หาหนทางใหม่

“ฝากไว้ก่อนเถอะนะอิตาอ๋องคนสารเลว  อย่าให้ถึงทีของหลี่เจียนเจียนคนนี้บ้างก็แล้วกัน”

หลี่เจียนเจียนเดินบ่นไปตามทางเดินกลับบ้านหลังเล็กโกโรโกโสที่เธอพักอาศัยอยู่ด้วยความหัวเสีย

เมื่อพบเจอเข้ากับสองสาวใช้ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตา

รอคอยเธออยู่อย่างใจจดใจจ่อแล้ว  หลี่เจียนเจียนก็บอกกับทั้งสองคนออกไปว่า

“ท่านอ๋องอะไรนั่นไม่ยอมหย่ากับข้า  อีกทั้งยังไม่ยอมคืนสินเดิมของข้าด้วย”

“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันต่อไปดีหรือเพคะ?”

เฉาปูขมวดคิ้วถาม

“ถึงอย่างไรข้าก็จะไม่มีวันยอมแพ้ และอยู่ใต้อำนาจของอีตาอ๋องงูสิงนั่นหรอกนะ”

หลี่เจียนเจียนเอ่ยขึ้นน้ำเสียงมุ่งมั่น  ส่วนสาวใช้ทั้งสองคนเองก็เบิกตาโตขึ้นแทบถลนออกมาจากเบ้าพร้อมเอ่ยทวนคำขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกันว่า  “ตาอ๋องงูสิง”

“ใช่ก็ฉายาของท่านอ๋องเหยียนเค่อสิงอะไรนั่น  ยังไงกันล่ะ  ข้าตั้งให้เขาเองกับมือเลยเชียวนะ”

หลี่เจียนเจียนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่หระ  พร้อมพูดต่อไปว่า  “อย่างไรข้าก็จะหาหนทางหย่ากันกับอีตาอ๋องโรคจิตนี่ให้ได้  ส่วนหนังสือหย่าอะไรนั่นหากข้ามีเงินตั้งตัวขึ้นมาเมื่อไหร่  ข้าจะเขียนหนังสือหย่าทิ้งไว้แล้วหนีออกไปจากที่นี่ทันที”

“แล้วพวกเราจะมีเงินตั้งตัวกันได้อย่างไรเล่าเพคะ  ขนาดเบี้ยหวัดตามสมควรที่พระชายามีสิทธิ์อันชอบธรรมต้องได้รับ  ท่านอ๋องยังไม่ทรงพระราชทานให้เลยแม้แต่น้อย” ซูม่อเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเศร้า

“นี่เขาเป็นคนเลวมากถึงขนาดนั้นเลยเชียวรึ?”

หลี่เจียนเจียนจิปากถามขึ้นด้วยความไม่ชอบใจ

“ช่างเถอะ ๆ  เอาไว้ข้าจะหาหนทางเองก็แล้วกัน  ส่วนพวกเจ้านั้นเพียงช่วยดูลาดเลาให้กับข้าเท่านั้นก็พอ”

หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นอย่างมีแผนการในใจ

“หม่อมฉันไม่เข้าใจ  พระชายาทรงมีแผนอันใดเช่นนั้นหรือเพคะ?”

