All Chapters of จาก 2540 ถึงนิรันดร์: Chapter 11 - Chapter 20

30 สิงหาคม 2540เสียงรองเท้าผ้าใบยี่ห้อแพน (Pan) และนันยางนับร้อยคู่เสียดสีกับพื้นยางสังเคราะห์ดัง เอี๊ยดอ๊าด ประสานไปกับเสียงหวดลูกขนไก่ที่ดังก้องกังวานราวกับเสียงประทัด มันเป็นซิมโฟนีแห่งความดุดันที่ดังกระหึ่มอยู่ภายในอาคารยิมเนเซียมขนาดใหญ่ของสนามกีฬาเขตอากาศภายในยิมเนเซียมค่อนข้างอบอ้าวแม้จะเปิดพัดลมระบายอากาศตัวยักษ์ กลิ่นของสเปรย์ฉีดแก้ปวด กลิ่นน้ำมันมวยที่ร้อนระอุ และกลิ่นเหงื่อของนักกีฬาวัยรุ่น ลอยคละคลุ้งผสมปนเปกันจนกลายเป็น ‘กลิ่นของการแข่งขัน’ ที่รินรดาคุ้นเคยและหลงใหลมาตั้งแต่เด็กทว่าวันนี้... ความรู้สึกของเธอกลับต่างออกไปจากทุกครั้งรินในชุดกีฬาเสื้อคอปกสีเหลืองสลับดำ ซึ่งเป็นสีประจำ ‘สโมสรสายฟ้า’ นั่งตัวเกร็งอยู่บนอัฒจันทร์ไม้ด้านข้างสนาม เสื้อตัวนี้เป็นเสื้อที่สโมสรแจกให้ฟรี มันมีขนาดใหญ่กว่าไซส์จริงของเธอไปหนึ่งเบอร์ ทำให้ช่วงไหล่ดูตกเล็กน้อย แต่รินก็จัดการยัดชายเสื้อใส่ในกางเกงกระโปรงสีดำอย่างทะมัดทะแมงเมื่อก่อน ตอนที่เธอยังเป็นตัวแทนของโรงเรียนสตรีชื่อดัง เธอจะมีเต็นท์พักนักกีฬาติดแอร์ มีสปอนเซอร์แจกน้ำดื่มมียี่ห้อ มีรุ่นน้องคอยพัดลมให้ แต่ในวันนี้ ฐานะนักกีฬาอิสร

31 สิงหาคม 2540บรรยากาศของสนามกีฬาเขตในวันอาทิตย์สิ้นเดือนสิงหาคม แตกต่างจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง ความคึกคักทวีคูณขึ้นหลายเท่าตัว อัฒจันทร์ไม้ถูกจับจองจนแทบไม่มีที่ว่าง เสียงกลองยาวและเสียงร้องเพลงเชียร์จากโรงเรียนต่างๆ ดังกึกก้องไปทั่วยิมเนเซียม วันนี้คือวันสุดท้ายของการแข่งขันชิงแชมป์เขต วันที่จะตัดสินว่าใครจะได้เป็นตัวแทนไปสู่ระดับประเทศต่อไปช่วงเช้าที่ผ่านมา รินรดารีดเค้นพลังงานหยดสุดท้าย เอาชนะคู่แข่งในรอบรองชนะเลิศ (Semi-Final) มาได้อย่างสะบักสะบอมด้วยคะแนน 15-12 ร่างกายของเธอปวดร้าวไปทุกสัดส่วน แต่หัวใจกลับพองโตจนคับอกเพราะในที่สุด... เธอก็ทำสำเร็จ เธอได้ตั๋วเข้าไปยืนรอในรอบชิงชนะเลิศ (Final) อย่างที่ตั้งใจไว้เวลาบ่ายโมงตรง รินในชุดแจ็กเก็ตวอร์มของสโมสรสายฟ้า ปลีกตัวออกมาจากความวุ่นวายบริเวณอัฒจันทร์ เด็กสาวเดินลากเท้าไปตามโถงทางเดินคอนกรีตเย็นเฉียบที่ทอดยาวไปสู่ห้องน้ำนักกีฬา เธอต้องการความเงียบเพื่อทำสมาธิก่อนศึกใหญ่ที่จะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าทว่า เมื่อเดินเลี้ยวหัวมุมโถงทางเดิน รินก็ต้องชะงักฝีเท้าที่อ่างล้างหน้าหน้าห้องน้ำ... 'พิมชนก' คู่แข่งคนสำคัญกำลังยื

