Semua Bab จาก 2540 ถึงนิรันดร์: Bab 21 - Bab 30

1 ตุลาคม 2540เสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาแขวนผนังในห้องพักครูฝ่ายวิชาการ โรงเรียนสตรีศรีพัฒนา ดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของรินรดา มันดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอกเด็กสาวในชุดนักเรียนโรงเรียนเดิม นั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้บุนวมฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของหัวหน้าฝ่ายวิชาการ สองมือกำกระโปรงสีกรมท่าของตัวเองแน่นจนชื้นเหงื่อ วันนี้คือวันฟังผลสอบวัดระดับ... การสอบที่เธอใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ขลุกตัวอยู่ในร้านเช่าวิดีโอ ท่องศัพท์และแก้สมการจนดึกดื่น โดยมี 'ติวเตอร์หน้าตาย' คอยเอาไม้บรรทัดเคาะโต๊ะเวลาเธอสัปหงก"รินรดา..." ครูวัยกลางคนสวมแว่นตาทรงตาแมวขยับกระดาษคำตอบสองแผ่นในมือ ทอดสายตามองเด็กสาวผ่านเลนส์หนาเตอะ "เธอรู้ใช่ไหมว่าเกณฑ์การรับย้ายกลางเทอมของเราคือ 80% สำหรับวิชาคณิตศาสตร์และภาษาอังกฤษ... ซึ่งมันสูงมากสำหรับนักเรียนที่ไม่ได้เรียนกวดวิชามาโดยตรง""ท... ทราบค่ะอาจารย์" รินตอบเสียงสั่นครูฝ่ายวิชาการถอนหายใจยาว ก่อนจะเลื่อนกระดาษใบแจ้งผลคะแนนสีขาวมาตรงหน้าเธอรินกลั้นหายใจ หลับตาปี๋ไปชั่ววินาที ก่อนจะค่อยๆ หรี่ตาลงมองตัวเลขที่ถูกเขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินในช่องคะแนน

15 ตุลาคม 2540ช่วงเช้าตรู่ของวันเปิดภาคเรียนที่สอง บรรยากาศของโรงเรียนสตรีศรีพัฒนาคึกคักไปด้วยนักเรียนหญิงในชุดกระโปรงสีกรมท่าและเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตารินรดายืนอยู่หน้ากระจกบานยาวในห้องนอนของตัวเอง เด็กสาวสำรวจภาพสะท้อนในกระจกด้วยความรู้สึกแปลกตา เสื้อนักเรียนตัวใหม่ที่มีอักษรย่อ ‘ส.ศ.พ.’ ปักด้วยดิ้นสีทองที่อกขวา และเข็มกลัดตราโรงเรียนที่ปกเสื้อ บ่งบอกถึงสถานะใหม่ของเธออย่างเป็นทางการ... นักเรียนทุนกีฬาช้างเผือกแห่งสตรีศรีพัฒนา"เอาล่ะรินรดา... เริ่มต้นชีวิตใหม่ สู้โว้ย!"รินให้กำลังใจตัวเองในกระจก ก่อนจะคว้ากระเป๋านักเรียนเดินลงไปชั้นล่าง แม่ของเธอยังคงมีสีหน้าตึงเครียดเมื่อเห็นชุดนักเรียนใหม่ของลูกสาว แต่ในเมื่อรินสามารถสอบชิงทุนเรียนฟรีได้โดยที่ครอบครัวไม่ต้องเสียเงินสักบาท แม่จึงไม่มีข้ออ้างใดๆ มาขัดขวางได้อีก นอกจากความเงียบและการถอนหายใจยาวๆ รินยกมือไหว้แม่ก่อนจะรีบวิ่งออกจากบ้านไปขึ้นรถเมล์...ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในเขตโรงเรียนใหม่ ความรู้สึกตื่นเต้นก็ถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดอย่างรวดเร็วข่าวการย้ายเข้ามากลางเทอมของรินรดา ไม่ใช่ความลับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอคือ 'นางร้าย'

16 ตุลาคม 2540 (กลางดึก)เคอร์เซอร์สีดำกะพริบวิบวับอยู่บนหน้าต่างแชทของโปรแกรม Pirch98 แสงสว่างจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของพิมชนกนิ้วเรียวเล็กที่สั่นเทาวางค้างอยู่บนแป้นคีย์บอร์ด เธอพิมพ์ข้อความลงไปว่า 'ริน... นี่เธอเองเหรอ... ฉันขอโทษ' แต่แล้วก็รีบกดปุ่ม Backspace ลบมันทิ้งอย่างรวดเร็วจนไม่เหลือแม้แต่ตัวอักษรเดียว พิมพิมพ์ประโยคใหม่ 'ฉันคือพิมชนกนะปีกหัก' แล้วก็ลบมันทิ้งอีกครั้งความรู้สึกผิดและความละอายใจตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย ไอดอลสาวผู้เย่อหยิ่งไม่สามารถทนเผชิญหน้ากับความจริงข้อนี้ได้คนที่คอยรับฟังความอ่อนแอของเธอ คนที่บอกให้เธอเข้มแข็งเพื่อครอบครัว คือคนเดียวกับคนที่เธอเพิ่งปัดขวดน้ำทิ้งและด่าทอด้วยถ้อยคำร้ายกาจเมื่อช่วงเย็น... รินรดาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังปลอบประโลมคนที่ขโมยความภูมิใจของตัวเองไป"ฉันทำไม่ได้..." พิมสะอื้น ฮึบน้ำมูก "ฉันบอกความจริงไม่ได้..."ถ้าบอกไป รินรดาจะต้องเกลียดเธอแน่ๆ พื้นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียวในโลกออนไลน์ที่พิมมี จะต้องพังทลายลงอย่างไม่ต้องสงสัย เด็กสาววัยสิบแปดปีที่แบกรับความกดดันจนเกินขีดจำกัด ตัดสินใจใช้วิธีที่ขี้ขลาดที่ส

