All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นยอดคุณแม่ยุค 80: Chapter 101 - Chapter 110

เจียวเมิ่งเบิกตากว้าง "ให้ฉัน... ไปเป็นคนงานล้างผักเหรอคะ?""ใช่... และนั่นคือตำแหน่งเดียวที่ว่างสำหรับคนที่ไม่เคยทำงานเลี้ยงชีพตัวเองมาตลอดชีวิต" ชิงเหอกล่าวเสียงเย็น "ถ้าคุณผ่านสามเดือนนี้ไปได้โดยไม่ลาออก ฉันจะพิจารณาอโหสิกรรมให้คุณอย่างแท้จริง และอาจจะมอบทุนการศึกษาให้คุณไปเรียนต่อด้านวิชาชีพเพื่อเลี้ยงตัวเอง... แต่ถ้าคุณทนไม่ได้ ก็เชิญเดินออกไปจากปักกิ่ง และอย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก"รสชาติของหยาดเหงื่อวันแรกที่โรงงาน... เจียวเมิ่งในชุดยูนิฟอร์มสีเทาหยาบๆ ยืนอยู่หน้าอ่างน้ำเย็นจัดท่ามกลางกองผักกาดขาวและพริกนับตัน มือที่เคยขาวเนียนจากการทำเล็บ บัดนี้ต้องจุ่มลงในน้ำและขัดถูดินออกจากหัวไชเท้าอย่างต่อเนื่อง หลังของเธอปวดร้าวจากการก้มตัวนานๆ และเสียงนกหวีดเปลี่ยนกะก็ทำให้เธอแทบกระอักเลือด"เร็วเข้าสิ! มัวแต่เหม่ออะไรอยู่" หัวหน้าคนงานหญิงที่ดูดุดันตะคอกใส่เธอ "ที่นี่คือหลินกรุ๊ป เราไม่รับเลี้ยงคนกินแรงคนอื่น ถ้างานไม่เสร็จ วันนี้ไม่ต้องกินข้าวเที่ยง!"น้ำตาของเจียวเมิ่งไหลอาบแก้ม ผสมกับน้ำเย็นที่กระเด็นใส่หน้า แต่วินาทีนั้นเธอนึกถึงคำพูดของชิงเหอที่ว่า 'ฉันเคยตื่นตีสี่มาทำแบบนี้เพื่

พินัยกรรมพันล้านปักกิ่ง ปี 1999... สายลมหนาวปลายปีกระทบหน้าต่างกระจกสองชั้นของห้องทำงานส่วนตัวในอาคารหลินกรุ๊ปสำนักงานใหญ่ หลินชิงเหอในวัยเลขห้าที่ยังคงดูสง่างามและมีสุขภาพดีจากการดูแลตนเองอย่างเป็นระบบ นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คสีเข้มตัวเดิม บนโต๊ะไม่มีรายงานยอดขายหรือกราฟตลาดหุ้นเหมือนวันวาน แต่กลับมีเอกสารปกหนังสีน้ำเงินเข้มที่มีตราประทับของสำนักงานกฎหมายระดับสากลวางอยู่เบื้องหน้าของเธอคือทนายความอาวุโสสองท่าน และครอบครัวของเธอ... โจวชิงป๋อที่บัดนี้กลายเป็นนายพลเกษียณอายุผู้มีบารมี ต้าเป่า CEO หนุ่มผู้เคร่งขรึม และเสี่ยวเป่า นักวิทยาศาสตร์อาหารชื่อดัง"แม่ครับ... ทำไมต้องรีบทำเรื่องนี้ตอนนี้?" เสี่ยวเป่าเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่แสดงความกังวล "แม่ยังแข็งแรงและดูเหมือนคนอายุสามสิบอยู่เลยนะ"ชิงเหอขยับยิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน "การบริหารจัดการความเสี่ยงที่ดีที่สุด คือการเตรียมพร้อมในวันที่พายุยังไม่มาจ้ะเสี่ยวเป่า... ในโลกธุรกิจ แม่สอนพวกลูกเสมอว่า 'สภาพคล่อง' คือหัวใจ แต่ในชีวิตจริง 'ความชัดเจน' คือสิ่งที่จะรักษาความรักในครอบครัวไว้ได้นานที่สุด"ทรัพย์สินที่มาพร้อมภาระหน้าที่ทนายความเริ่

เมื่อถึงวินาทีสำคัญ ต้าเป่าและ ซูเม่ย เจ้าสาวที่สวมชุดกี่เพ้าสีขาวบริสุทธิ์ประดับมุกแท้ ยืนอยู่เบื้องหน้าชิงเหอและชิงป๋อเพื่อทำพิธียกน้ำชา"คุณแม่คะ... ขอบคุณที่ให้โอกาสเด็กขายซาลาเปาข้างถนนอย่างหนู ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้" ซูเม่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะคุกเข่าลงชิงเหอรับถ้วยน้ำชามาจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงและโอบกอดลูกสะใภ้ "ในบ้านนี้... ไม่มีใครต่ำต้อยถ้าเขามี 'ปัญญา' และ 'ความเพียร' ซูเม่ย... แม่ไม่ได้เลือกหนูเพราะหนูสวย แต่แม่เลือกหนูเพราะหนูมีวิญญาณนักสู้เหมือนแม่ จงใช้ปัญญาที่มีสร้างรากฐานให้ตระกูลโจวต่อไปนะจ๊ะ"บทสรุปที่ยิ่งใหญ่กว่าเงินทองช่วงค่ำ งานเลี้ยงฉลองทวีความยิ่งใหญ่ด้วยการแสดงพลุที่ส่องสว่างเหนือท้องฟ้ากรุงปักกิ่ง ชิงเหอและชิงป๋อเดินออกมายืนที่ระเบียงชั้นสูง มองลงไปยังงานเลี้ยงเบื้องล่างที่มีผู้คนจากทั่วทุกมุมโลกกำลังสังสรรค์กัน"คุณคิดอะไรอยู่ชิงเหอ?" ชิงป๋อกระซิบพลางโอบไหล่ภรรยา"ฉันกำลังคิดถึงวันที่เราแบ่งหมั่นโถวแห้งๆ กินกันในครัวไม้ไผ่ค่ะ" ชิงเหอพิงหัวลงบนไหล่สามี "ตอนนั้นฉันสัญญาว่าจะพาลูกมาให้ถึงจุดนี้... วันนี้ฉันทำสำเร็จแล้วจริงๆ""

