All Chapters of พระสนมส้มหล่น: Chapter 31 - Chapter 40

“เจ้าอย่าคิดเช่นนั้น ถึงอย่างไรลูกของเจ้าก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฝ่าบาท พระองค์ไม่มีทางปล่อยให้เจ้ากับลูกต้องไปอยู่ที่อื่นแน่”“แล้วตอนนี้ล่ะเจ้าคะ มันหมายความว่าอย่างไร ข้าเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะฮองเฮา พระองค์กลับไม่เคยดูดำดูดีข้าเลย”เมื่อเห็นความรั้นของน้องสาวแม่ทัพหยางก็ส่ายศีรษะเบา ๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วกล่าวว่า“ที่พี่มาช่วยเจ้าได้ทันเวลาก็เพราะเป็นแผนของฝ่าบาท พระองค์ไม่เคยทอดทิ้งเจ้าเลย เพียงแต่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้น ตอนนี้อำนาจในราชสำนักมิใช่ของฝ่าบาทโดยแท้จริง ฮองเฮาและพ่อของนางมีอิทธิพลต่อขุนนางทั้งหลาย หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากฮองเฮา บัลลังก์ที่พระองค์ทรงนั่งอยู่ก็ไม่มีความมั่นคงพอ รออีกไม่นานเจ้ากับลูกจะต้องได้กลับเข้าไปในวังหลวงอย่างสง่าผ่าเผยอีกครั้ง หากไม่เชื่อใจฝ่าบาทเจ้าควรจะเชื่อใจข้า ข้าจะไม่มีทางยอมให้เจ้ากับลูกต้องมีอันตรายแน่นอน”“ข้าเชื่อใจท่านพี่เจ้าค่ะ มีท่านพี่อยู่ข้าง ๆ ข้าก็ไม่กลัวสิ่งใดแล้ว”“ดีมากน้องข้า”“แล้วท่านแม่และคนอื่น ๆ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ข้าอยากกลับไปหาทุกคน”“ทุกคนสบายดี ท่านแม่ฝากความคิดถึงมาให้เจ้าด้วย ส่วนคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน ทุกค

หยางซินอวี่เริ่มคุ้นชินกับการอยู่ในหมู่บ้านอู่ฉินขึ้นบ้างแล้ว ทว่านางยังคงคิดถึงทุกคนที่เคยรับใช้ในตำหนักหย่งเจิ้น โดยเฉพาะเข่อซิงที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง และอีกคนหนึ่งที่จะไม่คิดถึงไม่ได้นั่นคือตงเปียน เมื่อคิดถึงนางก็เอื้อมมือไปสัมผัสที่สร้อยคอเส้นนั้น พลางทอดสายตาจ้องมองท้องฟ้าอันมืดมิดที่ตอนนี้มีพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวลอยเด่นกว่าสิ่งใด“ข้าคิดถึงเจ้านะตงเปียน ข้าเสียใจที่ไม่สามารถช่วยอะไรเจ้าได้เลย หากมีโอกาสได้กลับไปยังวังหลวงอีกครั้ง ข้าจะทำสุสานไว้ให้เจ้ากับแม่ของเจ้าได้อยู่เคียงข้างกันตลอดไป”“พระสนม”เสียงนั่นทำให้หยางซินอวี่ขมวดคิ้ว มองซ้ายมองขวาด้วยความตกใจ ช่างคล้ายกับเสียงของตงเปียนเหลือเกิน จนนึกว่าเจ้าผีองค์ชายน้อยอยู่ใกล้ ๆ นาง แต่มันคงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว เพราะดวงวิญญาณของตงเปียนได้แหลกสลายไปพร้อมกับโครงกระดูกแล้วนี่นา“ข้าคงหูฝาดไปเอง”“ท่านไม่ได้หูฝาดหรอก ข้าอยู่ที่นี่”ได้ยินเสียงก็หันไปมองอีกครั้ง เป็นตงเปียนอย่างที่คิดไว้จริง ๆ นางขยี้ตาตัวเองเพื่อให้แน่ใจ ฉายรอยยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เขื่อนน้ำตาพังทลายลงมาโดยทันที“ตงเปียน ฮือ ๆ เจ้าจริง ๆ ด้วย”“ท

“เจ้าไม่ได้หูฝาดหรอก เป็นข้าจริง ๆ ซินอวี่”“ฝ่าบาท!”นางบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แต่ยังคงไม่ยอมหันกลับไปมอง แม้จะคิดถึงแต่ก็ยังรู้สึกน้อยใจกับสิ่งที่ต้องเผชิญมา นานขนาดนี้แล้วแต่ฝ่าบาทไม่เคยเสด็จมาหาแม้แต่ครั้งเดียว หากเป็นห่วงนางจริง ๆ ควรหาเวลามาได้มิใช่หรือเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมหันกลับมามอง ฮ่องเต้จึงก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอย่างช้า ๆ ทรงยิ้มด้วยความดีใจที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดนางอีกครั้ง หากได้กอดนางเหมือนในความฝันคงจะเป็นอะไรที่มีความสุขมาก ในที่สุดพระองค์ก็ได้กอดนางจากด้านหลังอย่างที่ใจปรารถนา“ปล่อยเพคะ ฮึก อย่าเตะต้องตัวหม่อมฉัน”“ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องรอนานถึงเพียงนี้ ข้าผิดไปแล้ว”“หม่อมฉันไม่เคยรอพระองค์ ไม่เคยรอแม้แต่วินาทีเดียว” นางพยายามแกะมือของพระองค์ออก ทว่าอีกฝ่ายไม่มีทางยอมให้เป็นเช่นนั้น ยังคงสวมกอดนางไว้อย่างแนบแน่น“ข้ารู้ว่าทำผิดกับเจ้าไว้มากมายแค่ไหน แต่ข้าอยากให้เจ้ารออีกสักหน่อย เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วข้าพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษที่เคยทอดทิ้งให้เจ้าต้องเผชิญกับอันตราย โดยไม่เคยไปให้เจ้าเห็นหน้าเลย”“แล้วอีกนานแค่ไหนเพคะ ต้องรอนานแค่ไหนทุกอย่างถึงจะพร้อมสำหรับพระอง

