All Chapters of พระสนมส้มหล่น: Chapter 41 - Chapter 50

เสียงที่ดังมาจากนอกห้องทำให้สองพ่อลูกรีบเปลี่ยนอิริยาบถ ลุกขึ้นยืนต้อนรับการเสด็จมาขององค์ฮ่องเต้ เพิ่งจะกลับมาถึงวังหลวงก็ตรงเข้ามาที่ตำหนักนี้ทันที“ถวายบังคมฝ่าบาท”“อ้าว! ท่านเสนาบดีซิงก็อยู่ในตำหนักด้วยอย่างนั้นหรือ”“กระหม่อมเข้ามาเยี่ยมองค์ชายน้อยพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงพยักหน้ายิ้มอย่างเข้าใจแล้วหันไปมองทารกแรกเกิดที่อยู่ในอ้อมแขนของมารดาที่แท้จริง“นี่ลูกของเราใช่หรือไม่ซิงเหยียน”“เพคะฝ่าบาท ลูกของเราเป็นผู้ชายสมพระทัยฝ่าบาทแล้วเพคะ” นางกล่าวแล้วรีบไปเอาตัวเด็กทารกมาอุ้มไว้เอง “เจ้าออกไปรอด้านนอกก่อนซิงเจียว”“เพคะฮองเฮา”“ถ้าเช่นนั้นกระหม่อมขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีซิงเหลียงฉวนกล่าวทูลลาและออกไปพร้อมกับบุตรีคนเล็กองค์ฮ่องเต้ทอดสายตามองเด็กทารกตัวน้อยด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเป็นฝ่ายอุ้มขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอดตนเอง ใจจริงอยากจะให้เด็กคนนี้เป็นผู้หญิงเสียด้วยซ้ำ เพราะหากแต่งตั้งวังเหล่ยเป็นองค์รัชทายาท ฮองเฮาคงไม่มีข้ออ้างใด ๆ ที่จะเรียกร้องตำแหน่งนี้ให้กับลูกของตนได้ และพระองค์คงจะไม่ต้องหนักพระทัยในการตัดสินใจครั้งนี้“ลูกของเราน่ารักน่าชังเหลือเกินซิงเหยียน”“หม่อมฉันรอให้ฝ่าบาทกลับ

หนึ่งเดือนต่อมา...งานเลี้ยงฉลองอายุครบหนึ่งเดือนขององค์ชายจางหย่งถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทำให้วันนี้วังหลวงมีความครึกครื้นกว่าปกติ ขุนนางทั้งหลายต่างก็หลั่งไหลเข้ามายังลานไท่เหอเย่วเพื่อร่วมแสดงความยินดีอย่างคับคั่ง อีกทั้งยังมีข้าราชบริพารจำนวนหลายชีวิตที่ยืนรอการเสด็จขององค์ฮ่องเต้และฮองเฮาในการนี้เสนาบดีซิงได้สั่งให้แม่ทัพใหญ่ผู้มีอำนาจสูงสุดในวังหลวงนามว่า เฟิงฉิน ดูแลความเรียบร้อยอย่างเข้มงวด นั่นเพราะคิดว่าในวันนี้อาจจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น การรุกรานของกลุ่มคนปริศนาลุกลามเข้ามาถึงยังวังหลวงแล้ว ทำให้เจ้าตัวรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ อำนาจที่มีอยู่มือเริ่มถูกลดทอนลงเนื่องจากพรรคพวกที่เคยสวามิภักดิ์เริ่มแปรฝั่งเพราะถูกคุกคามจากกลุ่มคนนิรนาม“ฝากท่านดูแลความเรียบร้อยด้วย ข้าคิดว่าวันนี้มีความไม่ชอบมาพากล ฝ่าบาททรงจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เช่นนี้ ไม่น่าจะแค่เลี้ยงฉลองให้กับหลานชายของข้าเพียงอย่างเดียวเป็นแน่”“ขอรับท่านเสนาบดี ข้าจะจับตาดูทุกอย่างไม่ให้เล็ดลอดสายตา ท่านโปรดวางใจ”“ตอนนี้คนที่ข้าไม่ไว้ใจก็คือแม่ทัพหยาง เขาเข้าออกตำหนักของฮ่องเต้อยู่บ่อย ๆ ข้าคิดว่าสองคนนี้จะต้อ

เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง สายตาของฮองเฮาฉายความวิตกกังวลออกมา พยายามคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง เรื่องนี้ไม่มีใครรู้แล้วฮ่องเต้จะทรงทราบได้อย่างไร จึงหันไปมองน้องสาวที่คอยดูแลลูกชายอยู่ข้าง ๆ ซิงเจียวรีบส่ายหน้าปฏิเสธด้วยสีหน้าหวั่นกลัวไม่น้อยไปกว่ากัน“ฝ่าบาทหมายความว่าอย่างไรเพคะ”“เจ้ารู้ดีอยู่แก่ใจว่าที่ข้าพูดมานั้นใช่เรื่องจริงหรือไม่”“หม่อมฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ฝ่าบาททรงใส่ร้ายหม่อมฉัน นั่นเป็นเพราะพระองค์ต้องการล้มอำนาจท่านพ่อของหม่อมฉันจึงทำเช่นนี้”“เรื่องใหญ่เช่นนี้ข้าไม่นำมาพูดเล่นแน่ ข้ามีพยานที่จะมายืนยันว่าจางหย่งไม่ใช่ลูกของข้า แต่เป็นลูกของซิงเจียวน้องสาวเจ้า เจ้าไม่เคยตั้งครรภ์ เจ้าหลอกข้ามาโดยตลอด”“ไม่จริงเพคะ หม่อมฉันตั้งครรภ์จริง ๆ หม่อมฉันคลอดจางหย่งจริง ๆ นะเพคะ”“ข้ามีอะไรจะให้เจ้าดูก่อน แล้วค่อยบอกข้าอีกทีว่าอะไรคือความจริงกันแน่” ทรงหันกลับมามองยังเบื้องหน้าก่อนจะส่งสัญญาณมือให้แม่ทัพหยาง จากนั้นพยานที่จะเปิดโปงความลับของฮองเฮาก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน ห่าวหรานเดินเข้ามาที่กลางลานไท่เหอเย่ว ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าบุคคลผู้นี้เป็นใคร เพราะเป็นถึงเขยของท่านเสนาบดี

เสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งลานไท่เหอเย่ว แม้กลุ่มขุนนางที่เคยสนับสนุนเสนาบดีซิงจะไม่เห็นด้วย หากทว่าในตอนนี้ต้องยอมรับความพ่ายแพ้อย่างช่วยไม่ได้ นั่นเพราะตอนนี้เสนาบดีซิงเหลียงฉวนและซิงเหยียนฮองเฮาถูกจองจำในคุกหลวงไม่สามารถออกมาเบ่งอำนาจได้แล้ว อีกทั้งตอนนี้ยังมีกลุ่มองครักษ์ปิ่นมังกรที่คอยหนุนหลัง ทำให้อำนาจขององค์ฮ่องเต้ไม่มีผู้ใดต้านทานได้เลยเมื่อพิธีแต่งตั้งฮองเฮาคนใหม่เสร็จสิ้นลงแล้ว องค์ฮ่องเต้ก็ได้พานางมาที่ตำหนักซิ่นเก๋อหยง ซึ่งเป็นตำหนักที่ซิงเหยียนฮองเฮาเคยประทับอยู่นั่นเอง ใจจริงหยางซินอวี่อยากกลับไปอยู่ในตำหนักหย่งเจิ้นเช่นเดิมเพราะคุ้นเคยมาก่อนแล้ว แต่นี่คือกฎมณเฑียรบาลที่นางจะต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดจึงมิอาจปฏิเสธได้สิ่งที่ทำให้หยางซินอวี่ประหลาดใจไม่น้อย นั่นคือภายในตำหนักมีคนคุ้นเคยยืนรอรับอยู่ก่อนแล้ว นั่นคือมารดาของนาง เหม่ยหวา เสี่ยวซูและอาเฟยอดีตสาวใช้คนสนิทนั่นเอง“ท่านแม่ เหม่ยเหมย เสี่ยวซู พี่อาเฟย”นางตะโกนชื่อทุกคนด้วยความดีใจ รีบฝากลูกไว้กับฮ่องเต้แล้วโผเข้ากอดมารดาเป็นคนแรก เมื่อได้เป็นแม่คนแล้วนางก็เข้าใจทันทีว่ามารดารักนางกับพี่ชายมากแค่ไหน ไม่มีความรั

รถม้าแล่นออกมาจนพ้นประตูเมืองหลวงสมดังใจหมาย ติงอี้แสยะยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อทำสำเร็จ พรรคพวกที่รวบรวมมาได้ต่างก็ช่วยกันคุ้มกันทั้งด้านหน้าและหลัง เพราะมั่นใจว่าต้องมีทหารตามออกมาชิงตัวนักโทษกลับไปอย่างแน่นอน“ท่านพ่อเรารอดแล้วเจ้าค่ะ”“ในที่สุดเราก็ออกมาจนได้ อีกไม่นานเราจะกลับมาทวงทุกอย่างของเราคืน”“เจ้าค่ะท่านพ่อ”สองพ่อลูกกอดกันด้วยความดีใจเมื่อเปิดหน้าต่างรถม้าออกไปดู จนเห็นว่าตอนนี้ได้ออกมาพ้นจากประตูเมืองหลวงแล้ว อีกไม่ไกลก็จะเข้าไปในป่าดงดิบ ซึ่งจะทำให้การหลบหนีครั้งนี้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี นั่นเพราะการติดตามจะยุ่งยากยิ่งขึ้นหากทว่าในตอนนั้นรถม้ากลับถูกธนูไฟยิงมาปักที่หลังคาจนไฟลุกท่วม กลุ่มองครักษ์ปิ่นมังกรใช้วิชาตัวเบามาขวางทางเอาไว้ ทว่าติงอี้ยังคงไม่ยอมหยุดรถม้าพุ่งตรงไปหมายใจจะปะทะกับร่างของชายกลุ่มนั้น หากทว่าเจ้าม้าที่กำลังวิ่งได้ถูกยิงด้วยธนูจนเสียหลักล้มเสียก่อน ทำให้ตอนนี้รถม้าที่กำลังถูกไฟคลอกเป็นอันต้องพลิกคว่ำตามไปด้วย“ยอมมอบตัวซะดี ๆ ถึงอย่างไรพวกเจ้าก็ไม่มีทางหนีพ้น”“ไม่มีทาง”ติงอี้ส่งสัญญาณโดยการผิวปาก เรียกพรรคพวกซึ่งซ่อนตัวอยู่ออกมาช่วยจำนวนมาก เข้าม