เด็กสาววัยสิบแปดปีที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากหลินชิงเหอราวกับพิมพ์เดียวเดินเข้ามาในเรือนกระจก เธอคือ โจวหลิน ลูกสาวคนโตของต้าเป่า ทายาทรุ่นที่สามที่ถูกวางตัวให้เป็นผู้สืบทอดจิตวิญญาณนักธุรกิจของย่าชิงเหอวางถ้วยชาลงช้าๆ แล้วรับแท็บเล็ต (ซึ่งเป็นเทคโนโลยีใหม่ล่าสุดในยุคนั้น) มาตรวจสอบ "องศาของการนำเสนอดีมากจ้ะหลินเอ๋อร์ แต่ลูกลืมคำนวณ 'ค่าความพึงพอใจของคู่ค้า' ลงไปในงบดุลหรือเปล่า?"ลินดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา "คุณย่าตาคมจริงๆ ค่ะ หนูคิดว่ามันเป็นตัวเลขที่จับต้องไม่ได้เลยกะว่าจะสรุปไว้ในภาคผนวก""ในโลกของย่า..." ชิงเหอลุกขึ้นเดินไปหาหลานสาว ท่วงท่าของเธอแคล่วคล่องว่องไวราวกับคนอายุสามสิบต้นๆ "สิ่งที่จับต้องไม่ได้นั่นแหละ คือสิ่งที่สร้าง 'มูลค่าเพิ่ม' ให้กับแบรนด์เราได้มากที่สุด เหมือนกับที่ย่าเคยเริ่มจากซาลาเปาลูกละ 5 เฟิน ย่าไม่ได้ขายแค่แป้ง แต่ย่าขาย 'ความสัตย์จริง' "ความภูมิใจของนายพลเฒ่า"นั่นไง... เริ่มติวเข้มทายาทอีกแล้วนะชิงเหอ"เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูดังมาจากทางเดิน พลเอกโจวชิงป๋อในวัยเกษียณเดินเข้ามาพร้อมกับตะกร้าผลไม้จากสวน หลังของเขายังคงตั้งตรงด้วยระเบียบว

ชิงเหออิงหัวลงบนไหล่สามี เธอยิ้มบางๆ 'ก็เพราะฉันเห็นมันมาแล้วจริงๆ ในประวัติศาสตร์น่ะสิ' เธอคิดในใจแต่ตอบออกไปว่า "เพราะฉันเชื่อในความพอดีค่ะชิงป๋อ อะไรที่มันโตเร็วเกินไปโดยไม่มีรากฐานที่แข็งแรง มันย่อมล้มง่าย... เหมือนกับความรักของเราไงคะ ถ้าเราไม่ได้ลำบากมาด้วยกันในกระท่อมดิน วันนี้เราก็คงไม่มั่นคงขนาดนี้"ชิงป๋อกุมมือภรรยาไว้แน่น "ขอบคุณที่ปกป้องครอบครัวเราไว้ในทุกมิตินะชิงเหอ"เงาสะท้อนสู่รุ่นหลานที่มุมสวน ลินดา ทายาทรุ่นที่สามยืนมองปู่กับย่าด้วยสายตาที่ทึ่ง ในมือของเธอถือสมุดบันทึกเล่มหนาที่จดสรุปเหตุการณ์วันนี้"คุณย่าไม่ได้แค่ชนะตลาดหุ้น..." ลินดากระซิบกับตัวเอง "แต่คุณย่าชนะ 'ใจ' ของคนทั้งประเทศ"ในสัปดาห์นั้น ขณะที่บริษัทยักษ์ใหญ่หลายแห่งล้มละลาย แต่หุ้นของหลินกรุ๊ป (ซึ่งชิงเหอถือครองส่วนใหญ่) กลับกลายเป็นสวรรค์ที่นักลงทุนทั่วโลกวิ่งเข้าหา ชื่อของหลินชิงเหอได้รับการยกย่องจากนิตยสารไทม์ว่าคือ ผู้หญิงที่มองเห็นอนาคตพายุเศรษฐกิจยุค 90 อาจจะทำให้แผ่นดินเอเชียสั่นสะเทือน แต่สำหรับตระกูลโจวและอาณาจักรหลินกรุ๊ป มันกลับยิ่งทำให้รากของพวกเขาหยั่งลึกลงไปในดินอย่างสง่างามและเป็นอมตะ!