Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาเป็นยอดคุณแม่ยุค 80: Kabanata 11 - Kabanata 20

ชิงเหอมองดูผลงานของเธอด้วยสายตามาดมั่น เธอไม่ได้มองแค่ซาลาเปาที่อยู่ในมือ แต่เธอมองเห็นโอกาสทางธุรกิจขนาดใหญ่มหาศาล"ทุกคนคะ!" ชิงเหอตะโกนบอกชาวบ้านที่มุงดู "พรุ่งนี้เช้า ฉันจะทำซาลาเปาสูตรนี้ไปขายที่หน้าตลาดนัดในตัวอำเภอ ใครอยากชิมรสชาติที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว เตรียมไปรอได้เลยนะคะ!"ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ชาวบ้านจะเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันด้วยความตื่นเต้น กลิ่นหอมที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศเป็นพยานชั้นดีว่าสิ่งที่เธอพูดไม่ใช่เรื่องโกหกในมุมมืดที่ไกลออกไป แม่เฒ่าหลินแอบมองมาด้วยความอิจฉาตาร้อนจนแทบกระอักเลือด "นังตัวซวยนั่น... มันเอาวิชามาจากไหนกัน!"แต่ชิงเหอไม่สนใจเงาหัวของใครทั้งนั้น เธอก้มลงมองลูกชายทั้งสองที่กำลังเลียคราบซุปที่ปลายนิ้ว ความสุขของพวกเขาส่งผ่านมาถึงใจเธอ'ก้าวแรกของอาณาจักรหลิน... เริ่มต้นขึ้นด้วยซาลาเปาลูกนี้นี่แหละ'หลินชิงเหอในร่างผู้หญิงยากจน ยืนเหยียดหลังตรงท่ามกลางไอน้ำจากซึ้งนึ่ง สายตาของเธอไม่ได้มองแค่หมู่บ้านเล็กๆ นี้อีกต่อไป แต่มองไกลไปถึงตลาดค้าขายที่ใหญ่ที่สุดในมณฑล และในใจเธอกำลังคำนวณกำไรที่กำลังจะไหลมาเทมาในวันพรุ่งนี้!บทที่ 10 ก้าวแรกสู่การ

ชิงเหอกอดลูกชายทั้งสองไว้แน่น "ใช่จ้ะลูก... วันนี้แม่จะพาไปซื้อไก่ย่างกินกันนะ และเราจะไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้พวกลูกด้วย!"ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ หน้าโรงงานทอผ้า หลินชิงเหอรู้ดีว่าก้าวแรกของเธอประสบความสำเร็จอย่างงดงาม และไม่มีอะไรจะหยุดยั้งราชินีแห่งการค้าคนนี้ได้อีกต่อไป!แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายทอดลงบนลานหน้ากระท่อมที่เคยรกร้าง บัดนี้มันดูสะอาดตาขึ้นมาก หลินชิงเหอกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ตัวเตี้ย ตรวจนับกระสอบแป้งสาลีขาวละเอียดและไหใส่น้ำมันถั่วเหลืองที่เธอเพิ่งจ้างเกวียนให้มาส่งเมื่อเช้า หลังจากได้รับเงินมัดจำก้อนแรกจากผู้จัดการจาง ธุรกิจของเธอก็เริ่มมี "กระแสเงินสด" หมุนเวียนอย่างที่ตั้งใจไว้"แม่ครับ ชุดใหม่นุ่มจังเลย!" เสี่ยวเป่าวิ่งร่าออกมาจากบ้าน เขาซุกหน้าลงกับแขนเสื้อสีน้ำเงินเข้มตัวใหม่ที่ทำจากผ้าฝ้ายเนื้อดี แม้จะเป็นเพียงชุดเรียบๆ ไม่มีลวดลาย แต่มันก็ดีกว่าชุดปะชุนตัวเก่าราวฟ้ากับเหวต้าเป่าเองก็เดินตามออกมาในชุดใหม่เช่นกัน เขาลูบชายเสื้ออย่างระมัดระวัง กลัวว่าฝุ่นดินจะทำให้มันเปื้อน "แม่ครับ ผมจะใส่ชุดนี้ไปช่วยแม่ขายของวันพุธนะ"ชิงเหอยิ้มด้วยความเอ็นดู "ใส่ไปเถอะลูก ของนอกกายเราห

"แม่ครับ... ผมมาแล้ว" เสียงงัวเงียของต้าเป่าดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กๆ ที่เดินขยี้ตาออกมาจากห้องนอน ตามมาด้วยเสี่ยวเป่าที่เดินโซเซสะลืมสะลือชิงเหอเหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะเรือนเก่าที่เธอเพิ่งซื้อมาจากร้านของมือสอง "ตีสี่สิบห้านาที... ช้าไปห้านาทีนะจ๊ะวันนี้""ขอโทษครับแม่ เตียงเตามันอุ่นเกินไปจนผมไม่อยากลุก" เสี่ยวเป่าสารภาพพลางหาวหวอดชิงเหอวางมือนวดแป้งแล้วหันมามองลูกๆ ด้วยสายตาจริงจังแต่ไม่ดุร้าย "ฟังแม่นะเด็กๆ ในโลกนี้ไม่มีใครได้อะไรมาฟรีๆ โดยไม่ต้องออกแรง ความอิ่มท้องและความสะดวกสบายที่พวกเรามีตอนนี้ ไม่ได้มาจากโชคช่วย แต่มันมาจากความขยัน ถ้าพวกเราอยากกินซาลาเปาไส้เนื้อ อยากมีชุดใหม่ใส่ และอยากได้ของเล่นที่แมสัญญาไว้ พวกเราต้องเรียนรู้ที่จะเอาชนะความขี้เกียจของตัวเอง""ผมเข้าใจแล้วครับแม่!" ต้าเป่ารีบไปล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเฉียบเพื่อปลุกตัวเองให้ตื่น "ผมจะช่วยแม่นึ่งซาลาเปาเองครับ""ดีมากจ้ะ" ชิงเหอยิ้มออกมา "ต้าเป่าคอยดูไฟอย่าให้แรงเกินไป ส่วนเสี่ยวเป่าช่วยแม่คัดแยกห่อกระดาษ ถ้าวันนี้พวกเราทำยอดได้ตามเป้า เย็นนี้แม่จะทำหมูตุ๋นน้ำแดงให้กินเป็นรางวัล"คำว่า 'หมูตุ๋นน้ำแดง' เหมือนเป็นเว