25 ตุลาคม 2540อาคารอินดอร์สเตเดียม หัวหมาก คลาคล่ำไปด้วยกองเชียร์และนักกีฬาเยาวชนจากหลากหลายโรงเรียนทั่วกรุงเทพมหานคร เสียงกลองยาว เสียงแตร และเสียงตะโกนเชียร์ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วบริเวณ วันนี้คือการแข่งขันแบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์เขตประเภททีม ซึ่งเป็นรายการสำคัญที่จะคัดเลือกทีมโรงเรียนที่ดีที่สุดเพียงไม่กี่ทีม เข้าสู่การแข่งขันระดับประเทศต่อไปที่บริเวณริมขอบสนาม คอร์ทหมายเลขหนึ่ง ซึ่งเป็นคอร์ทไฮไลต์ของการแข่งขันวันนี้ ช่างภาพกีฬารุ่นเก๋าหลายสำนักกำลังจับจองพื้นที่ กางขาตั้งกล้อง และติดเลนส์เทเลโฟโต้ (Telephoto) กระบอกยาวเฟื้อยราวกับปืนบาซูก้า เพื่อเตรียมลั่นชัตเตอร์เก็บภาพดาวรุ่งทีมชาติอย่าง 'พิมชนก'ท่ามกลางดงเลนส์ยักษ์ราคาหลักแสน... เขตต์ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนและกางเกงยีนส์สีซีด ยืนแทรกตัวอยู่เงียบๆ ที่มุมหนึ่งของแผงกั้นเหล็ก ในมือของเขามีเพียงกล้องฟิล์ม Nikon FM2 แมนนวลล้วนๆ กับเลนส์ซูมระยะกลางที่ดูแคระแกร็นไปถนัดตาเมื่อเทียบกับช่างภาพข้างๆ"น้องชาย มาผิดงานเปล่าเนี่ย กล้องกระป๋องแบบนั้นจะซูมเห็นหน้านักกีฬาหรือไง" ช่างภาพร่างท้วมจากนิตยสารกีฬาฉบับหนึ่งหันมาแซวขำๆ เมื่อเ

27 ตุลาคม 2540 (ช่วงเย็น)กรุ๊งกริ๊ง!!เสียงกระดิ่งหน้าร้านเช่าวิดีโอมุมตึกดังลั่นกว่าปกติ เมื่อประตูกระจกถูกผลักเข้ามาอย่างแรงด้วยฝีมือของเด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลาย รินรดาก้าวฉับๆ ตรงดิ่งไปที่เคาน์เตอร์ไม้ด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง (แต่ดวงตากลับเป็นประกายระยิบระยับ) มือขวาของเธอกำม้วนหนังสือพิมพ์สยามกีฬาเอาไว้แน่นเขตต์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดสต็อกวิดีโอเทปลงในสมุด เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือน ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งสิ้น"ยินดีต้อนรับครับ วันนี้จะรับวิดีโอเรื่องอะไรดีครับคุณลูกค้า ทำหน้าเหมือนไปกินรังแตนที่ไหนมาเลย" เขตต์เอ่ยทักทายหน้าตายป้าบ!!รินฟาดม้วนหนังสือพิมพ์ลงบนเคาน์เตอร์กระจกตรงหน้าเขา ก่อนจะคลี่มันออก เผยให้เห็นภาพถ่ายหน้าสองขนาดใหญ่ที่ทุกคนในโรงเรียนสตรีศรีพัฒนาเพิ่งฮือฮากันไปเมื่อเช้า นิ้วชี้เล็กๆ ของเธอจิ้มลงไปที่บรรทัดเครดิตตัวจิ๋วตรงมุมขวาล่าง"นี่คืออะไรฮะ! (ภาพ: เขตต์) นี่มันคืออะไร!" รินเท้าเอว ชะโงกหน้าข้ามเคาน์เตอร์ไปจ้องตากับผู้จัดการจอมกวนประสาท "ไหนบอกว่าต้องเฝ้าร้านไง! ไหนบอกว่าไม่อยากไปเกะกะขอบสนามไง!“เขตต์ก้มลงมองภาพผล