All Chapters of พระสนมส้มหล่น: Chapter 11 - Chapter 20

“ไม่ต้องเตรียมตัวอะไรแล้ว เข้าไปกับข้า” ฮ่องเต้รีบจูงมือนางเจ้าไปในตำหนักโดยไม่ฟังเสียงทัดทานอะไรเลย ก่อนจะนึกอะไรได้จึงหันกลับมาเอ่ย “เหวินกงกง”“พ่ะย่ะค่ะ”“ห้ามใครเข้ามารบกวนข้าเด็ดขาด รู้นะว่าจะต้องทำอย่างไรบ้าง”“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”“ดะ...เดี๋ยว”หยางซินอวี่กล่าวได้เพียงเท่านั้น นางถูกกึ่งลากกึ่งดึงเข้ามาในห้องบรรทม ฝ่าบาทจูงมือนางไปยืนข้างเตียง ดันแผ่นหลังบางให้เข้ามาแนบชิด ทำให้ทั้งสองเผชิญหน้ากันในระยะประชิด แววตาขององค์ฮ่องเต้ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนา“มีลูกกับข้านะ”“พะ...เพคะ”เสียงนางสั่นมิใช่เพราะกลัวแต่อายเสียมากกว่า ฮ่องเต้โน้มพระพักตร์เข้ามาคลอเคลียที่พวงแก้มขาว สูดกลิ่นกายอันยั่วเย้าของพระสนมราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความหลงใหล กลิ่นนี้ช่วยปลุกความกระสันได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว พระองค์ประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของนาง บดเบียดอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน พระสนมเอกยืนตัวแข็งทื่อภายในอ้อมกอดแห่งพญามังกร เมื่อโดนรุกเร้าหนักขึ้นเรี่ยวแรงก็ลดน้อยลงเรื่อย ๆ รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้า เลือดลมในกายแล่นพล่าน เมื่อมีบางอย่างรุกล้ำเข้าไปใต้ร่มเสื้อ พระหัตถ์อันซุกซนกำลังบีบเคล้น

“ติงอี้”“พ่ะย่ะค่ะฮองเฮา”“สะกดรอยตามฝ่าบาทไป อย่าให้ใครจับได้เด็ดขาด ข้าอยากรู้ว่าพระองค์ไปล่าสัตว์จริงหรือไม่”“พ่ะย่ะค่ะ”รับคำสั่งแล้วขันทีรับใช้ประจำกายก็โค้งตัวประสานมือคารวะติงอี้ คือขันทีที่รับใช้ฮองเฮามานาน เบื้องหน้าเป็นเพียงขันทีที่ไร้พิษสงใด ๆ แต่เบื้องหลังไม่ต่างจากนักฆ่าที่รับคำสั่งจากฮองเฮาให้ไปจัดการคนที่เข้ามาขวางทาง มีวรยุทธและเก่งกาจในเรื่องการต่อสู้ ทำให้เป็นที่ไว้วางพระทัยของฮองเฮาให้ทำงานสำคัญมาโดยตลอด*-*-*-*-*-*-*หยางซินอวี่ไม่นึกเลยว่าการออกมานอกวังหลวงครั้งนี้จะผิดแปลกจากที่คาดเอาไว้ นางเข้าใจว่าขบวนเสด็จจะต้องยิ่งใหญ่ แม้จะเป็นการเสด็จส่วนพระองค์ก็ตามที ตอนนี้นางอยู่บนหลังม้าพร้อมกับองค์ฮ่องเต้ หลังจากออกเดินทางมาได้สักพัก พระองค์ก็ควบม้าแยกออกมาจากขบวนเสด็จ ส่วนเหวินกงกงกับราชองครักษ์กลับแยกไปอีกทาง ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนมีข้อน่าสงสัย แต่นางก็ได้แต่นั่งเงียบมาตลอดทาง มือทั้งสองข้างยังคงเกาะเกี่ยวบริเวณเอวชายหนุ่มไว้แน่น ด้วยกลัวว่าจะตกจากหลังม้าเมื่อถึงที่หมายแล้วก็ทรงหยุดม้าแล้วลงไปก่อน ยื่นพระหัตถ์ขึ้นมาให้นางจับ ก่อนจะช่วยพาลงไปจากหลังม้า จังหวะที่เท

