บททั้งหมดของ เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ก็มีคนมาแย่งชิงตำแหน่ง: บทที่ 11 - บทที่ 20

(TW : มีการใช้ยาและความเข้าใจผิด และมีการกระทำรุนแรงทางเพศ)มีคนจากในโรงเตี๊ยมเดินออกมารับนางอย่างที่คนของมารดาแจ้งเอาไว้จริง ๆ นางไม่ได้พูดสิ่งใดยังคงใช้เสื้อคลุมปกปิดใบหน้าและร่างกายเอาไว้ คนตัวเล็กเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างว่าง่ายลัดเลาะไปตามเส้นทางในความมืด สายตามองไปโดยรอบตัวเพื่อหาโอกาสเหมาะ ๆ สบช่องหาทางหนีและแล้ว นางก็ค้นพบได้ในที่สุดเพราะอีกฝ่ายเดินอย่างรีบร้อน ไม่ได้หันหน้ามาดูด้วยซ้ำว่านางจะเดินไปที่ใด พานเยี่ยนซินค่อย ๆ ลดความเร็วของฝีเท้าตนเอง จนกระทั่งเกิดระยะห่างระหว่างคนของโรงเตี๊ยมและนาง จนมีเส้นทางหนึ่งต้องเลี้ยวซ้ายตรงมุมกำแพง พานเยี่ยนซินหยุดนิ่งรอจนอีกฝ่ายเดินหายไปหัวใจของนางในเวลานี้เต้นตึกตักราวกับจะหลุดออกมานอกเบ้า รู้สึกว่ามือของตนนั้นในเวลานี้เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ อากาศปลายสารทฤดูเย็นยิ่งนัก แต่กลับกันนางดันเหงื่อแตกเพราะความตื่นเต้นไม่มีเวลาให้นางคิดอีกต่อ พานเยี่ยนซินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้ มีเส้นทางเข้าออกกี่เส้นทางหรือกว้างใหญ่ขนาดไหน หญิงสาวเดินแอบ ๆ หลบมุมไปตามเงามืดของยามราตรีสอดส่ายสายตาหาทางรอดให้กับตนเอง แล้วจึงเห็นประตูไม้บานหนึ่งที

กระทั่งใกล้รุ่งมีแสงสว่างยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เหยียนเหวินจิ้งโอบกอดร่างเล็กในอ้อมแขนเอาไว้อย่างแนบแน่น พลางคิดถึงความสุขสมที่ผ่านพ้นไปเมื่อคืนวาน เขาช่างเป็นบุรุษสารเลว ทันทีที่นางตื่นขึ้นมาและพบว่าชายที่นอนเคียงข้างนางเป็นใคร คุณหนูไป๋จะต้องยินยอมตกลงแต่งงานกับเขาเป็นแน่ เขาต้องฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด นางเองก็เช่นกัน นึกไม่ออกเลยว่าซูลิ่งอี้จะรู้สึกเช่นไรที่ได้รับรู้ว่าสตรีอันเป็นที่รักของตนนั้น ได้กลายเป็นภรรยาของเขาไปแล้วร่างสูงใช้ข้อศอกยันตัวเองขึ้นมาตั้งใจมองให้ชัด ๆ ว่าสตรีในอ้อมแขนของเขานั้นเป็นใคร เขามิได้ฝันไปใช่หรือไม่ แต่แล้วก็ต้องตกใจ เพราะคนตัวเล็กที่เขากำลังโอบกอดอยู่นั้นมิใช่คุณหนูไป๋“พานเยี่ยนซิน” เหยียนเหวินจิ้งขบกรามแน่น กัดฟันกรอด ไฉนเลยจึงกลายเป็นนางไปได้ เหตุใดจึงเป็นคุณหนูแห่งจวนพานกั๋วกง ขุนนางกังฉินผู้นั้นกันได้เห็นนางในเวลานี้พลันทำให้คิดถึงเมื่อตอนที่อยู่ที่วัด นางอธิษฐานว่าอย่างไรนะ‘ขอให้พระพุทธองค์ให้อภัยในความผิดบาปที่นางจะกระทำคืนนี้อย่างนั้นหรือ’ที่แท้ นางก็มีแผนการเช่นนี้ อัครเสนาบดีหนุ่มมั่นใจว่าเป้าหมายของนางไม่ใช่เขา คงจะเป็นองค์ชายรัชทายาท ก

