ข้างสนามละ” “ดีแล้ว เป็นเพื่อนกันก็สนันสนุนกัน” “แล้วพ่อล่ะ” “ยังไม่กลับมาจากคลินิกเลย สงสัยรถน่าจะติด” ทันทีที่แม่พูด ฉันก็มองลงไปยังถนนด้านล่าง รถยนต์ค่อนข้างหนาแน่น เคลื่อนตัวช้าเพราะรถติด “รถติดจริง ๆ ด้วยหน้าคอนโดหนูรถไม่ขยับเลย” “อือ งั้นแค่นี้แหละ โทรมาเพราะคิดถึง เดี๋ยวทำกับข้าวรอคุณชายก่อน กลับมาคงหิวพอดี” คุณชายที่ว่าถึงก็พ่อของฉัน

CHAPTER 47 ตามง้ออย่างจริงจังณ ตึกคณะบริหาร “กูรักโซ่…” เสียงทุ้มของลูคัสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในกลุ่มเพื่อนสนิท ทุกคนหันไปมองเขาด้วยความตกตะลึง “ว้าว! ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ป่ะ?” เสียงของพลอยแสร้งร้องตกใจออกมา ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “มึงพูดอีกทีดิ” เวย์ที่นั่งอยู่ใกล้พลอยรีบเสริม น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความขบขัน แต่ก็ปนความจริงจังเล็ก ๆ “กูพูดจริง” ลูคัสพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาคมมองไปยังกลุ่มเพื่อนตรงหน้า “กูรักโซ่” ก่อนที่เสียงหัวเราะเบา ๆ ของนานิจะดังขึ้นอีกครั้ง “แล้วแกรออะไรอยู่ ไปบอกเจ้าตัวสิ” ลูคัสเม้มปากแน่น “กูบอกไปแล้ว แต่โซ่ไม่เชื่อกู” “ง้อสิ ไม่เห็นยาก” เวย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “ง้อยังไง ?” ลูคัสหันไปถามเวย์ทันที “ก็ขอโทษเขาดี ๆ ” คริสพูดขึ้น พลางยกไหวไหล่ขึ้นราวกับเป็นเรื่องง่าย ๆ “ไม่ได้ผล กูทำแล้ว” ลูคัสตอบทันที สีหน้าเคร่งเครียด “แกไปทำตอนไหน?” นานิเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย “เมื่อคืน” ลูคัสตอบสั้น ๆ แต่คำพูดของเขาก็ทำให้ทุกคนหันมามองด้วยความสนใจ “อย่าบอกนะว่าที่แกบอกจะกลับบ้าน แกตามน้องไปถึงห้อง” พลอยถามเสียงสูง ลูคัสไม่ตอบ แต่สาย

CHAPTER 49 ฉวยโอกาส“ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว พี่ก็กลับไปได้แล้วค่ะ” ฉันพูดพร้อมกับยืนกอดอก สายตาจ้องเขาอย่างจริงจังลูคัสยิ้มบาง ๆ พลางชี้ไปที่เท้าตัวเอง “แต่ฉันเจ็บเท้าอยู่นะ”ฉันกลอกตาอย่างหงุดหงิด“งั้นเดี๋ยวฉันเรียกรถให้ พี่จะได้กลับเร็ว ๆ”“ไม่ต้องหรอก ฉันยังไม่อยากกลับ” เขาตอบหน้าตาเฉยฉันถอนหายใจเสียงดังด้วยความรำคาญ “อีกอย่าง...ช่วยลบรูปของฉันออกจากไอจีของพี่ด้วย ฉันไม่ชอบ”คำพูดของฉันทำให้พี่ลูคัสนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะมองฉันด้วยแววตาจริงจัง “ไม่ลบได้ไหม?”“ไม่ได้ค่ะ ฉันไม่ได้อนุญาตให้พี่โพสต์รูปพวกนั้น” ฉันตอบเสียงแข็งลูคัสถอนหายใจเบา ๆ แต่ยังคงยืนนิ่ง ดวงตาคมจ้องกลับมาที่ฉัน“ฉันยอมเธอทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องนี้ คงทำตามคำขอของเธอไม่ได้” ฉันขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและไม่เหมือนเดิม “ทำไม?”“เพราะมันคือความจริง” เขาตอบเรียบ ๆ แต่หนักแน่น “ฉันอยากให้คนอื่นรู้ว่าเธอคือคนสำคัญของฉัน”คำพูดของเขาทำให้ฉันอึ้งไปชั่วขณะ ใจหนึ่งรู้สึกหวั่นไหวกับคำพูดนั้น แต่ฉันพยายามรักษาท่าที “แต่ฉันไม่ต้องการให้คนอื่นรู้”“แต่ฉันต้องการ” ลูคัสพูดพร้อมก้าวเข้ามาใกล้ ร่างสูงของเขาทำ