جميع فصول : الفصل -الفصل 30

  หลังจากที่พานเยี่ยนซินกลับจวนกั๋วกงไปแล้ว เหยียนเหวินจิ้งกลับไปนั่งทำงานต่อที่ห้องทำงานของตนเอง ตรงพื้นที่ที่เคยเป็นที่ว่างโล่งเวลานี้มีโต๊ะทำงานขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่วางอยู่ด้านข้าง เหยียนเหวินจิ้งลอบยิ้มชั่วร้าย กำลังชั่งใจอยู่ว่าจะเปิดเผยเรื่องคืนนั้นไปเลยดีหรือไม่ให้นางรับรู้ไปเลยว่าเขานั่นแหละคือบุรุษที่นางร่วมหลับนอนด้วยในขณะที่กำลังคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ คนที่คาดไม่ถึงก็ปรากฏตัว ไป๋ซูเอ๋อสวมชุดสีฟ้าอ่อนทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหนานุ่มให้ความอบอุ่นพวงแก้มเป็นสีแดงระเรื่อเพราะไอความหนาวเย็น ใบหน้าไม่ได้ยิ้มแย้มอย่างที่เคยเป็น“พี่เหวินจิ้ง” ไป๋ซูเอ๋อเรียกชื่อของเหยียนเหวินจิ้งด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเศร้าสร้อย      ครั้นเห็นว่านางดูไม่ค่อยสบายใจ ร่างสูงก็ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานเดินเข้าไปพบนางด้วยความรู้สึกห่วงกังวล“เป็นอะไร เหตุใดเจ้าจึงมีสีหน้าเช่นนั้น”   คนตัวเล็กเม้มปากแน่นดวงตาสีดำสนิทคลอไปด้วยหยาดน้ำใส ๆ

 สีหน้าของเหยียนเหวินจิ้ง ชัดเจนว่ากำลังอยู่ในอาการไม่พอใจ ชายหนุ่มจ้องมองนางตาไม่กะพริบ ยิ่งเขาแสดงท่าทีเช่นนั้น พานเยี่ยนซินยิ่งรู้สึกพึงพอใจเหยียนเหวินจิ้งจะเก็บความทรงจำและท่าทางกวนประสาทในวันนี้ของนางเอาไว้ให้ได้มากที่สุด เพราะอีกไม่นาน พานเยี่ยนซินก็จะไม่มีวันได้แสดงท่าทีเช่นนี้อีกต่อไปแล้ว“ท่านอัครเสนาบดีมีธุระอะไรกับข้างั้นหรือเจ้าคะ” พานเยี่ยนซินเอียงคอ เมื่อตอนกลางวันเขาเอาเปรียบนางเกินไป ตอนนี้ถึงเวลาเอาคืนสักหน่อยแล้ว“เจ้าไปที่นั่นทำไม” เหยียนเหวินจิ้งกล่าวเสียงเข้ม“ข้าลืมของไว้ในห้องเก็บเอกสารเก่าเจ้าค่ะ ตั้งใจจะไปขอกุญแจจากท่านเพื่อไปเปิดเอาของที่ข้าลืมเอาไว้” พานเยี่ยนซินยกมือขึ้นปิดปาก “แต่ว่า... ข้าดันไปรบกวนช่วงเวลาแห่งความสุขระหว่างท่านกับคุณหนูไป๋ ขอโทษด้วยนะเจ้าคะ”  เหยียนเหวินจิ้งโกรธจัด มองหน้าสตรีตัวร้ายด้วยแววตาโหดเหี้ยม เขาตั้งใจจะปล่อยนางไป แต่ดูเหมือนว่านางจะต้องใช้เรื่องนี้ย้อนมาทำลายเขาและซูเอ๋ออย่างแน่นอน เห็นทีเรื่องที่รับปากซูเอ๋อไว้ จะได้ลง

