All Chapters of พระสนมส้มหล่น: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากวันนี้เป็นต้นไปชีวิตของหยางซินอวี่จะเปลี่ยนไปตลอดกาล...ชีวิตสตรีสามัญชนคนหนึ่งกำลังจะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เป็นสตรีผู้ที่มีหน้ามีตาในวังหลวง ได้รับใช้ใกล้ชิดกับองค์ฮ่องเต้ในฐานะพระสนมเอก หากทว่านางกลับไม่ได้ยินดีกับตำแหน่งในครั้งนี้ เพราะนางไม่ได้มีใจปฏิพัทธิ์ต่อองค์ฮ่องเต้แม้แต่น้อย นางคิดว่ามันไม่ยุติธรรมกับชีวิต เมื่อต้องห่างจากครอบครัวอันเป็นที่รักเข้าไปอยู่ในวังหลวงซึ่งไม่คุ้นเคย รวมถึงผู้คนในนั้นจะดีหรือร้ายนางก็หารู้ไม่วันนี้เป็นวันที่หยางซินอวี่รู้สึกใจหาย นั่นเพราะองค์ฮ่องเต้จะเสด็จมารับตัวนางด้วยพระองค์เอง จึงต้องเตรียมตัวให้พร้อมเพื่อเตรียมการต้อนรับ คนเป็นมารดาอย่างหยางเสี่ยวหลานก็ได้แต่พูดปลอบใจบุตรีเพียงเท่านั้น“ท่านแม่ ข้าไม่อยากไปอยู่ในวังหลวงเลยเจ้าค่ะ”“แม่เข้าใจเจ้า แต่มันคือโอกาสดี ๆ ของเจ้าแล้วซินอวี่ การที่ฝ่าบาททรงมีพระเมตตาต่อเจ้าเช่นนี้มันไม่ได้เกิดขึ้นง่าย ๆ เจ้าจงภูมิใจและรับใช้ฝ่าบาทให้ดีที่สุด เพียงแค่นั้นเจ้าก็จะสามารถอยู่ในวังหลวงได้อย่างสุขสบายแล้ว”“แต่ข้าไม่ต้องการความสุขสบาย ข้าต้องการอยู่กับทุกคนที่นี่ เหม่ยเหมยกับเสี่ยวซูได้เข้ามาอยู่ในจวน

นางกำลังจะตอบโต้กลับไปทว่าฮ่องเต้กลับประทับรอยจูบลงบนริมฝีปากบางเสียก่อน รสจูบอันร้อนแรงจากองค์ฮ่องเต้ถาโถมเข้ามาอย่างไร้ความปรานี มือน้อย ๆ ที่เกาะเกี่ยวพระศอไว้ถอยร่นลงมาผลักแผงอกแกร่งให้ออกห่าง ใช่ว่าไม่รู้สึกดีแต่นางหายใจไม่ทันต่างหาก นี่คือจูบแรกในชีวิตของนาง และมันเป็นจูบที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น หากทว่ามันคือจูบที่สร้างความหวามไหวให้หัวใจดวงน้อยสั่นระรัว อีกฝ่ายไม่ได้แค่จูบแต่กำลังสูบเอาเรี่ยวแรงของนางออกไปด้วย จนตอนนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวที่จะต่อสู้ขัดขืนแล้วพระหัตถ์ขององค์ฮ่องเต้ถูกส่งไปลูบไล้แผ่นหลังบางผ่านผ้าเนื้อดี ราวกับกำลังขับกล่อมให้พระสนมเอกหลงระเริงกับรสจูบที่มอบให้ เนิ่นนานแล้วที่ริมฝีปากบดเบียดกัน ทว่าพระองค์กลับยังคงไม่รู้เบื่อ ไม่อิ่มเอมกับมันสักที ยิ่งได้ลิ้มลองยิ่งหลงใหล ราวกับถูกนางผู้นี้ทำเสน่ห์คุณไสยให้ลุ่มหลง อยากจะทำให้มากกว่านี้ แต่ได้ลั่นวาจาไว้แล้วว่าจะให้ทำใจสามวันเสียก่อน หากไม่เช่นนั้นนางคงได้ถวายงานบนเตียงในค่ำคืนนี้เป็นแน่แท้พระองค์จะอดใจรอให้ถึงวันนั้น วันที่จะได้เห็นเรือนกายของนาง ได้สัมผัสทุกสัดส่วนอย่างตามใจ พระองค์ไม่ได้แต่งตั้งนางเป็นสนมเอกเพียงเ

“เพราะเหตุใดฝ่าบาทจึงทรงเลือกหม่อมฉันเพคะ ทั้งที่เราเพิ่งจะเคยเจอกันแค่ครั้งเดียว หม่อมฉันเคยได้ยินมาว่าการจะเข้ามาเป็นสนมได้ ต้องผ่านด่านมากมายมิใช่หรือเพคะ”“เจ้าเข้าใจถูกแล้ว สนมของข้ามีมากมายนัก แต่ข้าไม่เคยไปหาพวกนางเหล่านั้นสักคน ในชีวิตข้ามีเพียงแค่ฮองเฮาคนเดียวเท่านั้น แต่เจ้าเป็นอีกหนึ่งคนที่ข้ารู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกพบ ข้าได้ปรึกษากับฮองเฮาแล้วว่าอยากได้เจ้ามาเป็นสนมเอก ให้อยู่เหนือกว่าสนมคนอื่น ๆ และที่สำคัญเจ้ายังเป็นน้องสาวของแม่ทัพหยางผู้เก่งกาจ เชี่ยวชาญในการรบ การมีเจ้าเข้ามานั่นทำให้ราชบัลลังก์ของข้ามั่นคงยิ่งขึ้นอย่างใดเล่า”“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”“อีกสามวันข้าจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง หวังว่าเมื่อถึงวันนั้นเจ้าจะพร้อมทั้งกายและใจ”“เพคะฝ่าบาท”ฮ่องเต้ทรงยื่นพระหัตถ์มาสัมผัสใบหน้าสวยของนาง ทว่าอีกฝ่ายรีบเอียงหน้าหนีเสียก่อน นางไม่ได้ตั้งใจ แต่ยังไม่คุ้นชินกับการถูกบุรุษแตะเนื้อต้องตัวเช่นนี้“ไม่ได้งั้นหรือ”“เอ่อ...หม่อมฉันยังไม่ชินเพคะ ขอเวลาให้หม่อมฉันได้ปรับตัวสักระยะ”“ข้าบอกแล้วอย่างใดเล่า ข้าจะยอมอนุโลมให้แค่เรื่องบนเตียงเท่านั้น อย่างอื่นเจ้าจะไม่มีสิทธิ์ปฏิเส

ช่วงสามวันที่ผ่านมาหยางซินอวี่ต้องเผชิญกับความยากลำบากมาโดยตลอด มันคือช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดในชีวิตก็ว่าได้ ช่วงกลางวันต้องเรียนรู้กฎการใช้ชีวิตในวังหลวง รวมถึงการปฏิบัติตนในฐานะพระสนมเอกของฮ่องเต้ เมื่อได้มีโอกาสเรียนรู้นิสัยใจคอของเหวินกงกง ก็พบว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นผู้ใหญ่ที่เคร่งครัดในเรื่องกฎระเบียบมาก จริงจังแต่ก็มีช่วงเวลาให้นางได้ผ่อนคลายจากความตึงเครียดเป็นระยะ เป็นขันทีที่เก่งรอบด้าน เหมาะสมแล้วสำหรับเป็นบุคคลที่ไว้วางพระทัยของฮ่องเต้เช่นนี้ส่วนกลางคืนต้องมาผวากับผีเด็กตนนั้น การไม่คุ้นที่คุ้นทางก็ว่านอนลำบากแล้ว ยังต้องมาเจอกับสิ่งลี้ลับอีก มันเป็นอะไรที่น่าปวดหัวยิ่งนัก พยายามข่มตานอนแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จ นางจึงให้เข่อซิงเข้ามานอนเป็นเพื่อนในห้อง ทำให้สามารถนอนหลับเอาแรงไปได้บ้างในระหว่างนี้ฮ่องเต้ไม่เคยเสด็จมาหาที่ตำหนักหย่งเจิ้นเลยสักครั้ง แต่วันนี้ครบกำหนดที่พระองค์จะมาทวงคำสัญญาแล้ว เหวินกงกงกำชับสิ่งที่เคยสอนไว้นักหนาเมื่อต้องถวายงานรับใช้บนเตียง นางไม่เคยนึกเลยว่าการจะมาเป็นคนของฮ่องเต้ มันจะมีพิธีรีตองที่ยุ่งยากเช่นนี้ หากเลือกได้คงไม่อยากเข้าวังมาเป็นสนมเช่นนี้แน่“ทำ

แต่คนอย่างฮ่องเต้รู้ทันนางตั้งแต่แรกแล้ว ไม่รู้ว่านางกลัวอะไรนักหนา ถึงได้หาเรื่องเจ็บตัวเพื่อเลี่ยงการเข้าห้องหอวันแรกเช่นนี้“เจ็บตรงส่วนใดบ้าง บอกข้ามาสิ ข้าจะช่วยดูให้” พระองค์ขยับวรกายเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนนางไม่มีทางหนีพ้น มือเรียวถูกจับไปสัมผัสลูบไล้อย่างทะนุถนอม พระหัตถ์ขององค์ฮ่องเต้เคลื่อนที่เข้ามาใกล้ตรงกลางอก กำลังจะเปลื้องอาภรณ์ที่ปกปิดเข้าไปดูข้างใน แต่นางรีบจับมือห้ามไว้เสียก่อน“อย่าเพคะฝ่าบาท”“ก็ข้าจะช่วยดูว่าใต้ร่มผ้าของเจ้ามีรอยฟกช้ำหรือไม่”“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้เพคะ หม่อมฉันดูเองได้”“หากเจ้าอายข้าช่วยถอดเป็นเพื่อนได้นะ เราจะได้เหมือนกัน”“ไม่ต้องก็ได้เพคะหม่อมฉันไม่ต้องการ”ดูเหมือนว่าคำพูดของนางจะไม่มีผลต่อการตัดสินพระทัยของฝ่าบาท ฮ่องเต้ทรงถอดฉลองพระองค์ส่วนบนออกอย่างช้า ๆ โดยไม่ได้สนใจคำทัดทาน ทอดพระเนตรมองใบหน้างามนั้นอย่างไม่ละสายตา เรือนกายกำยำสมส่วน ผิวขาวดุจหิมะไร้ซึ่งที่ติสมกับเป็นองค์จักรพรรดิ ปรากฏแก่สายตาของหยางซินอวี่ เรือนกายของพระองค์ช่างมีเสน่ห์ชวนมอง หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำเมื่อพระองค์จับมือของนางไปสัมผัสที่แผงอกกำยำนั่น“ข้าถอดแล้ว เจ้าจะถอดได้หรือ