  เพราะมารดามัวแต่โมโหนาง จึงทำให้อีกฝ่ายไม่ทันได้สังเกตร่างกายของนางให้ดี ๆ พานเยี่ยนซินรู้สึกว่าตนเองโชคดีที่กลบเกลื่อนเรื่องนี้ได้สำเร็จผ่านไปสองสามวันร่างกายของนางก็แข็งแรงขึ้นพอจะมีเรี่ยวแรงเดินไปเดินมาได้สักที หญิงสาวหยิบหยกครึ่งชิ้นออกมาดูให้ดี ๆ แล้วพยายามนึกให้ออก ว่าเคยเห็นของสิ่งนี้ที่ไหนมาก่อน หากนางรู้ว่าใครเป็นเจ้าของมัน นางก็อาจจะได้รู้ว่าบุรุษคนเมื่อคืนนั้นเป็นใครพานเยี่ยนซินวาดรูปบุรุษไร้หน้า โดยสวมชุดเสื้อผ้าที่เขาทิ้งเอาไว้ เสื้อตัวนั้นเป็นสีน้ำเงินเข้ม เนื้อผ้าคือไหมชั้นเลิศ ปักเป็นลวดลายงดงาม ผู้ที่จะได้ใช้ผ้าไหมประเภทนี้ก็มีแต่ชนชั้นสูง หรือพ่อค้าที่ร่ำรวยเท่านั้น แต่นั่นก็ไม่ทำให้วงจำกัดของนางแคบลงพานเยี่ยนซินนึกไม่ออก นึกไม่ออกเลยจริง ๆ  เหยียนเหวินจิ้งยอมรับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนวันนั้นยากที่จะลืมได้ลง อัครเสนาบดีหนุ่มคิดถึงเสียงร้องครางของนาง ริมฝีปากอวบอิ่มที่เขาประทับจูบ กลิ่นกายหอมสดชื่นเป็นเอกลักษณ์ ผ่านมาแล้วหลายวันแต่ในสมองของเขาก็

  เมื่อเขาเอ่ยถึงหยกชิ้นนั้นที่นางกำลังตามหา ดวงตากลมโตสีน้ำตาลของนางก็เบิกโพลง พานเยี่ยนซินมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อใจนัก นางรู้ว่าเขาชอบนาง ทุกครั้งที่มีโอกาสเขาก็มักฉวยโอกาสเข้าหานางและกระทำตัวรุ่มร่ามอยู่เสมอ นางอยากจะด่าเขาด้วยซ้ำ แต่เพราะมารดาสั่งห้ามไม่ให้นางสร้างเรื่องบาดหมางกับสกุลสุ่ย พานเยี่ยนซินจึงมิเคยต่อว่าเขาเลยสักครั้ง“โอ๊ะ... เป็นความจริงสินะ” สุ่ยเฉิงเล่อมองนางด้วยสายตาชั่วร้ายเขารู้อะไรงั้นหรือ? หรือว่าเขาจะรู้เรื่องคืนนั้น พานเยี่ยนซินกำหมัดแน่น แต่ก็ยังไม่เผยไต๋อะไรออกไปให้เขาเห็น     “เข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ตามหาใครทั้งสิ้น... ข้าก็แค่...กำลังตามหาช่างแกะสลักหยกฝีมือดีเพื่อนำมาเป็นของขวัญให้กับพี่ชายของข้าต่างหาก” นางพูดช้า ๆ น้ำเสียงราบเรียบไม่แสดงอาการใด ๆ ผิดปกติออกไปให้เขาจับผิด“แต่ว่า...” สุ่ยเฉิงเล่อไม่ยอมเลิกรา ชายหนุ่มเอื้อมมือไปดึงปอยผมกระจุกหนึ่งของนางมาม้วนเล่น จากนั้นก็หยิบมันขึ้นมาดม

  ตั้งแต่รับพระราชโองการฉบับนั้นมาไว้ในมือของตนเอง จากนั้นมันก็ถูกท่านแม่คว้าไปและอ่านมันอีกครั้งอย่างละเอียด เนื้อหายังคงเป็นเหมือนกับที่ขันทีจากกรมวังแจ้งไว้ในคราแรก แล้วก็มีรายละเอียดปลีกย่อยเพิ่มเติมส่งตามหลังมาในจวนกั๋วกง พานเยี่ยนซินนั้นไม่ได้มีปากมีเสียงอะไรอยู่แล้ว นางจึงยืนนิ่งสงบรอรับคำสั่งจากมารดา จู่ ๆ นางก็คิดถึงเหยียนเหวินจิ้ง เรื่องนี้เป็นเหยียนเหวินจิ้งที่กราบทูล นางไม่เข้าใจว่าเขามีจุดประสงค์ใดกันแน่ แต่ที่แน่ ๆ การแข่งขันกันไปก็เท่านั้น ต่อให้แข่งขันกันอีกร้อยครั้ง พานเยี่ยนซินก็จะพ่ายแพ้อยู่ดี นั่นเป็นเพราะประธานที่ตัดสินการแข่งขันอย่างซูลิ่งอี้นั้นไร้ความยุติธรรม“เหตุใดจู่ ๆ เหยียนเหวินจิ้งจึงเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้นะ” ผู้เป็นมารดาพูดพึมพำ ก่อนจะหันไปถามบุตรสาว “เจ้าล่ะ รู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ เยี่ยนเอ๋อไม่ทราบมาก่อน” นางไม่รู้จริงว่าเหตุใดสถานการณ์จึงกลายมาเป็นเช่นนี้“เอาเถอะนี่ก็นับว่าเป็นโอกาสอีกครั้ง หลังจากที