ฮองเฮานั่งรอขันทีติงอี้ภายในตำหนักด้วความร้อนใจ นางอยากจะรู้ว่าสิ่งที่สงสัยมันจะเป็นจริงหรือไม่ หากเป็นจริงดั่งที่คาดไว้คงจะต้องเร่งจัดการขั้นเด็ดขาด เพราะไม่เช่นนั้นนางคงไม่มีโอกาสได้เป็นพระมารดาขององค์รัชทายาทเป็นแน่“ถวายพระพรฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”ในที่สุดคนที่นางรอคอยก็มาถึงเสียที“ว่าอย่างไรติงอี้ ฝ่าบาทเสด็จไปล่าสัตว์จริงหรือไม่”“จริงพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วไปกับใครบ้าง”“เหวินกงกงและองครักษ์จำนวนหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าแน่ใจนะ”“พ่ะย่ะค่ะ”ได้ยินเช่นนั้นซิงเหยียนฮองเฮาก็รู้สึกโล่งใจ ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมเริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมาบ้างแล้ว ฝ่าบาทยังคงรักษาสัญญา ว่าจะรอให้นางมีองค์รัชทายาทให้ หลังจากนี้คงต้องรั้งตัวพระองค์ไว้ในตำหนักให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ หากครั้งนี้ไม่สำเร็จนางคงต้องใช้วิธีสุดท้าย ซึ่งเป็นวิธีที่เคยคิดไว้หากไม่สามารถตั้งครรภ์ได้จริง ๆ แต่วิธีนั้นค่อนข้างจะเสี่ยงต่อชีวิตมากกลับเข้ามาในวังหลวงแล้วองค์ฮ่องเต้ก็เสด็จไปส่งพระสนมที่ตำหนักหย่งเจิ้น จากนั้นรีบกลับเข้ามายังพระตำหนักเปียนเก๋อซ่ง พร้อมกันนั้นได้เรียกตัวเหวินกงกงให้เข้ามาพบด้านในห้องทรงงานโดยด่วน แม้จะมั่นใจว่าไม่มีใครสะ

“ตอนนี้ท่านเป็นดวงวิญญาณเช่นข้าแล้วรู้หรือไม่ ดูนั่นสิ”ตงเปียนชี้มือไปยังแท่นบรรทม หยางซินอวี่มองตามไปก็พบว่าร่างของนางนอนหลับอยู่บนนั้น นางเบิกตาด้วยความตกใจ นี่นางอยู่ในความฝันอย่างนั้นหรือ หรือว่านางตายไปแล้ว“ข้าตายแล้วงั้นหรือ”“ไม่หรอก ท่านแค่นอนหลับเท่านั้น แต่ดวงวิญญาณสามารถออกจากร่างได้แค่เพียงไม่นาน หากท่านอยากไปข้าจะพาไป”“ข้าจะไม่ตายจริง ๆ ใช่ไหม”“ใช่ ไม่ตายหากกลับเข้าร่างทันเวลา”“แล้วหากไม่ทันเวลาล่ะ”“ก็อาจจะสิ้นใจ กลายมาเป็นผีเช่นข้า”หยางซินอวี่ใช้เวลาตัดสินใจเพียงครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “ข้าจะไป”“ถ้าเช่นนั้นจับมือข้าไว้ หลับตาแล้วนึกถึงสถานที่ที่ท่านอยากไป ข้าจะพาไปที่นั่น”“อื้ม”เมื่อเปลือกตาสวยปิดลงแล้วภาพแรกที่ลอยเข้ามาให้เห็นนั่นคือใบหน้าของฮ่องเต้ ในวินาทีนั้นนางรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยในอากาศ ทว่ายังคงจับมือน้อย ๆ ของตงเปียนเอาไว้แน่นตลอดเวลา“ถึงแล้ว”เมื่อได้ยินเสียงก็ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ภาพที่เลือนรางชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จนพบว่าตอนนี้กำลังอยู่ในตำหนักไหนสักแห่ง นางไม่รู้ว่ามันคือที่ไหนจึงหันไปมองเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างกัน“ที่นี่ที่ไหน”“ก็ที่ที่ท่านอ

“ทำไมล่ะเพคะ พระองค์ปกปิดความลับอะไรไว้ หม่อมฉันรู้สึกอึดอัดนะเพคะ หากจะขังกันไว้อย่างนี้ได้โปรดส่งหม่อมฉันกลับไปอยู่ที่จวนดีกว่าเพคะ ได้อยู่กับท่านแม่และหลาน หม่อมฉันคงจะรู้สึกมีความสุขกว่านี้”“ข้าทำอย่างนั้นไม่ได้ ข้ามีเหตุผลของข้า หวังว่าเจ้าคงจะเข้าใจ”“แล้วเหตุผลของฝ่าบาทคืออะไรเพคะ เล่าให้หม่อมฉันฟังได้หรือไม่ หากรู้ความจริงหม่อมฉันอาจจะเข้าใจพระองค์มากกว่านี้ก็เป็นได้”องค์ฮ่องเต้เงียบไม่เอื้อนเอ่ยคำใดออกมา ทำให้ภายในห้องตอนนี้เงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งคู่ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หยางซินอวี่ลุ้นว่าฝ่าบาทจะกล้าเล่าความจริงให้นางฟังหรือไม่“ข้ารับเจ้ามาเป็นสนมเพราะรู้สึกถูกชะตาอย่างที่เคยบอกเอาไว้ และนอกเหนือจากนั้นก็เพื่อมีองค์รัชทายาทให้จริง ๆ แต่การมีองค์รัชทายาทนั้นมันเป็นเรื่องสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด พอ ๆ กับความปลอดภัยของเจ้า ที่ข้าปกปิดเรื่องเจ้าให้เป็นความลับต่อทุกคนในราชสำนัก หรือแม้แต่ฮองเฮาก็เพื่อความปลอดภัยของเจ้า หากไม่ใช่เจ้าข้าก็คงไม่มีโอกาสมีผู้สืบทอดราชบัลลังก์อีกแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครรู้เรื่องเจ้าเว้นแต่คนที่อยู่ในตำหนักและทหารรับใช้ใกล้ชิดข้าเท่านั้น หากวันใ