“ช่างน่ารักน่าชังเสียจริงองค์รัชทายาทลูกแม่” ฮองเฮาเอ่ยหลังจากได้เห็นใบหน้าอันจิ้มลิ้มของหลานชายผู้ที่เพิ่งจะคลอดออกมา โดยที่แม่แท้ ๆ ของเด็กทารกได้แต่มองตาละห้อย แม้ว่าในอนาคตลูกชายจะได้เป็นใหญ่เป็นโตในฐานะองค์รัชทายาท แต่มันคือเรื่องที่ผิดและหากโดนใครจับได้นั่นคือโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร หากเลือกได้นางอยากจะเลี้ยงดูลูกด้วยตัวเอง และอยากให้ลูกเรียกตัวเองว่าแม่เหมือนแม่คนอื่น ๆ แต่คงไม่มีโอกาสเช่นนั้น“ขอหม่อมฉันอุ้มลูกได้หรือไม่เพคะฮองเฮา” คนเป็นมารดาที่แท้จริงกล่าว ตั้งแต่นำลูกชายเข้ามาในวังหลวง ยังไม่มีโอกาสได้อุ้มลูกเลย ดูเหมือนว่าฮองเฮาจะทรงโปรดปรานและรักเด็กคนนี้จนลืมไปว่านางมิใช่แม่ที่แท้จริง ไม่มีน้ำนมให้กับเด็กทารกคนนี้“เจ้าต้องเรียกว่าองค์ชายสิถึงจะถูกต้อง เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเจ้าอีกต่อไปแล้วจงจำให้ขึ้นใจ นับจากนี้เจ้าจะเป็นเพียงแม่นมขององค์รัชทายาทเท่านั้นเข้าใจหรือไม่ซิงเจียว”“เพคะฮองเฮา” นางรับลูกชายมาอุ้มไว้แล้วฉายรอยยิ้มออกมา ดีใจจนน้ำตาคลอ อย่างน้อยได้อยู่ใกล้ ๆ ก็ดีใจมากที่สุดแล้ว“ข้าเข้าใจเจ้านะ แต่เจ้าต้องทำมันเพื่อครอบครัวของเรา หากข้าไม่มีลูกให้กับฝ่าบาท อำนาจของ

ตอนนี้มีกลุ่มคนปริศนาเข้ามาข่มขู่ขุนนางในหลายเมืองให้หยุดรีดไถชาวบ้าน พร้อมทั้งปล้นทรัพย์สินของมีค่าไปด้วยอีกต่างหาก น่าแปลกใจเมื่อขุนนางที่โดนข่มขู่ต่างก็เป็นพรรคพวกของเสนาบดีซิงเหลียงฉวนทั้งนั้น ทำให้ตอนนี้ท่านเสนาบดีผู้มีอำนาจกว้างขวางเริ่มรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ อยู่ไม่สุข จนต้องเข้ามาปรึกษาหารือกับฮองเฮา ซึ่งเป็นบุตรีที่มีอำนาจอยู่ในมือยิ่งกว่าฮ่องเต้เสียด้วยซ้ำ“ตอนนี้มีกลุ่มคนที่เป็นปฏิปักษ์กับเรากำลังเคลื่อนไหวในหลาย ๆ เมือง กดดันให้ขุนนางที่เป็นพรรคพวกเราเปลี่ยนข้าง กระหม่อมคิดว่า...อาจจะเป็นฝีมือของฝ่าบาท”“เหตุใดท่านพ่อจึงคิดเช่นนั้น ท่านพ่อเองก็รู้ดีว่าฝ่าบาททรงมิใช่คนที่จะกล้าทำเช่นนั้น อาจจะเป็นกลุ่มที่เคยก่อความไม่สงบที่เมืองฉางเจิ้งก็เป็นได้นะเจ้าคะ ในตอนนั้นฝ่าบาทได้สั่งประหารชีวิตหัวหน้าพวกมันไปแล้ว จึงคิดจะมาแก้แค้นคืนก็เป็นได้”“ตอนนี้ขุนนางที่อยู่ทางฝั่งเราต่างก็ขวัญหนีดีฝ่อ จนกระหม่อมต้องสั่งให้ทหารจากเมืองหลวงออกไปช่วยคุ้มครองพวกเขาเป็นจำนวนไม่น้อยแล้ว แต่ดูเหมือนว่าคนกลุ่มนี้จะมีวรยุทธล้ำเลิศราวกับถูกฝึกมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ คนที่คิดจะคานอำนาจเราก็มีเพียงแค่ฝ่าบาทเ