로그인“พระชายาทรงเจ็บที่ใดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
แต่แล้วน้ำเสียงทุ้มน่าฟังอันเจือไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริงนั้นก็ดึงสติของหลี่เจียนเจียนให้กลับคืนมาและทำให้นางลืมตาขึ้นมาดูผู้ที่ให้การช่วยเหลือตนในครั้งนี้ได้ เมื่อพบว่าคนที่ให้ความช่วยเหลือตนเป็นใครนั้น
หลี่เจียนเจียนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก“เอ่อ ข้า ไม่ได้บาดเจ็บ ณ ที่ตรงใดเลย”
หลี่เจียนเจียนเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนหยางตงจะวางร่างเล็กให้ยืนอยู่บนพื้นดินอย่างมั่นคงอีกครั้ง
“เอ่อ ท่านองครักษ์ พอดีข้ามีกิจธุระจำเป็นที่
จะต้องออกไปข้างนอกสักหน่อยนึง ถึงอย่างไรก็ช่วยเก็บงำเรื่องราวนี้ไว้เป็นความลับให้กับข้าด้วยนะ ถือว่าข้าขอ”
หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนไปให้กับอีกฝ่ายด้วย
“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไม่บอกใคร”
หยางตงพูดพร้อมก้มศีรษะลงน้อย ๆ
“ดีมาก ๆ”
หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมเอื้อมมือออกไปตบลงบนไหล่แข็งแกร่งของอีกฝ่ายเสียงดังปุ ๆ
“เอาไว้หากข้าพอมีเงินมีทองเมื่อใด แล้วข้าจะหาซื้อของมาฝากตอบแทนน้ำใจท่านองครักษ์สักคราก็แล้วกันนะ” หลี่เจียนเจียนยังไม่วายพูดขึ้นอีกอย่างคนมีน้ำใจ
“ขอบพระทัยพระชายาเป็นอย่างยิ่งที่ทรงมีเมตตาต่อกระหม่อม และขอขอบพระทัยพระชายาที่เข้าไปช่วยกระหม่อมเมื่อคราที่กระหม่อมถูกโบยในครานั้นด้วยพ่ะย่ะค่ะ” หลังกล่าวความในใจจบลงหยางตงก็นั่งคุกเข่าลงไปที่พื้นเสียงดังพลัก
“ทะ ท่านทำอะไร รีบลุกขึ้นมาเร็วเข้า”
หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ดี ๆ ก็มีคนมานั่งคุกเข่าต่อหน้าของเธอเช่นนี้ เดิมทีที่ผ่านมาในยุคปัจจุบันนั้นไม่มีระบบการปกครองแบบนี้แล้ว ผู้คนล้วนมีความเท่าเทียมกัน เมื่อมีคนมานั่งคุกเข่าต่อหน้าจึงทำให้ตั้งตัวไม่ทันไปอยู่บ้าง และเมื่อพบว่าหยางตงยืนขึ้นมาแล้วเธอจึงพูดต่อไปว่า
“เวลาของข้ามีอยู่อย่างจำกัด วันนี้คงต้องขอตัวลาไปก่อนแล้ว ข้าไปล่ะนะท่านองครักษ์ บาย”
หลังพูดจบหลี่เจียนเจียนก็พยายามปีนรั้วขึ้นไปด้วยความทุลักทุเล จนกระทั่งเธอได้รู้สึกว่ามีสายลมวูบใหญ่พัดพานำตัวเธอให้ก้าวข้ามพ้นกำแพงมาได้อย่างง่ายดายในที่สุด เมื่อหันหลังกลับไปดูเธอก็พบว่าหยางตงได้ใช้วิชาตัวเบาขึ้นมายืนอยู่บนรั้วแล้ว พร้อมเอ่ยขึ้นมาว่า
