LOGINHindi ko maipaliwanag ang init sa dibdib ko nang makita ko siyang lumakad sa lobby. Ang bawat hakbang niya, bawat galaw ng kanyang buhok, bawat ngiti na pilit niyang pinipigil—para bang isang piraso ng alaala na matagal ko nang hinahanap. Agatha. Ilang taon na ang nakalipas? Tatlong taon? Tatlong mahabang taon na ang bumabalot sa akin ng panghihinayang at pagnanais. Ngunit ngayon, nakatayo siya rito, sa harap ko, hindi na batang babae, kundi isang babaeng may tiwala sa sarili, matalino, at… nakakaakit na mas higit pa kaysa dati. Nang mapansin niya ako, nakita ko ang mabilis niyang pagkabigla. Para bang may apoy na pumailanlang sa kanyang mga mata, naglalaro sa pagitan ng galit at takot. Alam kong may alaala siyang dala sa akin—ang gabi ng ₱80,000, ang gabing iyon na wala kaming pangalan, wala kaming pangako. Isang gabi na nag-iwan ng marka sa aming parehong puso. Pinilit kong ngumiti, isang simpleng kurba ng labi, ngunit sa loob ko, iba ang nararamdaman. Ang puso ko ay nag-iko
Hindi ko maipaliwanag ang kaba at kilabot sa dibdib ko nang lumapit kami sa vineyard ng kanilang pamilya. Ang mga ilaw ng maliit na lantern na nakasabit sa mga puno ay nagbigay ng malambot at romantikong liwanag—parang eksena sa pelikula, perpekto para sa isang pangarap na hindi ko inakalang matutupad. Kasama ko si Albert, at ramdam ko ang bawat tibok ng kanyang puso sa aking likod. Hindi siya nagmadali, hindi rin ako. Parang bawat hakbang namin sa sahig ng lupa ay may sariling ritmo, bawat galaw ay puno ng tensyon—hindi lang emosyonal kundi pisikal din. Ang kanyang kamay, halatang malakas at kontrolado, ay bahagyang humawak sa aking baywang. Naramdaman ko ang init ng kanyang katawan sa likod ko, at sa bawat paghinga ko, ang kanyang amoy—halimuyak ng kahoy, sandalwood, at bahagyang cologne—ay bumabalot sa akin. “Agatha…” bulong niya, mababa, mahina ngunit puno ng init. “Alam mo ba kung gaano kita hinahanap nitong tatlong taon?” Hindi ko alam kung anong sasabihin. Napakatagal ko nan
Ang hangin ng gabi sa vineyard ay malamig, pero hindi sapat para palamigin ang init sa loob ko. Pumapaspas ang mga dahon ng ubas sa paligid, at ang liwanag ng mga parol ay naglalaro sa mukha ni Albert, nagpapatingkad sa kanyang mga mata—mga matang matagal ko nang hinahangad, kahit hindi ko inaamin. “Hinanap na kita,” bulong niya habang unti-unti siyang lumalapit sa akin. Hindi ko alam kung tawa o umiyak ako. Ang dami kong nadama sa isang iglap: galit, lungkot, pananabik… at higit sa lahat, hindi mapigil na pagnanasa. “Albert…” ang boses ko’y pabulong, parang takot sa dami ng emosyon sa loob ko. Ngunit ang kanyang kamay, malamig at matatag, ay dumapo sa aking braso, at ramdam ko ang init ng kanyang palad. “Agatha, hindi kita gusto lang sa alaala o sa isip ko. Mahal na mahal kita,” sabi niya, at tila yumanig ang lupa sa ilalim ng paa ko. Hindi ko kayang maniwala sa naririnig ko. Tatlong taon ng pagtakbo, tatlong taon ng pagtatago, at heto siya—nagbabalik sa akin, buong puso at buo
Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang araw na ito, pero ramdam ko na magbabago ang lahat. Mula nang makaalis ako sa hotel at maharap ang lungkot at galit sa puso ko, iniwasan ko ang lahat ng lugar na may kaugnayan sa kanya. Ang kanyang pangalan—Albert Clarence Kensington—ay parang sumpa na paulit-ulit na sumisingit sa isip ko. Hindi ko maiwasang maalala ang bawat sandali na halos hawak ko siya, bawat sandaling naramdaman ko ang init ng kanyang katawan, ang titig niya na parang nagbabalak puksain ang lahat sa paligid namin. Ngunit ngayon, parang may kakaibang tensyon sa hangin. Sa bawat paglakad ko sa mall, sa bawat tingin ko sa paligid, pakiramdam ko ay may nakamasid. At totoo nga—Serena Williams, ang babaeng pinipilit kong hindi pansinin, ay naroroon. Ang kanyang ngiti, na parang perlas ngunit may tinatago, ay direktang nakatutok sa akin. Alam kong may balak siya. Hindi ako nagkamali. “Agatha,” bungad niya, parang perpekto ang tono, pero may halong pang-aalipusta. “Ang saya mo
Tahimik ang hangin ng gabi. Ang mga dahon ng ubasan ay marahang humahaplos sa aking balat, parang bawat sulyap sa dilim ay may kasamang pangakong hindi ko pa handang tanggapin. Ang buwan ay mataas, malamlam ang liwanag, at ang bawat hakbang ko sa lupa ay nag-iiwan ng maliliit na alon sa damo, parang bawat galaw ko ay sinasabi sa kanya: “Narito ako.” Hindi ko inaasahan na makikita ko siya sa ganitong oras—si Albert Clarence Kensington—nakatayo sa gitna ng mga ubas, nakatingin sa akin na parang ako lang ang mundo niya. Ang dibdib ko ay biglang bumilis ng tibok. Hindi ko mapigilan ang kaba at ang init na dumadaloy sa aking katawan. Hindi lang ito kaba. Ito ay… isang bagay na mas malalim. Isang halong pangungulila at pagnanasa na hindi ko inaasahang maramdaman muli. “Agatha…” ang boses niya, mababa ngunit puno ng init, halos bulong. Halos nasasakal ako sa kanyang tono, sa paraang bumabalot sa akin kahit hindi niya ako hinahawakan. Naglakad siya papalapit. Habang lumalapit siya, naramda
Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang katawan ko habang hawak ko ang telepono. Ang liwanag mula sa screen ay tila naglalabas ng init sa bawat daliri ko, bawat tinge ng kaba ay nagiging matinding kirot sa dibdib ko. Isang bagong mensahe ang dumating mula kay Andrew. "Agatha, may importante akong sasabihin sa’yo. Kailangan kitang makita. Pakiusap, huwag mo akong i-ignore." Huminga ako ng malalim. Alam kong isa itong laro. Lagi siyang may paraan para guluhin ang isip ko, para pasukin ang damdamin ko, at sana, mapalapit sa akin sa maling dahilan. Pero hindi ako simpleng babae na madaling mahulog ulit sa bitag. Hindi na. Ngunit sa kabila ng aking matinding determinasyon, may kakaibang kaba na hindi ko mapigil. Parang may lumilipad na apoy sa dibdib ko, at bawat pag-ikot ng aking puso ay parang nagpapaalala ng mga gabing kasama ko si Albert—ang init ng kanyang katawan, ang halik na halos nagpahinto ng mundo, ang kamay niyang hindi ko makalimutan. Hindi ko dapat magpadala. Hindi. Sub







