บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นยอดคุณแม่ยุค 80: บทที่ 91 - บทที่ 100

ชิงเหอวางปากกาลง เธอขยับยิ้มบางๆ "ห้าปีที่เราลงทุนกับระบบฆ่าเชื้ออุณหภูมิสูงและห้องแล็บตรวจสอบสารปนเปื้อน... วันนี้ผลตอบแทนมันกำลังจะกลับมาหาเราแล้วเซี่ยปิน ในโลกของการค้าระหว่างประเทศ 'คุณภาพ' คือภาษาเดียวที่ทุกคนทั่วโลกเข้าใจ"บททดสอบที่ท่าเรือเทียนจินในเวลาเดียวกัน ที่ท่าเรือเทียนจิน ขบวนรถบรรทุกของหลินกรุ๊ปนับร้อยคันกำลังลำเลียงตู้คอนเทนเนอร์สีน้ำเงินเข้มที่ประทับตราหงส์ทองคำมุ่งหน้าสู่เรือขนส่งสินค้าลำมหึมาโจวชิงป๋อในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูสง่างามยืนคุมเชิงอยู่ข้างรางรถไฟ แม้เขาจะยังมีตำแหน่งพลเอกที่ดูแลความมั่นคง แต่ภารกิจหลักในใจของเขาคือการเป็น "องครักษ์" ให้กับอาณาจักรของเมียรัก เขาไม่ได้ใช้ตำแหน่งเอื้อประโยชน์ แต่เขาใช้ความเฉลียวฉลาดในการวางระบบโลจิสติกส์ที่ปลอดภัยที่สุดเพื่อป้องกันการจารกรรมสินค้า"พ่อครับ ตู้ที่ 45 ตรวจสอบเซ็นเซอร์ควบคุมอุณหภูมิเรียบร้อยครับ"เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองเดินเข้ามารายงาน เขาคือ ต้าเป่า ในวัย 18 ปี ใบหน้าของเขาคมเข้มถอดแบบมาจากพ่อ แต่ดวงตากลับฉายแววเจ้าเล่ห์และเฉลียวฉลาดเหมือนแม่ ต้าเป่าเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้านเศรษฐศาสตร์ได้ และเขา

"แม่หมายถึง... ลูกควรสร้างระบบที่ทำให้คุณหลิวรู้ว่า ถ้าเขาไม่พัฒนา เขาจะถูก 'ระบบ' เขี่ยออกไปเอง โดยที่ลูกไม่ต้องเปลืองตัวไปด่าเขา" ชิงเหอขยิบตา "นั่นคือการบริหารจัดการด้วย 'ระบบสากล' (KPIs) ที่แม่เคยสอนลูกไงจ๊ะ"พายุลูกใหม่ที่กำลังก่อตัวในขณะที่สองแม่ลูกกำลังคุยกัน โทรศัพท์สายตรงจากนิวยอร์กก็ดังขึ้น ต้าเป่าเป็นคนรับสาย เขาฟังเพียงครู่เดียว แววตาที่สงบนิ่งก็เปลี่ยนเป็นดุดันทันที"เข้าใจแล้วครับ... แจ้งฝ่ายกฎหมายให้เตรียมฟ้องเรียกค่าเสียหาย และสั่งระงับการส่งออกลอตถัดไปทันที" เขาวางหูโทรศัพท์ด้วยท่าทางที่นิ่งจนน่ากลัว"เกิดอะไรขึ้นลูก?" ชิงป๋อถาม"กลุ่มทุนจากญี่ปุ่นพยายามจะเข้ามา 'Dump ราคา' ตัดหน้าเราในยุโรปครับแม่ และดูเหมือนจะมีหนอนบ่อนไส้แอบส่งรายชื่อซัพพลายเออร์ลับของเราไปให้พวกนั้น" ต้าเป่ายืนขึ้นเต็มความสูง จัดเนกไทให้ตรง "ในเมื่อพวกนั้นอยากเล่นสงครามราคา... ผมก็จะทำให้พวกเขารู้ว่า การมาเป็นศัตรูกับหลินกรุ๊ปในยุคของผม มันคือฝันร้ายที่เลวร้ายที่สุดที่พวกเขาจะจินตนาการได้!"ต้าเป่าเดินออกจากห้องไปพร้อมกับรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่าน ชิงเหอมองตามแผ่นหลังลูกชายแล้วหันมาสบตาชิงป๋อ"ดูเหมือ