“ใต้ต้นจำปีสีขาวนวลต้นหนึ่งมีบันไดไม้แข็งแรงอยู่อันหนึ่ง หวังว่ามันคงจะมีประโยชน์ต่อพระชายาได้บ้างไม่มากก็น้อย กระหม่อมขอทูลลา”
หลังกล่าวจบหยางตงก็โผทะยานตัวจากไปในทันที
“อื้อ ขอบใจนายมากนะหยางตง”
หลี่เจียนเจียนกล่าวขึ้นด้วยความซาบซึ้งใจ
“เอาล่ะถึงอย่างไรในยุคจีนโบราณนี้ เราก็ยังมีมิตรดี ๆ อยู่บ้างสักคน”
หลี่เจียนเจียนกล่าวให้กำลังใจตัวเองพร้อมสูดลมหายใจเข้าปอดไปลึก ๆ และมุ่งหน้าเดินทางออกสำรวจเมืองหูหลีของแคว้นเหยียนอะไรนี่เสียก่อน
อยากรู้เหมือนกันล่ะว่าในยุคจีนโบราณยามค่ำคืนนี้จะมีบรรยากาศเป็นเช่นไรบ้าง หลี่เจียนเจียนค่อย ๆ เดินสำรวจเมืองหูหลีไปทีละน้อย จวนอ๋องอะไรนี่ใหญ่โตหรูหราเป็นบ้า เกรงว่าแคว้นเหยียนคงจะร่ำรวยไม่น้อยเลยทีเดียว
เดิมทีหลี่เจียนเจียนคิดว่าบรรยากาศยามค่ำคืนในยุคจีนโบราณคงจะเงียบเหงาวังเวงราวกับว่ากำลังใช้ชีวิตอยู่ในชนบทอยู่กระมัง แต่แท้ที่จริงแล้วมันกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น ที่แคว้นหูหลีอะไรนี่มีตลาดการค้ายามราตรีที่ใหญ่มากอีกทั้งผู้คนยังคึกคักยิ่ง บ้านเรือนก็ปลูกกันเรียงรายอย่างเป็นระเบียบทั้งสองฝั่งทาง โดยผู้มีฐานะดีจะรวมตัวกันอยู่ส่วนใหญ่ภายในเมือง ส่วนผู้ที่ฐานะรองลงมาจะ
ขยับถอยห่างออกจากตัวเมืองไปตามลำดับ
หลี่เจียนเจียนเดินเข้าไปในตลาดมุ่งเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ พร้อมนึกชื่นชมความสวยงามของเพชรพลอย เครื่องประดับต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นไข่มุกงามล้ำค่า หยกต่าง ๆ รัตนชาตินา ๆ ชนิดแล้ว พวกเสื้อผ้าเองก็มีลวดลายสีสันที่สดใสงดงามมากไม่แพ้กัน
เธอได้ยินคนขายเสื้อผ้าแนะนำลูกค้าที่เข้ามาในร้านว่าที่ร้านของนางมีเสื้อผ้าอยู่มากมายหลายชนิด โดยเฉพาะตอนนี้มีผ้านำเข้ามาใหม่จากสามชนเผ่าด้วย ได้แก่เผ่า
ถู่หยา เผ่าซีเซี่ย และเผ่าจี้ตัน โดยเสื้อผ้าของเผ่าถู่หยานั้นเป็นแนวสีหม่นคลุมโทนดำ ครามเข้ม ตกแต่งด้วยเครื่องประดับโลหะและหินสีเป็นหลัก ชนเผ่าซีเซี่ยเสื้อผ้าโทนสีสันเข้มสดใสออกไปในโทนร้อนแรง เครื่องประดับส่วนใหญ่เป็นรัตนชาติ ส่วนเผ่าจี้ตันเสื้อผ้าโทนสีอ่อนสดใส นุ่มนวลอ่อนหวาน เครื่องประดับส่วนใหญ่เป็นไข่มุก ส่วนใหญ่แล้วที่เมืองหูหลีนี้ หลี่เจียนเจียนพบว่าที่นี่มักเด่นเรื่องการขายผ้า เพราะร้านค้าส่วนใหญ่ที่มีนั้นเป็นร้านขายผ้ากินพื้นที่ไปราวห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ร้านขายเครื่องประดับสิบเปอร์เซ็นต์ ร้านอาหารและโรงเตี๊ยม สิบเปอร์เซ็นต์ และร้านค้าอื่นๆ ในส่วนที่เหลือนอกจากนี้หลี่เจียนเจียนยังพบว่ามีการขายผลงานศิลปะ การจักสาน การดนตรีและการวาดภาพอีกด้วย
