All Chapters of พระสนมส้มหล่น: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากโหรหลวงออกไปได้ไม่นาน เหวินกงกงก็เดินเข้ามา“มีอะไรเหวินกงกง”“ฮองเฮาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”“ให้เข้ามาได้”เมื่อรู้ว่าใครมาเข้าเฝ้าพระองค์ก็พยายามปรับสีหน้าและอารมณ์ให้เป็นปกติ นั่งรอไม่นานฮองเฮาก็เดินเข้ามา สีหน้านางชื่นมื่นดูราวกับคนที่กำลังมีความสุขมาก“ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ”“มีอะไรงั้นหรือซิงเหยียน”“หม่อมฉันมีข่าวดีจะมาทูลฝ่าบาทเพคะ”“ข่าวดีอะไรถึงทำให้เจ้ายิ้มได้เช่นนี้ ข้าไม่เห็นเจ้ายิ้มกว้างอย่างนี้มานานแล้วนะ”ฮองเฮาเดินเข้าไปสวมกอดฝ่าบาทอย่างแนบแน่น แม้จะยังคงงุนงงทว่าพระองค์ก็ตอบรับอ้อมกอดนั้นด้วยรอยยิ้ม รอฟังข่าวดีที่นางกำลังจะบอก“หม่อมฉันตั้งครรภ์แล้วเพคะ”ได้ยินเช่นนั้นฮ่องเต้ก็เบิกตาด้วยความตกใจปนดีใจ รีบผละตัวฮองเฮาออกมาจ้องมองหน้าด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจเป็นที่สุด“เจ้าพูดจริงอย่างนั้นหรือซิงเหยียน”“จริงเพคะ หม่อมฉันเพิ่งจะให้หมอหลวงมาตรวจอาการเมื่อเช้านี้ หมอหลวงบอกว่าหม่อมฉันกำลังตั้งครรภ์เพคะ ในที่สุดหม่อมฉันก็สามารถมีองค์รัชทายาทให้พระองค์ได้แล้ว ฮึก...” กล่าวจบแล้วหยาดน้ำใส ๆ ก็ไหลหลั่งลงมาจากดวงตาคู่สวย สื่อให้รู้ว่านางดีใจและปลาบปลื้มใจมากแค่ไหนที่วันนี้มา

“พระสนมเป็นอะไรเพคะ”“อ้วกกก!!!”“พระสนมเพคะทำใจดี ๆ ไว้นะเพคะ” เข่อซิงพยายามช่วยเอามือลูบหลังให้ นางร้อนใจอยากจะออกไปเรียกหมอหลวง แต่ก็ไม่สามารถทิ้งให้พระสนมอยู่เพียงลำพังได้“ข้าไม่เป็นไรแล้ว ขอบใจเจ้ามาก”“หม่อมฉันจะไปเรียกหมอหลวงเข้ามาถวายการรักษานะเพคะ”“ไม่ต้องหรอก ข้าไม่เป็นไรจริง ๆ”“ให้หม่อมฉันไปเถอะนะเพคะ หากพระสนมเป็นอะไรไปหม่อมฉันโดนลงอาญาแน่ ๆ”“ถ้าเช่นนั้นก็รีบไปเถิด”“เพคะ”เมื่อได้รับอนุญาตแล้วเข่อซิงก็ยิ้มด้วยความดีใจ รีบเดินออกไปเรียกหมอหลวงให้มาตรวจอาการของพระสนม หยางซินอวี่ได้แต่นั่งรออยู่ในห้อง พลางคิดว่าเมื่อวานนี้นางกินอะไรผิดสำแดงไปหรือเปล่า ทำไมถึงมีอาการเช่นนี้ไปได้ ทั้งที่ไม่มีสัญญาณอะไรบ่งบอกว่าจะเจ็บป่วยหมอหลวงนามว่ากงเหวินโฉวรีบเข้ามาตรวจดูอาการของพระสนม หลังจากตรวจอย่างละเอียดจนแน่ใจแล้วก็ฉายรอยยิ้มออกมาให้เห็น ทั้งสองนึกสงสัยว่าเหตุใดท่านหมอหลวงจึงยิ้มเช่นนี้“เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอหลวง”“กระหม่อมขอแสดงความยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ พระสนมทรงพระครรภ์แล้ว”“จริงหรือท่านหมอหลวง ท่านไม่ได้หลอกข้าใช่ไหม”“เป็นเรื่องจริงพ่ะย่ะค่ะ”“ในที่สุดพระสนมก็ทรงพระครรภ์แล้ว ห

ฮ่องเต้ทรงตื่นจากบรรทมในช่วงเช้าของวันใหม่ด้วยอาการงัวเงียไม่กระปรี้กระเปร่าเหมือนเช่นทุกวัน เป็นผลมาจากการดื่มสุราจนเมามาย ดีใจเรื่องที่ฮองเฮาตั้งครรภ์จนทำให้ลืมพระสนมที่ยังคงรออยู่ในตำหนักหย่งเจิ้น แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังนึกถึงแต่เรื่องน่ายินดีจากวันวานเพียงเท่านั้น จนกระทั่งเหวินกงกงมาเข้าเฝ้า“ถวายบังคมฝ่าบาท”“ว่าอย่างไรเหวินกงกง มาหาข้าตั้งแต่เช้าเชียว”“พระองค์ทรงลืมอะไรบางอย่างไปแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ลืมอะไรงั้นหรือ” พระองค์ลุกขึ้นจากแท่นบรรทม ก่อนที่เหวินกงกงจะช่วยสวมใส่ฉลองพระองค์ตามหน้าที่“พระสนมพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทควรเสด็จไปหาพระสนมบ้าง ถึงแม้ว่าฮองเฮาจะทรงพระครรภ์แล้วแต่ถึงอย่างไรก็ยังมิรู้ว่าเด็กในครรภ์จะเป็นองค์ชายหรือองค์หญิง เช่นนั้นแล้วหากพระสนมทรงพระครรภ์อีกคนจะทำให้ฝ่าบาททรงวางพระทัยได้ยิ่งขึ้นนะพ่ะย่ะค่ะ” เหวินกงกงอยากเตือนให้ฝ่าบาทมีสติให้มากกว่านี้ เพราะรู้ดีว่าทางฝั่งฮองเฮานั้นมิใช่สตรีใสซื่อบริสุทธิ์ นางมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเกินกว่าหญิงใดในใต้หล้าซึ่งเหวินกงกงหรือแม้แต่องค์ฮ่องเต้ก็ทราบเรื่องนี้ดี“ใช่สินะ ข้ายังไม่รู้เลยว่าเด็กในท้องซิงเหยียนจะเป็นหญิงหรือชาย หากซิ