ทานากะเบิกตากว้างก่อนจะหัวเราะลั่น "ซื้อชินโต ฟู้ด? คุณมีเงินกี่หมื่นล้านกันคุณหลิน? อย่าละเมอเพ้อพกหน่อยเลย!"ชิงเหอพยักหน้าให้เซี่ยปินเปิดจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ขึ้นมา เผยให้เห็นกราฟแสดงโครงสร้างผู้ถือหุ้นและงบการเงินของบริษัทลูกในเครือชินโตที่ตั้งอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และยุโรป"สี่เดือนที่ผ่านมา ฉันใช้ 'หลิน อินเวสต์เมนต์' ซึ่งจดทะเบียนในฮ่องกง แอบกว้านซื้อ 'หนี้เสีย' (Bad Debts) และหุ้นที่ถูกเทขายจากวิกฤตค่าเงินในภูมิภาคของคุณ" ชิงเหอกล่าวเสียงเรียบ "ตอนนี้ฉันถือครองหุ้น 15% ในบริษัทแม่ของคุณ และที่สำคัญที่สุด... ฉันเป็นเจ้าของ 'ซัพพลายเออร์' รายใหญ่ที่สุดที่ส่งวัตถุดิบแป้งสาลีและสาหร่ายให้โรงงานคุณทั่วเอเชียแล้ว 100%"ทานากะหน้าซีดเผือด "เป็นไปไม่ได้! คุณเอาเงินมาจากไหน?""กำไรจาก 'Lin's Umami Essence' และ 'The Scent of Home' ที่คุณเรียกว่าของเล่นนั่นไงคะ" เสี่ยวเป่าแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มกวนๆ "ตอนนี้เราคุมต้นทุนของคุณไว้หมดแล้ว มิสเตอร์ทานากะ ถ้าพรุ่งนี้หลินกรุ๊ปสั่งระงับการส่งวัตถุดิบให้คุณ... สายการผลิตของคุณทั่วโลกจะหยุดนิ่งทันที"กลยุทธ์ปลาใหญ่กินปลาเล็กชิงเหอโน้มตัวไปข้างห

"ไม่ต้องทอน" ต้าเป่าวางเงินลงบนรถเข็น "ถือว่าเป็นค่าคำปรึกษาเรื่องแป้งกระด้าง... พรุ่งนี้ผมจะมาอีก และผมหวังว่าจะเห็นแป้งที่นุ่มกว่าเดิม"เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ดวงตาที่เหมือนแม่... ดวงตาที่ไม่ยอมก้มหัวให้โชคชะตา"ผมชื่อ โจวเฉิน" เขาแนะนำตัวเป็นครั้งแรก "จำไว้ด้วยล่ะ"ต้าเป่าเดินจากไปท่ามกลางสายฝน ทิ้งให้หลี่ซูเม่ยยืนมองธนบัตรใบนั้นด้วยความสับสนและหัวใจที่เต้นผิดจังหวะรายงานถึงราชินีคืนนั้น ที่บ้านตระกูลโจว หลินชิงเหอกำลังนั่งจิบชากับโจวชิงป๋อที่ริมระเบียง เธอสังเกตเห็นลูกชายคนโตเดินเข้าบ้านมาด้วยสภาพที่เปียกปอนเล็กน้อย แต่แววตากลับดูมี "ชีวิตชีวา" อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"ไปไหนมาจ๊ะต้าเป่า? งานที่กวางโจวมีปัญหาเหรอ?" ชิงเหอถามยิ้มๆต้าเป่านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองแม่ "แม่ครับ... วันนี้ผมเจอผู้หญิงคนหนึ่ง เธอขายซาลาเปารถเข็นในย่านหูต้ง"ชิงเหอเลิกคิ้วด้วยความสนใจ "แล้วไงจ๊ะ? รสชาติสู้ครัวหลินชิงเหอได้ไหม?""รสชาติยังห่างไกลครับ..." ต้าเป่าตอบพลางนึกถึงใบหน้าที่เปื้อนเขม่าไฟแต่ดุดันของซูเม่ย "แต่แววตาของเธอ... มันทำให้ผมนึกถึงรูปถ่ายของแม่ที่ตั้งอยู่ในห้องทำงานท่านตา แววต

"ชิงป๋อ! คุณเป็นอะไรไปคะ!" ชิงเหอถลาเข้าไปประคองร่างสามีด้วยอาการตัวสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"แผลเก่า... ในสงคราม... มันกลับมาเตือนผมอีกแล้วชิงเหอ" ชิงป๋อพยายามเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดจากสะเก็ดระเบิดที่ฝังอยู่ใกล้ขั้วปอดมานานหลายปี บัดนี้มันเริ่มอักเสบและกดทับระบบประสาทส่วนกลางการตัดสินใจของราชินีที่โรงพยาบาลทหารที่ดีที่สุดในปักกิ่ง บรรยากาศหน้าห้องไอซียูเต็มไปด้วยความตึงเครียด เซี่ยปินวิ่งถือแฟ้มเอกสารเร่งด่วนเข้ามาหาชิงเหอที่นั่งนิ่งสนิทอยู่บนเก้าอี้ไม้หน้าห้องฉุกเฉิน"ท่านประธานครับ... ตัวแทนจากกลุ่มทุนยุโรปมารออยู่ที่ห้องประชุมแล้วครับ ถ้าเราไม่ไปตอนนี้ สัญญามูลค่าห้าพันล้านดอลลาร์จะหลุดมือไปทันที และชื่อเสียงความน่าเชื่อถือของเราจะเสียหายมากนะครับ" เซี่ยปินรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรนชิงเหอเงยหน้าขึ้นมองเลขาคู่ใจ ดวงตาของเธอไม่ได้ฉายแววละโมบในตัวเลขเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับมีความเด็ดเดี่ยวที่นิ่งสงบจนน่าขนลุก"เซี่ยปิน... ฟังฉันนะ" ชิงเหอกล่าวเสียงเรียบ "ยกเลิกนัดทั้งหมด ปิดการสื่อสารทุกช่องทางที่เกี่ยวกับงาน ใครจะถอนหุ้น ใครจะด่าว่าฉันไม่รักษาคำพูดก็ช่างเขา.