พูดถึงเรื่องการวาดภาพขึ้นมาแล้ว เธอก็อดคิดถึงความชอบของเธอขึ้นมาไม่ได้ พร้อมทั้งอดที่จะคิดถึงครอบครัวคนข้างหลังและหยางฟ่งบอดี้การ์ดที่แสนดีขึ้นมาอีกคราไม่ได้แล้ว
แต่เรื่องราวทุกอย่างนั้นล้วนผ่านเข้ามาและผ่านไป ถึงอย่างไรเธอก็ต้องพยายามที่จะสู้ต่อ
หลี่เจียนเจียนกวาดสายตามองหาร้านขายขนม ร้ายขายยา และร้านรับจำนำเอาไว้ เผื่อครั้งหน้านางจะได้นำปิ่นปักผมที่ตนเองมีอยู่ออกมาขายหรือจำนำพร้อมซื้อขนมกลับไปฝากสาวใช้กับหยางตงได้ ส่วนเวลาที่เจ็บป่วยมาจะได้หาซื้อหยูกยาได้ถูก เพราะเธอรู้อยู่แก่ใจดีว่าหากเธอยังขืนใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไปเธอจะต้องได้วาดลวดลายแม่ไม้มวยไทย ประเคนหมัด เท้า เข่าศอก ใส่
อีตาอ๋องหน้าเหม็นนั่นไม่ต่ำกว่าวันละสามสี่ครั้งเลยทีเดียว‘เอาซี้ เราจะกลัวที่ไหนกันล่ะ เราเป็นถึงยอดนักมวยหญิงอันดับหนึ่งแห่งค่ายมวยพยัคฆ์สีทองเลยเชียวนะ เรื่องต่อยตีใช้กำลังอะไรกันนั่น มีหรือที่เราจะยอมพ่ายแพ้’
หลี่เจียนเจียนคิดขึ้นมาในใจ พร้อมปลุกปลอบพลังกายพลังใจของตนอย่างเต็มที่ ในขณะที่หลี่เจียนเจียนกำลังเดินสำรวจไปในตลาดราตรีนี้อยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงโห่ร้องส่งเสียงเชียร์ขึ้นมาอยู่อย่างไม่ขาดสาย ราวกับคนกำลังเชียร์มวยปล้ำหรือกีฬานั่นอยู่เลยทีเดียว
เมื่อหลี่เจียนเจียนเดินเข้าไปดูเธอก็พบว่าเหล่าบรรดาผู้คนมากมายทั้งชายหญิงกำลังส่งเสียงร้องให้กำลังใจกระตุ้นนักสู้ฝั่งที่ตนเองเชียร์อยู่อย่างไม่ขาดสาย บ้างก็ถึงกับควักเงินออกมาวางเดิมพันกันเลยทีเดียว
บางคนก็ถึงกับตั้งตนเป็นเจ้ามือเลยก็มีหลี่เจียนเจียนเห็นดังนั้นแล้วก็ฉีกยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่ความหวังใหม่ของเธอได้ปรากฎขึ้นมาแล้ว
ในวันนี้ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอจะสามารถหาเงินมาไว้ใช้เป็นทุนรอนในการหนีออกจากจวนอ๋องอันเส็งเคร็งนี่อย่างไร
เพื่อความแน่ใจและความชัดเจน หลี่เจียนเจียนจึงสอบถามถึงการลงแข่งขันการต่อสู้กับผู้คนที่มาร่วมเดิมพันในทันที เมื่อเธอรู้กฎกติกาต่าง ๆ ดีแล้ว หลี่เจียนเจียนจึงได้เดินทางกลับจวนอ๋อง หรือหากจะเรียกให้ถูกคือบ้านหลังเล็กกะจิ๊ดริ๊ดที่มีสภาพไม่ต่างอันใดไปจากเล้าไก่ด้วย