  หานอิงออกมาจากในบ้านกำลังจะไปข้างนอกเห็นรถม้าของบุตรสาวกำลังเคลื่อนตัวกลับเข้าไปในโรงจอด ก็ทำหน้าฉงน ตอนคนขับรถม้ากลับออกมาจึงหยุดถาม“คุณหนูไม่ไปสำนักอัครเสนาบดีงั้นหรือ”   คนขับรถม้าทำหน้าสลดเล็กน้อยอยากจะเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนให้ฮูหยินฟังแต่เป็นเพราะคุณหนูขอร้องเอาไว้เขาจึงปิดปากเงียบ“อาเสว่ออกมาบอกว่าคุณหนูไม่สบาย วันนี้ก็เลยไม่ไปขอรับ”“ไม่ไปอย่างนั้นเหรอ หากการแข่งขันครั้งนี้นางแพ้ขึ้นมาอีกครั้งจะทำอย่างไร” หานอิงบ่นคนขับรถม้าได้แต่เงียบเท่านั้น มิอาจพูดแก้ต่างให้คุณหนูได้ว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ถึงจะพูดไปฮูหยินก็ไม่เข้าข้างคุณหนูอยู่ดี เมื่อนางทำตัวไม่ได้ดังใจหานอิงจึงละทิ้งธุระที่ไม่สำคัญของตนแล้วมุ่งตรงไปที่เรือนของบุตรสาว ปัง ปัง ปัง หานอิงเคาะประตูห้องนอนของบุตรสาวเสียงดังลั่น“พานเยี่ยนซิน เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ เปิ

  “ชั่วช้า” พานเยี่ยนซินพูดเสียงแผ่ว“เรื่องนี้ข้าก็ได้ยิน คนเขาพูดกันอยู่บ่อย ๆ และแน่นอน ว่าข้าจะถือว่านั่นเป็นคำชม” เหยียนเหวินจิ้งจับมือเล็กบอบบางของพานเยี่ยนซินขึ้นมาประคองเอาไว้         “อะแฮ่ม” พานกั๋วกงกระแอมไอ เหยียนเหวินจิ้งปล่อยมือออกจากมือของนาง“คารวะอัครเสนาบดีเหยียน ข้าได้ยินว่าท่านมาส่งเยี่ยนเอ๋อก็เลยตามมาพบ” พานวั่งฉายทักทาย“คารวะพานกั๋วกง ฮูหยิน พอดีนางไม่สบายจึงนอนหลับอยู่ที่เรือนพักในสำนักอัครเสนาบดีตั้งแต่สาย ๆ ข้าเห็นว่าที่นั่น ไม่ค่อยสะดวกสบาย จึงตั้งใจพานางมาส่งที่นี่”“ไม่ยักรู้ว่าท่านอัครเสนาบดี จะสนิทสนมกับเยี่ยนเอ๋อของเราถึงเพียงนี้” หานอิงเดินไปที่เตียงนอนนั่งลงข้างนาง แล้วใช้หลังมืออังที่หน้าผากของนาง “เพราะเยี่ยนเอ๋อจริงจังกับการแข่งขันครั้งนี้มาก ทั้งที่ข้าห้ามแล้วว่าอย่าไป ข้าอุตส่าห์บอกแล้วให้น

  การที่พระพันปีพระราชทานโสมให้กับพานเยี่ยนซิน เรื่องนี้ล่วงรู้ไปถึงหูของไป๋ซูเอ๋อด้วยเช่นกัน พอได้ยินว่าพระพันปีทรงเอ็นดู ไป๋ซูเอ๋อก็โมโหหนัก พยายามอดทนข่มโทสะของตนเองเอาไว้ภายในใจ เรื่องนี้จะเปลี่ยนแปลงอย่างไรดี ต่อให้นางวางแผนให้พานเยี่ยนซินเป็นผู้ร้ายในสายตาของพระนาง พระนางก็ยังคงมองว่าพานเยี่ยนซินเป็นคนดีอย่างนั้นหรือ  หรือเป็นเพราะเส้นเรื่องของนิยายเรื่องนี้ ที่มันเป็นเช่นนี้นั่นก็เพราะว่า พระพันปีทรงเคยเห็นพานวั่งฉายและหานอิงกดดัน พานเยี่ยนซินด้วยตาของพระองค์เอง พระองค์จึงได้รู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่นางทำนั้นเป็นเพราะถูกครอบครัวบีบบังคับไป๋ซูเอ๋อไม่ชอบใจนัก พานเยี่ยนซินเป็นนางร้ายนะ นิสัยร้ายกาจเช่นนั้น จะให้ผู้อื่นไปเห็นนางในอีกมุมมองหนึ่งเพื่อสิ่งใดกัน ไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่ถึงจะถูกกระทำมาตั้งแต่ยังเด็กก็ใช่ว่าจะสมควรได้รับการให้อภัยจากผู้อื่นเสียหน่อยนี่ไป๋ซูเอ๋อนัดหมายกับเหยียนเหวินจิ้งที่วัด เพราะนางไม่ต้องการให้ผู้อื่นรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเขาและนาง ดังนั้นแล้ววัดจึงเป็นสถานที่เหมาะสมที่สุด