แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ชิงป๋อหันหลังเดินออกจากห้องกักกันโดยไม่หันกลับไปมองเสียงกรีดร้องโวยวายของซูหลันที่ดังไล่หลังมา เขาเดินออกมาสู่ลานโล่งด้านหน้าสถานกักกัน สายฝนโปรยปรายลงมาล้างความโง่เขลาที่เกาะกินใจเขามานานหลายเดือนเขาทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อน ซบหน้าลงกับฝ่ามือที่สั่นเทา ภาพของหลินชิงเหอที่ยืนหยัดอย่างทระนงหน้าธนาคาร และภาพเสี่ยวเป่าที่เรียกเขาว่า "คุณลุง" ผุดขึ้นมาตอกย้ำความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงที่สุดในชีวิต"ชิงเหอ... ต้าเป่า... เสี่ยวเป่า..." เขากระซิบชื่อคนรักและลูกชายด้วยความอาลัยรัก "ผมมันตาบอดจริงๆ"ในวินาทีนั้น พลเอกผู้ยิ่งใหญ่ไม่ได้รู้สึกถึงยศถาบรรดาศักดิ์ใดๆ เขารู้สึกเพียงว่าเขาต้องทำทุกอย่าง... ทุกอย่างจริงๆ เพื่อทวงคืน "บ้าน" ที่แท้จริงของเขา กลับมาให้ได้ และคราวนี้... เขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องราชินีและลูกหงส์ของเขาอีกแม้แต่ปลายเล็บ"ซ่งเจี้ยน..." ชิงป๋อเงยหน้าขึ้น แววตาเปลี่ยนเป็นความเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง "ในเมื่อแกอยากเล่นเกมทำลายครอบครัวคนอื่น ฉันก็จะทำให้แกได้รู้ว่า... โทษของการเป็นศัตรูกับตระกูลโจว มันน่าสยดสยองขนาดไหน!"เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายกลับมาเปี่ย
Read more