เฉาปูพูดพร้อมย่นหัวคิ้วขึ้นมาน้อย ๆ หลี่เจียนเจียนจึงได้กระซิบกระซาบบอกแผนการที่เธอคิดขึ้นมาให้กับเหล่าสาวใช้ได้รับรู้ แม้ว่าทั้งสองคนจะรู้สึกไม่ค่อยเห็นด้วยในแผนการนี้เท่าใดนัก  แต่ทว่าก็ไม่สามารถที่จะห้ามปรามทัดทานผู้เป็นนายได้  จึงทำได้เพียงเอ่ยขึ้นด้วยความห่วงใยเท่านั้นว่า  ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่หลี่เจียนเจียนยังไม่เคยก้าวขาออกจากจวนอ๋องเลยสักครั้งหากจะออกไปข้างนอกจริง ๆ แล้วล่ะก็  สมควรที่จะให้พวกนางติดตามออกไปด้วยนั่นมันถึงจะถูก  แต่หลี่เจียนเจียนรู้ดีว่าหากนางไปขออะไร  หรือขออนุญาตเขาทำอะไร  เขาจะต้องไม่อนุญาตเป็นแน่  ฟังดูจากลักษณะท่าทีและคำพูดของเขาที่มีต่อนางมาก่อนหน้านี้แล้ว  เกรงว่าเขาคงจะรังเกียจชิงชังนางมากแล้วเต็มที  จนคิดที่จะกักขังนางให้ตายไปในเรือนเล็กโกโรโกโสนี่เสียมากกว่า

“พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงเป็นใยข้ามากจนเกินไปนักหรอก  ข้าโตแล้ว  ข้าย่อมดูแลตัวเองได้”

หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นด้วยความมั่นอกมั่นใจอย่างเต็มที่  แต่ซูม่อกลับกล่าวสวนขึ้นมาทันควันว่า

“แต่ปีนี้พระชายาพึ่งจะอายุย่าง 16 เองนะเพคะ”

“หะ อะไรนะ พึ่งจะอายุย่าง 16 เองแค่นั้นหรือ?”

หลี่เจียนเจียนกล่าวทวนคำด้วยความตกใจ  แต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าช่วงก่อนที่เธอจะตายจากโลกยุคปัจจุบันมานั้นเธออยู่ในช่วงวัยทำงานแล้ว  เมื่อได้มาเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณนี่อายุของเธอจึงได้ลดลงไปหลายปีเลยทีเดียวแต่ทว่าในยุคสมัยนี้อายุ 16 ก็ถือว่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่ใช่หรือยังไงกัน  แล้วทำไมในสายตาของสาวใช้เอง  เธอจึงยังดูเหมือนคนไม่โตขนาดนั้นกันด้วยล่ะ

“เพคะ  ปีนี้พระชายาก็จะอายุครบ 16 ปี บริบูรณ์แล้วเพคะ  ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้”

เฉาปูกล่าวเสริม

“เอ่อ  ถ้าตัวข้าอายุ 15 ย่าง 16 แบบนี้  แล้วอีตาอ๋องอะไรนั่นล่ะ  อายุเท่าไหร่แล้ว?”

หลี่เจียนเจียนเอ่ยถามน้ำเสียงเบาราวกับกระซิบด้วยความอยากรู้

“ท่านอ๋องทรงมีพระชนมายุได้ 26 ปี เต็มแล้ว

เพคะ”  ซูม่อตอบ

“โถ่เอ๊ย  กินเด็กนี่นา  มีเมียเด็กนี่หว่า  ตาแก่งูสิงเอ๊ย”  หลี่เจียนเจียนพูดกับตนเองขึ้นมาเสียงเบา  ก่อนจะโบกไม้โบกมือให้สาวใช้ทั้งสองคนออกไปพักผ่อนตามอัธยาศัยต่อไปได้  ส่วนตัวของเธอเองก็กำลังนั่งไขว่ห้าง  จิบชาที่สาวใช้นำมามอบให้  พร้อมหาหนทางใหม่วางแผนการเอาตัวรอดในการใช้ชีวิตต่อไปโดยมีอีตาอ๋องบ้าหน้าเหม็นผู้นี้ที่ทำตัวราวกับเป็นเจ้ากรรมนายเวรเธอมาราวแปดแสนล้านภพแปดแสนล้านชาติอยู่ด้วยสีหน้าท่าทางอันครุ่นคิด

ในตอนนี้เอง  เธอไม่มีความรอบรู้อะไรในยุคนี้อยู่ในหัวสมองเลยด้วยซ้ำว่าแคว้นเหยียนนี่มีลักษณะภูมิประเทศยังไงบ้าง  ประชาชนกินอยู่กันยังไง  ค้าขายทำธุรกิจอะไรเป็นหลักบ้าง  แต่ถึงอย่างไรหลี่เจียนเจียนก็จะไม่ยอมท้อถอย  เธอจะต้องหาทางสร้างเนื้อสร้างตัวและหนีออกไปจากขุมนรกนี้ให้จงได้