สีหน้าอันเบิกบานราวกับดอกไม้ได้รับหยาดน้ำฝนโดยไม่ลืมความมีน้ำใจที่หยางตงได้บอกกับเธอเอาไว้ด้วย คราวนี้หลี่เจียนเจียนจึงสามารถใช้บันไดวางพาดปีนกำแพงกลับคืนมาได้โดยสวัสดิภาพ ซึ่งสองสาวใช้เองก็ได้เฝ้ารอคอยการกลับมาของเธออยู่อย่างใจจดใจจ่อปนความเป็นห่วงพระชายาที่ถูกเกลียดชังของพวกเขาเป็นอย่างมากเลยทีเดียว
หลี่เจียนเจียนถูกชินอ๋องเหยียนเค่อสิงพาเดินทางกลับเข้าจวนอ๋องไปด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนล้าเป็นอย่างยิ่ง นี่ขนาดว่านางเคยอึด ถึก ทน เป็นถึงนักมวยมาก่อนนะ แต่ทว่าก็เกือบที่จะรองรับพละกำลังอันมหาศาลในการร่วมรักกันกับชินอ๋องผู้เป็นสามีในแต่ละครั้งจนแทบไม่ไหว ทั้งคู่อาบน้ำอุ่นด้วยกัน พร้อมออกมากินข้าวเย็นร่วมกันอย่างมีความสุข ด้านลูก ๆ ของหลี่เจียนเจียนนั้นเฉาปูและซูม่อต่างพากันเล่นด้วย พร้อมดูแลพาเข้านอนไปเรียบร้อยเป็นเวลาอยู่ทุกวันแล้ว หลี่เจียนเจียนจึงมีเวลาหายใจหายคอมากยิ่งขึ้น ในค่ำคืนนี้ทั้งคู่จึงกอดกันนอนหลับไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นอยู่ดีๆ ภาพฝันอันคุ้นตาก็ได้ปรากฏขึ้นมาในมโนสำนึก ย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคราวก่อนที่หลี่เจียนเจียนได้เดินทางขึ้นเขาไปขอพรกับกลุ่มเพื่อนรักทั้งสี่คนของเธอหลี่เจียนเจียนพบเจอว่าฟ่านจื่อหลานนั้นได้หมดสติสิ้นใจไปในแผ่นหลังของเธอก่อนที่ร่างของเธอจะกระทบเข้ากับพื้นเบื้องล่าง ส่วนเซียงลู่เหยาเองที่กำลังนั่งสวดมนต์อยู่ก็ได้เกิดอาการแพ้อากาศขึ้นมาเหมือนฟ่านจื่อหลานไม่มีผิด แต่ในตอนนั้นเองเซียงลู่เหยาได้นั่งสวดมนต์อยู่เพียงลำพังผู้เดียว เพื่อน ๆ แต่ละคน
“ขอบใจเจ้ามากนะหนิงเซ่อสำหรับของขวัญชิ้นนี้ เอาไว้แล้วข้าจะจัดส่งของขวัญวันแต่งงานไปให้กับเจ้าด้วยเช่นเดียวกัน” หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มจี้หนิงเซ่อได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยออกมาว่า“เช่นนั้นข้าขอตัวเดินทางไปแคว้นเหยียนก่อนนะ แล้วค่อยพบเจอกันใหม่ หม่อมฉันขอทูลลาเพคะ”จี้หนิงเซ่อพูดพร้อมหมุนตัวเดินจากไปยังขบวนรถม้าที่หยุดรอนางอยู่ใต้ร่มไม้ในทันใด ทิ้งไว้เพียงหลี่เจียนเจียนและชินอ๋องเหยียนเค่อสิงที่กำลังยืนจ้องมองสบสายตากันและกันอยู่ตรงนั้นเอง“ในเมื่อตอนนี้เองก็ไม่มีอะไรแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวกลับไปก่อนนะเพคะ ป่านนี้เหยียนฟาง (แฝดหญิง) และเหยียนหลี่ (แฝดชาย) คงจะกำลังร้องไห้หาหม่อมฉันแล้วเป็นแน่”หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นพร้อมหมุนตัวจะเดินจากไป แต่ทว่านางกลับถูกชินอ๋องผู้นี้อุ้มตัวนางเข้าไปในห้องกระโจมอันมีชั้นวางหนังสือวางเรียงรายอยู่บนชั้นอย่างเป็นระเบียบ“ในเมื่อลูกกวางตัวน้อย ๆ ได้ผลัดหลงเข้ามาในถิ่นของพยัคฆ์แล้ว เช่นนั้นเจ้าก็จงอย่าได้หวังว่าจะกลับออกไปได้อย่างง่าย ๆ อีก”ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงตรัสขึ้นน้ำเสียงพร่าพร้อมลงมือมอบจุมพิตให้กับพระชายาตัวน้อยที่กำลังออกแรงด
ยิ่งเมื่อทั้งสองมีลูกเป็นโซ่ทองคล้องใจแล้ว ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงเองก็แทบจะรับตำแหน่งบิดาดีเด่นไปในตัว เมื่อคราที่ลูกแฝดของเขาส่งเสียงเจื้อยแจ้วออกมาเขาก็ฉีกยิ้มร่าดีใจไปเสียยกใหญ่ ว่าลูก ๆ นั้นได้เรียกคำว่าพ่อให้เขาได้รับฟังแล้วหลี่เจียนเจียนทอดสายตามองดูสามีร่างโตกับลูก ๆ วัยขวบปีกว่า ที่กำลังเล่นหยอกล้อเล่นกันด้วยความสนุกสนานที่สนามหญ้าโล่งกว้างหน้าจวนอ๋องด้วยสีหน้าและแววตามีความสุขจนกระทั่งมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญ มาขอเข้าเฝ้าชินอ๋องเหยียนเค่อสิงอย่างเร่งด่วน นั่นจึงทำให้หลี่เจียนเจียนเกิดความรู้สึกตงิดขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูกชินอ๋องเหยียนเค่อสิงได้แนะนำให้หลี่เจียนเจียนทราบว่าเขาผู้นั้นคือรองแม่ทัพที่อยู่ใต้สังกัดของชินอ๋องเหยียนเค่อสิงเองมีชื่อเสียงเรียงนามว่า ท่านรองแม่ทัพสุมาเวินได้เข้ามาพูดคุยปรึกษาเรื่องการเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างชนเผ่านอกด่านและแคว้นเหยียนหลี่เจียนเจียนได้ยินดังนั้นแล้วก็ยิ่งขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยมากยิ่งขึ้นไปอีก ตั้งแต่นางได้ทะลุมิติมาอยู่ที่ยุคจีนโบราณนี่ ก็พอทราบมาอยู่บ้างว่าชินอ๋องเหยียนเค่อสิงเคยถูกพวกชนเผ่านอกด่านแอบลอบโจมตีและแอบลอบทำร
เพราะการร่วมรักอันต่อเนื่องยาวนาน ด้วยความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า หลี่เจียนเจียนจึงนอนหลับสลบไสลไปข้ามวัน เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที นางก็พบว่านี่เป็นเวลาเที่ยงตรงแล้ว เฉาปูและซูม่อเองที่กำลังรอคอยที่จะปรนนิบัติพระชายาอยู่ เมื่อพบว่าหลี่เจียนเจียนตื่นนอนขึ้นมาแล้ว พวกนางจึงพากันเข้ามาในห้องพร้อมพาหลี่เจียนเจียนไปแช่น้ำอุ่นอาบน้ำแต่งตัวใหม่ และให้คนมาทำความสะอาดห้องหอต่อ หลี่เจียนเจียนทราบความมาจากสาวใช้ทั้งสองคนว่าผ้ารองเตียงในวันเข้าหอนั้น ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงได้นำไปเก็บเอาไว้ที่พระองค์แล้ว ส่วนในตอนนี้เองท่านอ๋องกำลังประชุมกับเหล่าขุนศึกอยู่ แล้วจะแวะมาเสวยข้าวเย็นกับพระชายาต่อเมื่อหลี่เจียนเจียนทราบมาดังนั้นแล้ว นางจึงได้เข้าครัวไปหยิบจับทำนั่นนิด ทำนี่หน่อย ช่วยเหล่าบรรดาพ่อครัว แม่ครัวในตำหนักเพื่อจัดเตรียมตั้งโต๊ะเสวยให้กับชินอ๋องเหยียนเค่อสิงนอกจากนี้ก่อนที่จะได้มากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันนั้น หลี่เจียนเจียนที่เข้าครัวมาจำต้องร่วมอาบน้ำแช่น้ำอุ่นขัดถูตัวปรนนิบัติชินอ๋องเหยียนเค่อสิงผู้เป็นสามีด้วย แต่ทว่ามิรู้นางปรนนิบัติเขาดีมากจนเกินไปหรือไม่ เขาจึงได้มอบสั
กว่าพายุของการจุมพิตอันแสนหวานและดึงดูดทั้งกายใจให้เคลิบเคลิ้มไปในรสสัมผัสนั้นจะสงบลง หลี่เจียนเจียนก็จำต้องบอกเขาออกไปตามตรงว่า นางไม่อยากที่จะมาเสียพรหมจรรย์ไปในถ้ำแห่งนี้ นั่นจึงดึงสติของชินอ๋องเหยียนเค่อสิงให้กลับคืนมาได้ทั้งคู่จึงมองสบสายตากันไปชั่ววินาทีก่อนจะหัวเราะประสานเสียงดังขึ้นมาอย่างมีความสุขเมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นมาเยือน หลังจากที่พากันออกมาจากในถ้ำแล้ว ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงจึงได้ใช้วิชาตัวเบาพาหลี่เจียนเจียนกลับเข้าวังหลวงไปในที่สุด โดยก่อนที่จะเดินทางกลับเมืองหูหลีไปนั้น พระองค์ยังได้มอบจดหมายหนึ่งฉบับไปให้กับองค์ไทเฮาอีกด้วย ใจความว่า“เรื่องอาการประชวรของเสด็จแม่นั้นหลี่เจียนเจียนเป็นคนมอบเส้นเอ้นหัวใจมังกรมาให้เตียวชุนเหอใช้ในการทำยาต้านพิษให้กับเสด็จแม่ อีกทั้งนางยังได้กำชับเตียวชุนเหอเอาไว้ ไม่ให้เขาบอกเรื่องนี้ให้เสด็จแม่ทรงทราบด้วย เพื่อเห็นแก่ความกตัญญูของนาง ขอให้เสด็จแม่ทรงมีเมตตาต่อนางด้วยและช่วยอวยพรให้พวกเรารักกันมั่นคงตลอดไปมีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มจวนด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ รักและห่วงใยเสด็จแม่เสมอ ลงชื่อเหยียนเค่อสิง”หลี่เจียนเจียนนั่งรถม้ากลับเมื
