All Chapters of เสี่ยเถื่อน(บังคับรัก): Chapter 61 - Chapter 70

“ขออนุญาตนะคะ” ให้หลังเสี่ยธอนเดินออกไปได้ประมาณ10นาที เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น ซึ่งฉันยังนอนร้องไห้อยู่บนเตียงเรียบหรูราคาแพงยิบยับฉันขยับเขยื้อนร่างกายขึ้นนั่งพับเพียบบนเตียงแล้วหลุบตามองไปยังต้นเสียง“ป้าชื่อละม้ายนะคะ เป็นแม่บ้านที่ได้รับคำสั่งให้ดูแลคุณ” ป้าที่แต่งชุดแม่บ้านบอกกล่าวเมื่อเห็นว่าฉันนั่งมองหน้าป้านิ่งๆ“นายท่านสั่งว่าให้คุณเปลี่ยนชุดแล้วลงไปทานข้าวค่ะ ชุดอยู่ในตู้เสื้อผ้าฝั่งซ้าย ส่วนฝั่งขวาเป็นเสื้อผ้าของนายท่านค่ะ” ป้าแม่บ้านพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ“ทะ...ทำไมจิวถึงต้องนอนห้องนี้คะ ห้องอื่นนอนไม่ได้เหรอ” ฉันถามขึ้นก็ฉันสงสัยไง บ้านหลังใหญ่โตคงไม่ได้มีเพียงห้องเดียวหรอกมั้ง“เป็นความต้องการของนายท่านค่ะ แต่ป้าคิดว่าคุณคงจะเป็นคนที่พิเศษสำหรับนายท่านนะคะ ไม่งั้นนายท่านคงไม่ให้เข้ามาในห้องนี้ ไม่สิคะ ต้องพูดว่าบ้านหลังนี้ต่างหาก เพราะตั้งแต่ป้าอยู่กับนายท่านมา ท่านไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านเลย” ป้าแม่บ้านที่ชื่อละม้ายกล่าวชื่นชมพร้อมกับอมยิ้มเล็กน้อย“…” ฉันนั่งเงียบ เพราะใครจะเข้าใจยังไงก็คงจะบังคับเขาไม่ได้ ที่ทำได้คงจะเป็นการเงียบ แล้วปล่อยให้เวลาพิสูจน์ว่า

“ตื่นนานแล้วเหรอ” อ้อมกอดที่ฉันไม่คุ้นกระชับกอดฉันไว้แนบแน่น ในขณะที่ฉันนอนมองเพดานสีอึมครึมนี้มาสองชั่วโมง กว่าฉันจะข่มตาให้หลับได้ก็ใช้เวลาอยู่สักพักใหญ่ๆ ก่อนนอนฉันใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกพันธนาการไว้กอบกุมแหวนที่คอแล้วข่มตานอนด้วยความยากลำบากต้องมานอนให้ใครกอดก็ไม่รู้ ไหนจะกลิ่นตัวที่ฉันไม่ชินอีก“ฉันถาม เธอต้องตอบ” เสี่ยธอนลุกพรวดขึ้นมาคร่อมร่างฉันไว้ มือที่ถูกล็อคเขาประสานกับมือฉัน“เฮ้อ...” ฉันหลับตาลงและผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ“ตื่นนานแล้วค่ะ ปวดฉี่มากด้วย” ฉันบอกเขาหลังจากที่ลืมตาขึ้น เมื่อทำใจที่จะพูดกับเขาอยู่สักพัก“หึ” เสี่ยธอนยกยิ้มเมื่อเห็นว่าฉันพูดกับเขา จากนั้นเขาก็กดจมูกลงที่แก้มของฉัน“ปะ” เขาบอกขณะที่ยังคร่อมฉันอยู่“ไปไหนคะ”“เข้าห้องน้ำไง” เขาว่าพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก“ช่วยแกะออกด้วยค่ะ คือฉันไม่ใช่นักโทษ” ฉันหันหน้าไปมองข้อมือตัวเองที่มันหนักอื้อไปด้วยกุญแจมือ“แล้วถ้าบอกว่าไม่ล่ะ” เขากวนประสาทฉันทันทีครืด ครืด...“ว่า” เสี่ยธอนกรอกเสียงผ่านมือถือ หลังจากที่มันดังอยู่บนหัวเตียง เขากดรับขณะทาบทับฉันอยู่(เสี่ยธันมาครับนาย) เสียงเล็ดลอดออกมาทำให้ฉันได้ยิน“อืมๆ เดี๋

“ไปกินข้าวกัน” เสี่ยธอนมันหันมายิ้มให้ฉัน หลังจากที่มันกดวางสายจากเสี่ยภพไปถามว่าหิวไหม ก็หิวนะแต่สถานการณ์ย่ำแย่แบบนี้ฉันกินไม่ลง“ฉันอยากกินข้าวกับเธอ” เหมือนรู้ว่าฉันคิดอะไร ถึงได้พูดดักทางเพื่อไม่ให้ฉันขัดใจเส้นทางชีวิตที่น่ารังเกียจต่อจากนี้ เดิมพันด้วยชีวิตของคนในครอบครัวฉันถึงแม้ฉันจะอยู่แบบตายทั้งเป็น แต่ถ้าคนที่ฉันรักปลอดภัย ต่อให้เจออะไรที่เลวร้ายฉันก็ยอม“ค่ะ” ฉันรับคำและลุกขึ้นเดินผ่านเขา“เดี๋ยว” มือหนาคว้าที่ต้นแขนของฉันไว้ ฉันถอนหายใจออกมายาวๆด้วยความเบื่อหน่าย และหันไปมองหน้าเขา“คะ?” ฉันถามนิ่งๆ คือคนโง่ยังเข้าใจสีหน้าที่ฉันแสดงออกไปแต่คนไร้ศีลธรรมคงไม่คิดใส่ใจ“ถอดสร้อยแล้วก็แหวนที่นิ้วด้วย ฉันเห็นแล้วหงุดหงิดหัวใจ” เขาพูดขณะที่ยื่นมือมาจับสร้อยที่คอฉัน“มันคือของสำคัญ ฉันไม่อยากถอด” ฉันบอกตามความจริงส่วนเขาโน้มหน้ามาแตะจูบปากฉันแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก“ฉันจะไปรออยู่ข้างล่างที่โต๊ะกินข้าว เลือกเอานะ...ของหรือคนที่สำคัญกว่ากัน” ว่าจบประโยคเขาก็ยิ้มนิดๆแล้วก็เดินออกจากห้องไป“จิวไม่ผิดนะ ฮอลล์ต่างหากที่ผิด ฮอลล์ทิ้งจิว ฮอลล์ทำให้จิวเจอกับเหตุการณ์บ้าๆนี่ จิวขอโทษ จิ

