جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“วันนี้ข้าน้อยต้องเรียนรู้เรื่องใดเจ้าคะ” นางมองกระดาษและมือของเหยียนเหวินจิ้งที่กำลังจับพู่กัน เพิ่งจะได้รู้ว่านิ้วมือของเขาเรียวยาว งามยิ่งกว่ามือของสตรี“หัวใจหลักของการทำบัญชีก็คือ ‘จิ้วซินคายสือ’[1] แม้จะซับซ้อนสำหรับมือใหม่แต่ก็เป็นเรื่องพื้นฐานที่ควรจะรู้เอาไว้”“เจ้าค่ะ...” พานเยี่ยนซินตื่นจากภวังค์แล้วฟังอย่างตั้งใจเมื่อหมึกได้ที่เหยียนเหวินจิ้งก็รับพู่กันมาจากอาเสว่เขียนอักษรสี่ตัวลงไปบนกระดาษสีขาว พอนางได้เห็นลายมือของอัครเสนาบดีหนุ่มก็อดชื่นชมไม่ได้ หนักแน่นงดงาม มั่นคง แต่คำว่าสารเลวคำสุดท้ายนั้นนางเติมลงไปเอง บ่งบอกความเป็นเขาได้อย่างดีที่สุด“ทุกสิ่งที่มีอยู่แล้วตั้งแต่ต้น ทุกสิ่งที่รับเข้ามาใหม่ ทุกสิ่งที่จ่ายออกไป ทุกสิ่งที่คงเหลือ”หญิงสาวนั่งเงียบ ๆ จดจำคำศัพท์ยาก ๆ เหล่านั้นของเหยียนเหวินจิ้งแล้วพูดตาม“ทุกสิ่งที่มีอยู่แล้วตั้งแต่ต้น ทุกสิ่งที่รับเข้ามาใหม่ ทุกสิ่งที่จ่ายออกไป ทุกสิ่งที่คงเหลือ”“ถูกต้อง... เข้าใจหรือไม่ว่าพวกนั้นหมายถึง

  “พวกท่านอย่าทะเลาะกันเลย ข้ารู้แล้วว่าปัญหาเกิดจากอะไร”เสียงหวานใสดังแทรกในขณะที่พวกเขาโต้เถียงกัน ทุกคนจึงหยุดและหันไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น เหยียนเหวินจิ้งไม่ได้พูดสิ่งใด ได้แต่ยืนดูอยู่เงียบ ๆ เพราะอยากรู้ว่านางจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้อย่างไร“คุณหนู ท่านต้องช่วยข้าน้อยนะขอรับ ข้าน้อยไม่ได้ทุจริตจริง ๆ” ผู้ถูกกล่าวหาคุกเข่าขอความเป็นธรรม“ข้ารู้... ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้ทำ” พานเยี่ยนซินให้เขาลุก แต่อีกฝ่ายไม่ยอม“คุณหนู ท่านจะปกป้องคนคดโกงหรือขอรับ” ฝ่ายกล่าวหาโวยวาย“ไม่ใช่เช่นนั้น พวกท่านฟังข้าก่อน” นางมองเหยียนเหวินจิ้ง ผู้ดูแล และทุกคนแล้วเริ่มอธิบาย “พวกท่านดูนี่เจ้าค่ะ ธัญพืชกระสอบทางด้านขวา เป็นธัญพืชที่ได้รับเข้ามาใหม่ ส่วนที่ตั้งอยู่ด้านซ้ายรับมาได้หลายวันแล้ว และถูกจัดเก็บอยู่ที่นี่มาได้สักพักแล้ว”“ใช่ขอรับ” ผู้ดูแลจางบอก“ผู้ดูแลจาง ท่านลองดูเมล็ดธัญพืชของทั้งสองกระสอบสิว

