Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาเป็นยอดคุณแม่ยุค 80: Kabanata 21 - Kabanata 30

ชิงเหอหลับตาลง ภาพของหญิงสาวผู้อ่อนแอคนเดิมที่ตรอมใจตายในกระท่อมร้างปรากฏขึ้นมาในความทรงจำ 'หลินชิงเหอคนก่อน... ฉันสัญญากับวิญญาณของเธอไว้ว่า ฉันจะใช้ชีวิตนี้ให้ดีที่สุด และจะไม่ยอมให้ใครมารังแกลูกของเธอได้อีก'มันไม่ใช่เพียงแค่หน้าที่ แต่มันกลายเป็น พันธะสัญญาทางจิตวิญญาณ ที่เชื่อมโยงนักธุรกิจสาวผู้เย็นชากับลูกม่ายผู้ยากไร้เข้าด้วยกันเธอยื่นมือไปลูบหัวเด็กทั้งสอง "แม่สัญญากับตัวเองว่า จะพาพวกเราไปให้ถึงจุดที่สูงที่สุด ไม่ว่าอุปสรรคจะใหญ่แค่ไหน แม่ก็จะพังมันลงเพื่อพวกเรา""ผมก็จะช่วยแม่ครับ! ผมจะตั้งใจเรียนและโตไปช่วยแม่ทำงาน!" ต้าเป่าประกาศกร้าวชิงเหอยิ้มออกมา มันเป็นยิ้มที่ไม่ได้มาจากเหลี่ยมจัดทางการค้า แต่เป็นยิ้มที่มาจากก้นบึ้งของความรู้สึกที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน... ความรักบทที่ 17 ความงามที่หวนคืนและก้าวแรกสู่ครัวหลินชิงเหอกองไฟที่แสนอบอุ่นเมื่อกลับถึงบ้านที่ถูกซ่อมแซมจนดูดีขึ้น ชิงเหอเริ่มแผนการใหม่ทันที เธอรู้ว่าการค้าขายริมถนนแบบเดิมจะเจอปัญหากลั่นแกล้งได้ง่าย เธอต้องยกระดับธุรกิจให้มีใบอนุญาตถาวรและสถานที่ตั้งที่ชัดเจน"อุปสรรคเมื่อกี้คือพลังใจ" เธอบอกกับตัวเองขณะจดบัน

"นี่เป็นเพียงก้าวแรกจ้ะลูก" ชิงเหอมองไปที่ป้ายร้าน "ครัวหลินชิงเหอ จะเป็นจุดเริ่มต้นของแบรนด์อาหารที่จะขยายไปทั่วประเทศ และแม่จะพิสูจน์ให้เห็นว่า ผู้หญิงม่ายจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ก็สามารถสร้างอาณาจักรได้ด้วยมือของตัวเอง"ในเย็นวันนั้น เมื่อแสงอาทิตย์สีทองทาบทับลงบนป้ายร้าน หลินชิงเหอยืนมองความสำเร็จครั้งใหม่ด้วยหัวใจที่พองโต เธอลาขาดจากการเป็นแม่ค้าหาบเร่ที่ต้องคอยหลบเทศกิจไปตลอดกาล และก้าวเข้าสู่การเป็น 'นักธุรกิจหญิง' อย่างเต็มตัวในโลกยุค 80 ที่กำลังเปิดรับผู้ที่แข็งแกร่งและฉลาดเฉลียวอย่างเธอ!"ครัวหลินชิงเหอ" เริ่มกลายเป็นชื่อที่คุ้นหูในตลาดตัวอำเภอ แต่ความสำเร็จย่อมดึงดูดทั้งมิตรและศัตรู เช้าวันหนึ่งขณะที่ชิงเหอกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมไส้ซาลาเปา เสียงรองเท้าผ้าใบหนัก ๆ และเสียงพูดคุยที่จงใจให้ดังเกินเหตุผลก็ดังขึ้นที่หน้าร้านแม่เฒ่าหลิน เดินนวดนาดเข้ามาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนหญิงวัยกลางคนในหมู่บ้านอีก 3-4 คน พวกนางแต่งตัวจัดจ้านด้วยสีสันฉูดฉาดและมองสำรวจร้านของชิงเหอด้วยสายตาจับผิด"แหม... ดูสิแม่พวกเรา สะใภ้ใหญ่ของฉันมันร่ำรวยจนลืมหัวนอนปลายเท้าจริงๆ ร้านหรูหราขนาดนี้ แต่ไม่เคยส่งข่าวไ