ทันใดนั้นเองภาพที่เธอได้ขึ้นเขาไปขอพรกับกลุ่มเพื่อนก็ได้ผุดขึ้นมาในมโนสำนึก พร้อมคำอธิษฐานขอพรของเธอที่ว่า “อนาคตข้างหน้านี้ ขอให้เธอได้พบเจอกับคนรักที่ดีพร้อมในทุกด้าน และรักเธอมากเสียจนยอมตายแทนเธอได้” ก็ได้ผุดขึ้นมาด้วยเช่นกันหลี่เจียนเจียนจึงได้ตอบชินอ๋องเหยียนเค่อสิงออกไปพร้อมหยาดน้ำตาว่า “หม่อมฉันเองก็รักท่านอ๋องเช่นกันเพคะ”หลังได้ยินสาวงามบอกรักพระองค์ออกมาดังนั้นแล้ว ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงจึงได้ใช้เชือกดาวกระจายปล่อยออกไปเกาะเข้ากับหน้าผาก่อนที่ร่างของคนทั้งคู่จะร่วงลงสู่ก้นเหว หลังจากนั้นจึงอุ้มหลี่เจียนเจียนด้วยแขนข้างเดียวพานางปีนลงจากบนหน้าผาไปสู่พื้นเบื้องล่างด้วยความปลอดภัย ซึ่งนั่นก็เป็นช่วงเวลาที่ดวงตะวันใกล้จะตกดินมากแล้วเต็มที ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงจึงได้พาหลี่เจียนเจียนไปหาที่ปลอดภัยหลบพักจากการถูกคนลอบทำร้ายก่อนจะออกไปหาผลไม้ป่าและน้ำดื่มมาไว้ให้หลี่เจียนเจียนได้ดื่มกิน เมื่อกลับเข้ามาในถ้ำแล้ว พระองค์จึงก่อกองไฟขึ้นมากองหนึ่งก่อนจะทรุดตัวนั่งลงเคียงข้างหลี่เจียนเจียนพร้อมเอ่ยขึ้นมาว่า“ดีกันเถอะนะ ต่อไปนี้ข้าจะไม่ทำร้ายตบตีเจ้าอีกต่อไปแล้ว ข้าจะไม่ทำอะ
“ฝากไว้ก่อนเถอะนะอิตาอ๋องคนสารเลว อย่าให้ถึงทีของหลี่เจียนเจียนคนนี้บ้างก็แล้วกัน”หลี่เจียนเจียนเดินบ่นไปตามทางเดินกลับบ้านหลังเล็กโกโรโกโสที่เธอพักอาศัยอยู่ด้วยความหัวเสียเมื่อพบเจอเข้ากับสองสาวใช้ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตารอคอยเธออยู่อย่างใจจดใจจ่อแล้ว หลี่เจียนเจียนก็บอกกับทั้งสองคนออกไปว่า“ท่
ด้านหลี่เจียนเจียนเอง เมื่อวิ่งออกมาจากที่พักของท่านอ๋องใจดำผู้นั้นแล้ว นางก็รีบไปเก็บเสื้อผ้าข้าวของต่าง ๆ ในที่พักของนางใส่ลงในหีบไม้ทันที“พระชายาทรงเก็บเสื้อผ้าทำไมกันหรือเพคะ?”เฉาปูถามขึ้นด้วยความสงสัย อยู่ด้วยกันที่เมืองหูหลีมาสองเดือนเต็ม ที่ผ่านมานางยังไม่เคยเห็นว่าพระชายาจะมีท่าทีย
ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงเองเมื่อเห็นว่าบุรุษชายฉกรรจ์เอาแต่พากันจ้องมองพระชายาที่ตนเองแสนจะเกลียดชังจนตาค้างนิ่งอึ้งตะลึงงันกันไปเป็นแถวเช่นนั้นแล้วจึงแสร้งกระแอมไอขึ้นมาเสียงดังเพื่อดึงสติของพวกเขาให้กลับคืนมาเสียหน่อยได้ผลเพียงชินอ๋องเหยียนเค่อสิงส่งเสียงกระแอมไอไปได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น เหล่าชา
หลังกล่าวพึมพำอะไรกับตนเองเสร็จ หลี่เจียนเจียนก็เดินสำรวจดูไปรอบห้อง ก่อนจะพบเข้ากับมุมแต่งตัวของหลี่เจียนเจียนคนเดิมเข้า เธอจึงได้เดินเข้าไปดูอยางช้า ๆ เมื่อพบเข้ากับกระจกทองเหลืองบานหนึ่ง ด้วยความอยากรู้อยากเห็นหลี่เจียนเจียนจึงได้หยิบยกเอากระจกขึ้นมาส่องดูใบหน้าของเธอเข้า หลังจากนั้นหลี่เจ