"2 หยวนสำหรับความสุขของคนทั้งครอบครัวที่โต๊ะอาหารเย็นนี้ถือว่าคุ้มมากนะคะหัวหน้า" ชิงเหอยิ้มอย่างมีชั้นเชิง "เนื้อหมูชั้นดีแบบนี้ หาซื้อเองยังยากเลยค่ะ แถมต้องเสียเวลาเคี่ยวอีกหลายชั่วโมง วันนี้ถ้าพลาดไป พรุ่งนี้อาจจะไม่มีแล้วนะคะ"เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง 'ของแรร์' ทั้ง 20 โหลก็ถูกกวาดซื้อไปจนหมดสิ้น กำไรที่ได้รับจากการขายเนื้อตุ๋นครั้งเดียว สูงเท่ากับการขายซาลาเปาสามวันรวมกัน!การซ่อมแซมบ้านและความสงสัยของหมู่บ้านเมื่อกระแสเงินสดเริ่มไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ชิงเหอจึงเริ่มแผนการขั้นต่อไป นั่นคือการปรับปรุงฐานบัญชาการหรือกระท่อมหลังเก่านั่นเองวันต่อมา ชาวบ้านหมู่บ้านสกุลหลินต้องพากันประหลาดใจ เมื่อเห็นช่างไม้และช่างก่อสร้าง 3-4 คน ขนไม้แปรรูปและอิฐดินเผากองโตมาลงที่หน้ากระท่อมท้ายหมู่บ้านของสะใภ้ใหญ่"เฮ้ย! นั่นนังชิงเหอมันจะทำอะไรน่ะ? ซ่อมบ้านเหรอ?" "เอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ ขนาดบ้านใหญ่ตระกูลหลินยังแค่ปะผุ แต่นี่นางจ้างช่างมาเลยนะ!"เสียงซุบซิบนินทาดังระงมไปทั้งหมู่บ้าน บางคนมองด้วยความอิจฉา บางคนมองด้วยความสงสัยว่าเธอไปทำเรื่องผิดกฎหมายมาหรือไม่ แต่ชิงเหอหาได้สนใจไม่ เธอคอยกำกับการทำงานข

การทดสอบและชัยชนะเล็ก ๆภายในห้องพักครู ครูใหญ่ที่เป็นชายวัยกลางคนท่าทางเจ้านระเบียบมองดูชิงเหอและเด็ก ๆ อย่างพิจารณา "คุณหลินครับ การเรียนระดับประถมเราต้องมีการทดสอบพื้นฐานก่อนเข้าเรียนนะครับ เพราะที่นั่งมีจำกัด""ได้ค่ะครูใหญ่ รบกวนช่วยทดสอบพวกเขาได้เลย" ชิงเหอกล่าวอย่างมั่นใจ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอแอบสอนเลขและตัวอักษรพื้นฐานให้ลูก ๆ ทุกคืนก่อนนอนครูใหญ่ลองส่งโจทย์เลขง่าย ๆ และให้ต้าเป่าลองคัดตัวอักษรจีน ต้าเป่าที่ได้รับกำลังใจจากแม่ทำมันออกมาได้อย่างแม่นยำและรวดเร็ว จนครูใหญ่ถึงกับเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ"ประหลาดมาก... เด็กคนนี้พื้นฐานดีกว่าเด็กในตำบลหลายคนเสียอีก คุณสอนเขาเองหรือครับ?""ค่ะ ฉันเชื่อว่าความรู้เริ่มต้นที่บ้าน" ชิงเหอตอบพร้อมรอยยิ้มเมื่อเดินออกมาจากห้องครูใหญ่พร้อมใบตอบรับเข้าเรียน ชิงเหอพบว่าแม่เฒ่าหลินและสะใภ้เล็กยังคงยืนรอดูความพ่ายแพ้ของเธออยู่หน้าอาคาร"เป็นไงล่ะ? ครูใหญ่ไล่กลับบ้านล่ะสิ" จางชุ่ยหัวพูดเยาะชิงเหอไม่ได้ตอบด้วยคำด่าทอ เธอเพียงแค่หยิบใบตอบรับที่มีลายเซ็นครูใหญ่ออกมาสะบัดเบา ๆ "วันจันทร์หน้าลูกชายฉันจะเริ่มเรียนในฐานะนักเรียนระดับท็อปของห้องค่