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่เธอ แต่มันกลับเป็นแววตาของคนแปลกหน้า เขามองเธอราวกับมองก้อนหินริมทาง ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำพูด และไม่มีความผูกพันใดๆ เขานั่งอยู่อย่างนั้น ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นระหว่างเธอกับเขาไว้ในฝันนั้น จิตสำนึกส่วนหนึ่งของร่างเดิมร่ำร้องว่าเขาคือ 'โจวชิงป๋อ' สามีที่หายสาบสูญไปในสงคราม แต่ในฐานะหลินชิงเหอคนใหม่ เธอรู้สึกเพียงความกดดันที่มหาศาล เขาเหมือนภูเขาสูงที่ยากจะหยั่งถึง และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้จดจำผู้หญิงซอมซ่อที่เขาเคยทิ้งไว้ข้างหลังได้เลยก่อนที่เธอจะได้เอ่ยอะไรต่อ ร่างของเขาก็ค่อยๆ เลือนหายไปในม่านหมอก ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกว่างเปล่าและเหน็บหนาวที่กระชากเธอให้ตื่นขึ้นข่าวใหญ่ยามรุ่งสาง"แฮ่ก... แฮ่ก... ชิงเหอ! ชิงเหอเอ๋ย!"เสียงตะโกนและเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วทำให้นางสะดุ้งสุดตัว ชิงเหอรีบลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมมาสวมก่อนจะเปิดประตูออกไป พบกับ เหม่ยหลิน ที่ยืนหอบจนตัวโยน ใบหน้าของเพื่อนบ้านผู้หวังดีเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและยินดีปนเปกันไป"พี่เหม่ยหลิน? มีอะไรคะ ตื่นเต้นขนาดนี้?" ชิงเหอถามพลางยื่นน้ำส่งให้เหม่ยหลินดื่มน้ำรวดเดียวหมดก่อนจะ

พายุคำลวงและบทเรียนแห่งความต่างการกู้เงินจากรัฐบาล…ที่สำนักงานอุตสาหกรรมและพานิชย์จังหวัด บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดของข้าราชการในชุดสีกากี หลินชิงเหอเดินเข้าไปด้วยท่าทางที่สง่างาม เธอไม่ได้มาเพื่อร้องขอความเห็นใจ แต่มาเพื่อเสนอ 'โครงการร่วมทุน'"คุณต้องการกู้เงิน 5,000 หยวนเพื่อสร้างโรงงานแปรรูปเกษตร?" ผู้อำนวยการหวัง ข้าราชการระดับสูงมองเธอผ่านแว่นสายตาด้วยความประหลาดใจ "คุณหลิน คุณรู้ไหมว่าเงินจำนวนนี้มันมหาศาลขนาดไหน? และโครงการแบบนี้เราไม่เคยอนุมัติให้บุคคลธรรมดา โดยเฉพาะผู้หญิงจากชนบท"ชิงเหอวางแฟ้มเอกสารที่เธอจัดทำขึ้นอย่างละเอียดลงบนโต๊ะ "ท่านผู้อำนวยการคะ เงิน 5,000 หยวนอาจดูเยอะในวันนี้ แต่ท่านมองเห็นมูลค่าของผลผลิตที่เน่าเสียไปในแต่ละปีของมณฑลเราไหมคะ? แผนการของฉันไม่ใช่แค่การทำเนื้อตุ๋น แต่คือการสร้างระบบถนอมอาหารที่สามารถส่งออกไปยังมณฑลอื่นได้"เธอเริ่มบรรยายถึงนโยบายปฏิรูปเศรษฐกิจสี่ทันสมัย และการเพิ่มรายได้ให้เกษตรกรตามแนวทางของรัฐบาลกลาง ชิงเหอพูดด้วยความมั่นใจ ใช้ศัพท์ทางการทูตและการค้าที่ทำให้ผู้อำนวยการหวังถึงกับต้องขยับแว่น"ฉันมีสัญญาคำสั่งซื้อล่วงหน้าจากโ

บทเรียนเรื่องความต่าง: ศึกชิงสูตรเนื้อตุ๋นทว่าปัญหาไม่ได้มีแค่เรื่องครอบครัว ในช่วงเย็นวันเดียวกัน ช่างเฉินลูกค้าประจำวิ่งกระหืดกระหอบมาบอกข่าวร้าย "คุณหลิน! แย่แล้วครับ เฒ่าจ้าวที่เปิดร้านหัวมุมตลาด เขาประกาศขาย 'เนื้อตุ๋นสูตรลับหลิน' ในราคาถูกกว่าร้านคุณครึ่งหนึ่ง! รสชาติและกลิ่นน่ะเลียนแบบจนคนแห่ไปซื้อกันเต็มไปหมดเลยครับ!"ชิงเหอชะงักไปครู่หนึ่ง เธอนึกถึงพนักงานที่ลาออกไปเมื่อสัปดาห์ก่อน 'อาเหมา' คนที่เธอไว้ใจให้ช่วยเตรียมเครื่องเทศ "ขโมยสูตรไปงั้นเหรอ?"เธอเดินไปที่หน้าร้านของเฒ่าจ้าว เห็นฝูงชนกำลังมุงซื้อเนื้อตุ๋นที่บรรจุในโหลคล้ายของเธอ ชิงเหอไม่ได้เข้าไปโวยวาย แต่เธอกลับซื้อมาชิมหนึ่งโหล"แม่ครับ เราจะทำยังไงดี? ลูกค้าหายไปหมดเลย" ต้าเป่าถามด้วยความกังวลชิงเหอวางตะเกียบลงหลังจากชิมไปเพียงคำเดียว "ต้าเป่า ดูนี่นะ... รสชาติอาจจะคล้าย แต่'จิตวิญญาณและเทคนิคมันต่างกันสิ้นเชิง เขารู้แค่ว่าต้องใส่เครื่องเทศอะไร แต่เขาไม่รู้จังหวะ ของไฟและความลับของการฆ่าเชื้อที่ทำให้เก็บได้นาน"วันรุ่งขึ้น ชิงเหอไม่ได้ลดราคาแข่ง แต่เธอสั่งทำป้ายประกาศขนาดใหญ่ติดตั้งหน้าโรงงานและร้านค้า:"ครัวหลินชิ