“อ้าว! ทำไมไม่ได้”หยางซินอวี่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ทว่าปากยังคงเคี้ยวตุ้ย ๆ ด้วยความเอร็ดอร่อย“คนที่ข้าจะเข้าสิงร่างได้ต้องเป็นคนจิตอ่อนเท่านั้น สำหรับคนอย่างฮองเฮาข้าทำไม่ได้หรอก อีกอย่างการที่ข้าใช้อิทธิฤทธิ์บ่อย ๆ ข้าเองก็จะไม่ไหวเช่นกัน ดวงวิญญาณข้าจะอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ หากไม่ยอมหยุดพักดวงวิญญาณอาจจะแตกสลาย ถึงเป็นผีแต่ก็ใช่ว่าจะทำอะไรก็ได้”“งั้นหรือ ข้าเพิ่งจะรู้ ขอโทษเจ้าด้วยนะที่เอาแต่ใจให้ช่วยโดยไม่ถามอะไรเลย แล้วอย่างนี้ข้าจะทำอย่างไรต่อไปดี”“ข้ารู้ว่าใครจะสามารถช่วยท่านได้”“ใคร! เจ้ารีบบอกมาเลย”“นอกจากฮองเฮาและพ่อของนางแล้ว คนที่มีอำนาจในมือมากพอสมควรนั่นคือเหวินกงกง ข้ารู้ว่าเขาเป็นคนดี เป็นคนที่จงรักภักดีต่อฮ่องเต้มาก หากรู้ว่าท่านกำลังท้องจะไม่มีทางยอมปล่อยให้เลือดเนื้อเชื้อไขของฮ่องเต้ต้องมีอันตรายเป็นแน่”“แล้วเจ้าจะติดต่อกับเหวินกงกงได้อย่างไร”“คืนนี้ข้าจะไปเข้าฝันเขาเอง”“ข้าฝากเจ้าด้วยนะตงเปียน นอกจากเจ้าแล้วข้าไม่รู้จะพึ่งใครแล้วจริง ๆ”“ได้อยู่แล้ว เพราะท่านคือสหายของข้า สหายย่อมไม่ทิ้งกันอยู่แล้ว” ตงเปียนกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ความน่ารักน่าชังและความซาบซึ้งใ

“ทำไมเจ้าพูดเช่นนั้นล่ะ เจ้าจะไปไหนงั้นหรือ”“ข้าไม่ได้ไปไหน แต่ท่านต่างหากที่จะต้องไป”“ข้างั้นหรือ”“หากไม่ออกไปจากวังหลวงภายในวันนี้ท่านจะต้องตายอย่างแน่นอน ฮองเฮาไม่มีทางไว้ชีวิตท่านแน่”“แล้วใครจะมาช่วยข้ากันเล่า”“มีแน่นอนข้ามั่นใจ ข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่นะ อีกไม่นานเราจะต้องได้เจอกันอีก”“เจ้าพูดอะไรเนี่ย ข้าเริ่มใจคอไม่ดีแล้ว หากไม่มีเจ้าข้าคงจะเหงาแย่เลย”“ข้าก็คงเหงาเช่นกัน” ตงเปียนก้มหน้าเศร้าเช่นกัน“หากข้าออกไปได้เจ้าก็ไปกับข้าสิ เราจะไปด้วยกัน”“แต่วิญญาณของข้าออกไปจากวังหลวงไม่ได้น่ะสิ ยิ่งห่างจากตำหนักนี้ดวงวิญญาณของข้ายิ่งจะอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ คงไม่สามารถไปกับท่านได้”“มันต้องมีวิธีสิ สรุปว่าเจ้าตายที่นี่ใช่ไหม”“ใช่”“แล้วตายยังไง”“ถึงแม้ว่าข้าจะมีชีวิตรอดหลังจากคลอดเพราะมีคนช่วยเหลือไว้ หากทว่าหลังจากนั้นพวกมันก็รู้เรื่องเข้าจนได้ ข้าเลยโดนคนใจร้ายฆ่าแล้วฝังไว้ในตำหนักนี้”“ข้าเคยได้ยินว่าวิญญาณจะวนเวียนอยู่ใกล้ร่างที่ตายแล้ว แล้วพวกมันฝังเจ้าไว้ที่ไหน”“ข้าตายตรงนั้น ร่างของข้าถูกฝังอยู่ใต้ดินเป็นเวลานานแล้ว ไม่รู้ว่ามันจะอยู่ลึกแค่ไหน” เจ้าผีน้อยชี้มื้อไปยังมุมของกำแ