เห็นทีว่าในค่ำคืนนี้เธอคงจะต้องเร่งมือทำอะไรขึ้นมาบ้างแล้ว  ดีกว่าที่จะต้องยอมงอมืองอเท้าติดแหง็ก

อยู่ในที่นี่ไปจนตาย  ใครกันล่ะที่จะไปยอม

สายลมเย็นยามดึกพัดโชยมาเอื่อย  ๆ  โคมไฟดวงน้อยที่หน้าบ้านหลังเล็กของหลี่เจียนเจียนเองก็วูบไหวไปมาตามแรงลม

หลี่เจียนเจียนในชุดจีนโบราณเรียบง่าย  รวบผมขึ้นสูงปักปิ่นลดลงจากคราแรกที่นางได้ตายทะลุมิติมาอยู่ที่นี่  เพียงด้ามเดียวเท่านั้น  พร้อมคาดผ้าปิดบังใบหน้าส่วนล่างเพื่อปิดบังตัวตนและปิดบังรอยฟกช้ำจากการถูกคนสารเลวตบเข้าไปเต็มเปา  จนตอนนี้หลี่เจียนเจียนรู้สึกว่าใบหน้าของเธอบวมเป็นซาลาเปานึ่งเสียแล้วกระมัง

เอ  จะว่าจะไปแล้ว  ชุดปิ่นอะไรนั่นคงจะเป็นเพียงสมบัติล้ำค่าที่ติดกายนางมา  โดยที่อิอ๋องหน้าเหม็นอะไรนั่น  ไม่ได้แย่งชิงไปจากนางสินะ

แบบนี้ก็ดีเหมือนกันเอาไว้คราวหน้า  นางจะลองเอาปิ่นพวกนั้นออกไปขายหรือจำนำเพื่อหาเงินทุนไว้ใช้

ต่อยอดทำสิ่งต่าง ๆ  ต่อไปในอนาคตก็แล้วกัน 

หลังจากหันซ้ายแลขวาไปได้อยู่สักพัก  หลี่เจียนเจียนก็ตัดสินใจปีนกำแพงออกไปสำรวจโลกกว้างยาม

ค่ำคืนในทันที  แต่ทว่าหลังจากที่ปีนขึ้นมาบนขอบกำแพงได้แล้ว  อุบัติเหตุอันคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้นกับหลี่เจียนเจียนเข้าจนได้  เมื่อเธอพลาดตกลงมาจากบนกำแพงเข้า

หลี่เจียนเจียนยกฝ่ามือเล็กขึ้นมาปิดบังริมฝีปากตนเองเอาไว้ด้วยความตกใจ  เธอไม่กล้าเปล่งเสียงร้องออกมาด้วยซ้ำ  เพราะเกรงว่าเสียงร้องของเธอนี้จะทำให้ท่านอ๋องอะไรนั่นรู้ทันในแผนการณ์ของเธอเข้า  เพราะเขาอาจจะบ้าอำนาจจนจัดคนมาเฝ้าเวรยามรอบบ้านหลังเล็กของเธอก็เป็นได้

แต่ทว่าก่อนที่หลี่เจียนเจียนจะกระแทกเข้ากับพื้นพสุธานี้  กับมีอ้อมแขนแข็งแรงของคนผู้หนึ่งเข้ามารองรับเธอเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที 

หลี่เจียนเจียนไม่กล้าที่จะลืมตาขึ้นมามองดูคนที่ให้ความช่วยเหลือเธอเลยแม้แต่น้อย  จึงทำได้เพียงหลับตาแน่นปี๋อยู่อย่างนั้น  และเริ่มสวดภาวนาอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ  อยู่ภายในใจ