31 สิงหาคม 2540 (หลังจบการแข่งขัน) เหรียญทองชิงแชมป์เขตที่คล้องอยู่บนลำคอ ควรจะเป็นสิ่งที่มีค่าและน่าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตของนักกีฬาวัยสิบแปดปีอย่างรินรดา แต่วินาทีนี้... มันกลับหนักอึ้งราวกับก้อนตะกั่วที่กำลังถ่วงรั้งให้เธอจมลงสู่ก้นมหาสมุทร ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นประตูยิมเนเซียม แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปก็สาดกระหน่ำเข้าใส่จนรินต้องหยีตา กองทัพนักข่าวสายกีฬาจากหลายสำนักพิมพ์ที่ดักรออยู่ พุ่งกรูกันเข้ามาล้อมกรอบเด็กสาวในชุดเสื้อวอร์มสีเหลืองสลับดำเอาไว้จนแทบไม่มีอากาศหายใจ เครื่องบันทึกเสียงแบบใช้เทปคาสเซ็ตต์และไมโครโฟนตัวเขื่องถูกยื่นเข้ามาจ่อตรงหน้าจนแทบจะกระแทกปาก "น้องรินรดาครับ! รู้สึกยังไงบ้างครับที่ได้เหรียญทองมาครอง ในขณะที่ผู้ชมทั้งสนามค้านสายตา!" "มีข่าวลือว่าสโมสรสายฟ้าแอบยัดเงินใต้โต๊ะให้ผู้กำกับเส้น เรื่องนี้เป็นความจริงไหมคะ!" "การปล้นชัยชนะจากดาวรุ่งทีมชาติ แบบค้านสายตาผู้ชมในสนามจากน้องพิมชนก... น้องรินคิดว่าเหรียญทองวงนี้มันคู่ควรกับตัวเองจริงๆ เหรอครับ!" คำถามที่พรั่งพรูออกมาเหมือนใบมีดอาบยาพิษที่กรีดลงบนหัวใจ รินเบิกตากว้าง ก้าวถอยหลังไปชนกับกำแพงกระเบื้องของห

1 กันยายน 2540 (ช่วงค่ำ)กลิ่นข้าวต้มใบเตยที่กำลังเดือดปุดๆ ในหม้อใบใหญ่หน้าร้าน ไม่ได้ทำให้พิมชนกรู้สึกเจริญอาหารเลยแม้แต่น้อยเด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายโรงเรียนสตรีศรีพัฒนานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีแดงมุมในสุดของร้านข้าวต้มกุ๊ยริมทางรถไฟ เบื้องหน้าของเธอคือหนังสือพิมพ์กีฬากรอบบ่ายที่ถูกกางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะสแตนเลส พาดหัวข่าวตัวใหญ่เขียนว่า 'สังคมเห็นใจ! สมาคมฯ จ่อมอบทุนพิเศษช่วยเหลือนักตบลูกขนไก่ยอดกตัญญู พิมชนก!'"เห็นไหมพิม... พ่อบอกแล้วว่าสวรรค์มีตา"ชายวัยกลางคนผู้เป็นพ่อเดินเข้ามาลูบหัวลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุดในรอบหลายเดือน แววตาที่เคยหม่นหมองจากหนี้สินบัดนี้มีความหวังทอประกาย "เมื่อตอนบ่าย โค้ชดนัยโทรมาบอกพ่อว่า มีผู้ใหญ่ใจดีอ่านข่าวของหนูแล้วสงสาร เขาจะมอบทุนการศึกษาให้หนูจนจบ ม.6 แถมสปอนเซอร์รายใหญ่ก็จะช่วยเคลียร์หนี้ก้อนที่พ่อกู้มาจ่ายค่าเช่าร้านให้ด้วยนะลูก... เราไม่ต้องโดนไล่ที่แล้วนะพิม!"เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของพ่อ ควรจะเป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดในโลกสำหรับเด็กกตัญญูอย่างพิม แต่ในวินาทีนี้... มันกลับกรีดลึกลงไปในความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเธอจนเหวอะหวะพิมฝ

20 กันยายน 2540แสงสว่างจ้าจากสปอตไลต์นับสิบดวงบนเพดานยิมเนเซียมของศูนย์ฝึกแบดมินตันแห่งชาติ ส่องกระทบพื้นคอร์ทยางสังเคราะห์สีเขียวเข้มจนขึ้นเงา เครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ส่งเสียงครางกระหึ่ม พ่นลมเย็นเฉียบออกมาจนอุณหภูมิภายในห้องลดต่ำลงอย่างน่าขนลุก มันช่างแตกต่างจากความอบอ้าวและฝุ่นควันของลานปูนใต้ทางด่วนราวกับอยู่คนละโลกแต่สำหรับรินรดา... ความหนาวเหน็บที่แท้จริง ไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศ แต่มาจากบรรยากาศรอบตัวต่างหาก"รินรดา! สปีดเท้าช้าไปแล้ว! ลูกฟีดเซ็ตนี้เพิ่งจะลูกที่ห้าสิบเองนะ! ถ้าหมดแรงแค่นี้จะไปสู้กับพวกจีนพวกอินโดฯ ได้ยังไง!"เสียงตวาดก้องของโค้ชทีมชาติชุดเยาวชนดังทะลุเสียงหวดลูกขนไก่ รินสกัดกลั้นความเหนื่อยล้า กัดฟันสปริงข้อเท้าพุ่งตัวไปรับลูกที่โค้ชรัวฟีด (ป้อนลูก) ข้ามเน็ตมาอย่างต่อเนื่องไม่หยุดพักป๊อก! ป๊อก! ป๊อก! ลูกขนไก่นับร้อยลูกเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้นฝั่งของเธอ เหงื่อเม็ดโป้งไหลเข้าตาจนแสบไปหมด ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว แคมป์เยาวชนทีมชาติไม่ใช่ที่สำหรับเด็กเล่นขายของ ที่นี่รวบรวมแต่หัวกะทิจากทั่วประเทศ ทุกคนมีเป้าหมายเดียวกันคือการเบียดแย่งโควตาต