  พอได้ยินว่าท่านพ่อจะให้นางหยุดไปทำงานที่สำนักอัครเสนาบดี สีหน้าของนางก็ฉายแววผิดหวังและเสียใจออกมา นางกำลังสนุกกับการเรียนรู้เรื่องบัญชี นางกำลังสนุกกับการได้พูดคุยสนทนากับผู้คน เมื่อต้องละทิ้งความสำราญนั้นกลางคัน ก็อดรู้สึกเสียใจไม่ได้แน่นอนว่าเมื่อท่านพ่อมีคำประกาศิตเช่นนั้น แถมยังร่างสาส์นเอาไว้ให้นางเรียบร้อยแล้ว พานเยี่ยนซินจะไปปฏิเสธอะไรได้ ก็มีแต่จะต้องทำตามที่ท่านพ่อสั่งเท่านั้น“เจ้าค่ะ ลูกเข้าใจแล้ว ข้าจะให้อาเสว่นำสาส์นฉบับนี้ไปมอบให้กับอัครเสนาบดีเหยียน”“ดีมาก ลูกสาวข้ามันต้องเยี่ยงนี้”“ถ้าไม่มีอะไรแล้วลูกขอไปพักผ่อนนะเจ้าคะ”พานวั่งฉายไม่ได้ตอบแต่ผายมือให้นางไปได้  เช้าวันรุ่งขึ้นสาส์นถูกสาวใช้ของพานเยี่ยนซินนำมามอบให้เขาที่สำนักอัครเสนาบดี ในเนื้อหาอ้างว่านางร่างกายไม่แข็งแรง จำเป็นต้องขอสละสิทธิ์การแข่งขันครั้งนี้แต่แน่นอนว่าเหตุผลลึก ๆ แล้วเหยียนเหวินจิ้งนั้นรู้ดีว่าเพราะอะไร

  พานวั่งฉายกลับไปที่จวนกั๋วกง ออกคำสั่งให้พ่อบ้านไปตามหานอิงและบุตรสาวของนางมาอย่างเร่งด่วน โชคดีที่วันนี้พานเจียหยางไปทำงาน ไม่ได้กลับมาที่บ้าน เขาไม่อยากเลือกแต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือกก็จำเป็นต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับครอบครัวใช้เวลาไม่นาน หานอิงและพานเยี่ยนซินก็มาถึงที่ห้องทำงานของเขา พานเยี่ยนซินไม่อยากให้บิดารอนาน นางจึงมาที่นี่โดยสวมเสื้อตัวในเพียงไม่กี่ชิ้นแล้วทับด้วยเสื้อคลุมหนานุ่มอีกคราหนึ่ง“เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงเรียกพวกเรามา” หานอิงเป็นคนถามขึ้นมาก่อน“เจ้าก็ลองถามนางดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น” พานวั่งฉายโบ้ยไปทางบุตรสาวนางงุนงงเล็กน้อยไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น นางก็ให้คนส่งสาส์นไปแล้ว ตามคำสั่งของท่านพ่อ จึงนึกไม่ออกว่าตนนั้นทำอะไรผิดไป“ข้า... ข้าทำอะไรผิดงั้นหรือเจ้าคะ” พานเยี่ยนซินถามกลับ   พานวั่งฉายกำหมัดบีบมือ นางยังจะหน้าด้านทำตัวไม่รู้เรื่องรู้ราวอีกงั้นหรือ ผู้เป็นบิดาตะคอกใส่&l

  จากคำบอกเล่าของพระพันปีแสดงให้เห็นว่าการแต่งงานครั้งนี้ของพานเยี่ยนซินก็คงจะถูกบังคับด้วยเช่นกัน แล้วถ้าเขายื่นมือเข้าช่วยเหลือนางล่ะ พระราชโองการยังไม่ถูกประทับตราและยังไม่ถูกส่งออกไป เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็มุ่งหน้าไปยังจวนพานกั๋วกงตอนเดินออกมาจากตำหนักรัชทายาท บังเอิญพบกับไป๋ซูเอ๋อที่กำลังตรงมาที่นี่พอดี“รัชทายาท” ไป๋ซูเอ๋อส่งยิ้มแจ่มใส วิ่งเข้าไปกอดเอวของอีกฝ่ายเอาไว้แนบแน่น  นางแสดงบทบาทนางเอกใส ๆ ใคร ๆ ก็ชอบเช่นนี้ไม่ใช่หรือ นางเอกที่ซุกซนแก่นแก้วสดใส มันดูน่ารักน่าเอ็นดู เป็นหญิงสาวจากยุคสมัยใหม่ที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูง นางเอกหลายคนจากนิยายหลายเรื่องก็เป็นเช่นนี้ แล้วพวกพระเอกพระรองตัวร้ายก็ชอบไม่ใช่หรือซูลิ่งอี้ชะงักไป ตั้งแต่เมื่อไรกันนะที่นางมีนิสัยเช่นนี้ เขาจำไม่ได้เลย เมื่อก่อนไป๋ซูเอ๋อพูดมากเพียงนี้เชียวหรือ นางสดใสขนาดนี้เลยหรือไม่ นางแก่นแก้วเช่นนี้เชียวหรือ ไม่ใช่ว่านางพูดน้อยเรียบร้อยและขี้อายใช่ไหม แล้วยังถูกพานเยี่ยนซินเอาเปรียบรังแกสับสน! นั่นคือซูลิ่งอี้ใน