ห้าวันที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ของเสี่ยธอนห้าวันกับการเจอหน้าแทบทุกวินาทีห้าวันที่ฉันโดนจูบนับครั้งไม่ถ้วนห้าวันกับการสัมผัสแตะเนื้อต้องตัวล้วงลึกแต่ไม่มีการสอดใส่...ด้วยเหตุผลที่ว่า ‘ไม่อยากฝืนใจยัดเยียดความเป็นผัวให้ฉัน’แต่เขาก็บอกว่าไม่มีสามารถปล่อยฉันไปได้เช่นกัน‘ชีวิตฉันต้องมีเธอ’ นี่คือคำที่เขาบอกเขาจะไม่ใส่ตัวตนเข้ามาในกายฉัน นั่นคือสิ่งที่เขาให้คำมั่น แต่ฉันไม่คิดจะเชื่อเลย เพราะเรื่องที่เขาจับพ่อแม่และน้องของฉันไป ทำให้ฉันไม่ไว้ใจอะไรเขาอีกการกระทำของเสี่ยธอนสะท้อนภาพจำที่ฮอลล์เคยพยายามทำเพื่อฉันเพียงแค่เสี่ยธอนแตกต่าง เสี่ยธอนไม่ข่มขืนยัดเยียดตัวตนฝังร่างฉัน ต่างจากฮอลล์ที่มันกระทำและพรากความบริสุทธิ์จากฉันไปเสี่ยธอนไม่นอนกับผู้หญิงอื่นให้ฉันเห็น แต่ฮอลล์มันทำไง อย่างที่รู้ๆว่าฮอลล์มันเอาไปทั่วกับเสี่ยธอนมันผิดตรงที่วิธีการ ช่วงเวลา รวมถึงสถานะที่เราเคยมี เขาคือพี่ของผัว ซึ่งฉันคือเมียของน้องเขาและที่สำคัญ...หัวใจของฉันที่มันเป็นของฮอลล์ไปแล้ว“คิดอะไรอยู่” เสี่ยธอนแตะที่มือของฉัน ทำให้ฉันสะดุ้งหลุดจากห้วงภวังค์“เปล่าค่ะ” ฉันก็ยังเป็นฉันที่ตอบด้วยน้ำเสี

“หึ!” เสียงแค่นหัวเราะดูถูกเหยียดหยามดังขึ้นเมื่อไอ้หน้าตี๋ลูกคนจีนมันเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน“เธอมีอะไรดีนักนะ ไอ้ธอนมันถึงได้แสดงความโง่ออกมาขนาดนี้” ไอ้หน้าตี๋มันพูดและยืนมองหน้าฉันด้วยสายตาร้ายๆ“ถ้าวันนั้นฉันยิงเธอซะ เรื่องมันคงไม่วุ่นวายแบบนี้” ไอ้หน้าตี๋มันว่าขณะเชยปลายคางฉันขึ้นสบสายตากับมันถามว่ากลัวไหม? ก็กลัวสิ! เพราะฉันไม่รู้ว่าจะมีคนปกป้องไหม“ไอ้ฟ้ง!” เสี่ยธอนปัดมือไอ้หน้าตี๋ออกจากคางฉันและชี้หน้าไอ้หน้าตี๋อย่างเอาเรื่อง พร้อมกับคว้าข้อมือของฉันไปจับไว้“เหอะ! เธอควรสำนึกบุญคุณผัวใหม่เธอนะ เพราะถ้าไม่มีมัน เธอตายตามไอ้ฮอลล์ไปแล้ว...แต่ก็ระวังตัวไว้ล่ะ” มันพล่ามด้วยเสียงราบเรียบพร้อมแสยะยิ้มเย้ยหยันและประโยคสุดท้ายมันหันไปพูดกับเสี่ยธอน“มึงเลิกคิดซะ กูยอมแลกทุกอย่างมึงคงรู้” เสี่ยธอนว่าด้วยน้ำเสียงเย็นชาและดึงมือฉันให้เดินตามเขาออกมาจากตรงนั้นเราเดินมาที่รถด้วยความเงียบ และต่างคนต่างขึ้นไปนั่งในรถ ฉันไม่คิดจะโวยวายหรือเอ่ยปากถามถึงเรื่องราวความเป็นมาที่เขารู้จักกับไอ้หน้าตี๋นั่น ทั้งที่วันนั้นเขาเป็นคนช่วยฉันจากเงื้อมมือไอ้เลวนั่นฉันควรปะติดปะต่อเรื่องราวตรงไหนก่อนดี คน